Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

 

Π

ολλές φορές κάθομαι και σκέπτομαι τους λόγους που μπορεί να οδήγησαν τους παλαιούς πατέρες και αδελφούς Ιησουΐτες, για να επιλέξουν τη νέα τοποθεσία της Μονής τους, τότε το 19ο αιώνα, όταν μετέφεραν το Μοναστήρι από το Ξώμπουργο στα Λουτρά της Τήνου. Ένας λόγος που μπορεί να τους έκανε να φύγουν από εκεί πάνω, θα ήταν ασφαλώς η ερήμωση της εκεί περιοχής. Αλλά η επιλογή της νέας εγκατάστασης θα οφείλεται δίχως άλλο στο μεγάλο σταυροδρόμι που βρίσκεται ακριβώς εκεί δίπλα, μπροστά στην αυλή της πανέμορφης εκκλησιάς του Αγίου Ιωσήφ.

Από το σταυροδρόμι αυτό περνούσαν όλοι οι κάτοικοι των Κάτω Μερών για να πάνε στην Ξινάρα (όπου η Μητρόπολη) ή στη Χώρα για να κάνουν τα ψώνια τους. Από εκεί περνούσαν επίσης οι Πανωμερίτες για να πάνε στον Κάμπο, Ταραμπάδο, Σμαρδάκιτο, Καρδιανή κά. Όλοι αυτοί, με την ευκαιρία που περνούσαν, μπορούσαν να σταματήσουν και να μιλήσουν με ένα πατέρα…

Τότε, πράγματι, ο κόσμος συχνά αισθανόταν την ανάγκη να μιλήσει με ένα μοναχό, με ένα ιερέα. Αισθανόταν την ανάγκη να πει το πρόβλημά του, να ζητήσει μια συμβουλή για τα παιδιά, για την οικογένεια, για μια παρεξήγηση που έγινε στο χωριό, ή να του γράψει ένα γράμμα, να τον συμβουλέψει για το πώς να μοιράσει την περιουσία και να συντάξει μια διαθήκη ή ακόμη να ξαγορέψει και να λάβει μια πνευματική συμβουλή.

Σήμερα, είναι αλήθεια, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Για τις «υποθέσεις» μας πηγαίνουμε στον ειδικό. Για μια αγοροπωλησία θα συμβουλευτούμε ένα δικηγόρο, σε περίπτωση αρρώστιας θα πάμε στο γιατρό, την οικοδομή ενός κτηρίου αναθέτουμε σε μηχανικό, και για τη διαθήκη μας (αν σκεφτούμε να την κάνουμε έγκαιρα) επισκεπτόμαστε κάποιο συμβολαιογράφο.

Όλα αυτά είναι καλά και ωραία, και έτσι πρέπει να γίνονται. Όμως, υπάρχουν και τα πνευματικά πράγματα, που πολλές φορές τα λησμονούμε λες και έπαψαν να υπάρχουν πια. Κι όμως υπάρχουν και σίγουρα θά ’πρεπε να συμβουλευτούμε και γι’ αυτά κάποιον ειδικό. Και εδώ, κατά τεκμήριο, ο ειδικός είναι ο ιερέας.

Σήμερα, όλο και λιγότερο προστρέχουμε στον ιερέα για πνευματικά πράγματα. Θα τον ρωτήσουμε αν έχει καμιά γνωριμία που θα μπορούσε να βοηθήσει το παιδί μας να βρει δωμάτιο στην πόλη όπου πηγαίνει να σπουδάσει, θα τον ακολουθήσουμε ή και θα τον προτιμήσουμε όταν θα οργανώσει μια εκδρομή επειδή είναι οικονομικότερος, τον θέλουμε στην παρέα μας γιατί είναι ευχάριστος και τραγουδάει ωραία, και άλλα τέτοια. Θα ακούσουμε ακόμη τη γνώμη του για την αγορά ενός αυτοκινήτου, θα τον αφήσουμε να καθαρίσει κάποιες δύσκολες καταστάσεις της ενορίας, ή θα του ζητήσουμε να μεσολαβήσει για να έχουμε ευνοϊκότερους όρους σε μια συναλλαγή μας με κάποιο τρίτο. Να πούμε ακόμη ότι θέλουμε να τελεί τη Λειτουργία στην ενορία μας (ανεξάρτητα από το αν εμείς λειτουργούμαστε ή όχι), και του ζητούμε, συνήθως, αυτή η Λειτουργία να είναι όσο πιο σύντομη γίνεται.

Για τα πνευματικά πράγματα, κουβέντα δε γίνεται. Δε θα του ζητήσουμε να μας μάθει να προσευχόμαστε! Δε θα του ζητήσουμε να μας αναπτύξει και να μας εξηγήσει το Λόγο του Θεού. Το κήρυγμα στην εκκλησία μάς κουράζει, και ζητούμε οι όποιες ακολουθίες και τελετές στον ενοριακό ναό να τελειώνουν γρήγορα. Δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να συμμετέχουμε ενεργά σ’ αυτές. Ως δασκάλους για κάποια σύγχρονα θέματα ηθικής και γενικότερου προβληματισμού προτιμούμε και επιλέγουμε κάποιους αυτοσχέδιους δασκάλους που εμφανίζονται στην τηλεόραση, ενώ σχετικά με την τάξη που ορίζει η Εκκλησία προτιμούμε να θέσουμε την αντίρρησή μας, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση. Τελικά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι τον παπά τον χρειαζόμαστε περισσότερο για κάποια μικροθελήματα παρά για πνευματική καθοδήγηση.

Δε συζητούμε με τον ιερέα συνειδησιακά προβλήματα γύρω από την πίστη, την ηθική, τις ανθρώπινες σχέσεις. Για την προσευχή, τη δικαιοσύνη, το σεβασμό του άλλου, δε συζητούμε. Κι αν αυτό συμβεί, θα είναι με την ευκαιρία κάποιου γεύματος ή σε κάποιο πανηγύρι πίνοντας κρασί, δημόσια και ανώνυμα. Δε μας ενδιαφέρει να τα εμβαθύνουμε κάτω από το φως του Ευαγγελίου και της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Και οπωσδήποτε, σε τέτοια θέματα, θα υπολογίσουμε τη γνώμη του ιερέα αν αυτή συμφωνεί με τη δική μας.

Να φταίει άραγε ο παπάς που σταματήσαμε να τον συμβουλευόμαστε γι’ αυτά που θα ’πρεπε να μας ενδιαφέρουν και για τα οποία είναι ο ειδικός; Ή μήπως φταίμε εμείς που όλο και περισσότερο δίνουμε προτεραιότητα στα υλικά πράγματα και σιγά σιγά εγκαταλείπουμε τα πνευματικά. Μήπως είναι καιρός να το ξανασκεφτούμε και, μαζί με όλα τα άλλα συμμαζέματα που κάνουμε στη ζωή μας, να αρχίσουμε και το συμμάζεμα της πνευματικής μας ζωής;

Χριστούγεννα έρχονται. Μια γιορτή που μας θυμίζει πως ο Θεός συνεχίζει να μας αγαπά ακόμα κι όταν εμείς απομακρυνόμαστε απ’ αυτόν. Περιμένει να επανακάμψουμε κι εμείς. Πώς θα δώσουμε στα φετινά Χριστούγεννα τον κατάλληλο θρησκευτικό τόνο; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε;

Καλά Χριστούγεννα!

π. Σεβαστιανός Φρέρης


 Οικογένεια του Εξώμβουργου

Η ετήσια Συνάντηση στην Αθήνα

 

Τ

ο είπαμε και στο προηγούμενο τεύχος, εντυπωσιακή ήταν η προσέλευση των προσκυνητών κατά το φετινό Πανηγύρι, με πρώτους τους Συριανούς, οι οποίοι, μόνο το πρωί της Κυριακής έφθασαν γύρω στους 300, οργανωμένοι από το Σύνδεσμο των Ελλήνων Καθολικών του νησιού.

Είναι κοινά αποδεκτό επίσης ότι κατά το τελευταίο καλοκαίρι παρατηρήθηκε μεγάλη κίνηση τουριστών στα νησιά μας. Πολλοί από αυτούς που έφθασαν στην Τήνο, πέρασαν και από το Εξώμβουργο. Η ασφαλτόστρωση του δρόμου που οδηγεί μέχρι τις δυο εκκλησιές βοήθησε ώστε, πολλοί από εκείνους που κυκλοφόρησαν στο νησί με αυτοκίνητο, να αποφασίσουν να ανεβούν μέχρι και το Εξώμβουργο.

Οι Θρησκευτικές εκδηλώσεις που έγιναν προσήλκυσαν πολλούς πιστούς. Μας εντυπωσίασε ο αριθμός εκείνων που συμμετείχαν στη θεία Λειτουργία της Πρώτης Παρασκευής του Σεπτεμβρίου αλλά και του Οκτωβρίου.

Αλλά και οι πολιτιστικές Εκδηλώσεις προσήλκυσαν αρκετούς. επισκέπτες. Τόσο οι διάφορες Εκθέσεις όσο και τα Ρεσιτάλ προκάλεσαν το ενδιαφέρον όλων, αφού πάντοτε καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια να παρουσιάζουμε αξιόλογους καλλιτέχνες και ποιοτική δουλειά.

Και βέβαια, όλα αυτά προς δόξα του Κυρίου, προς τον οποίο αποδίδεται η λατρεία μας και η δοξολογία μας.

Για όλα αυτά θα μιλήσουμε στη Συνάντηση της Οικογένειας του Εξωμβούργου στην Αθήνα· θα ξεφυλλίσουμε το Άλμπουμ της Οικογένειας βλέποντας τις φωτογραφίες που τραβήξαμε και θα ξαναθυμηθούμε τις όμορφες στιγμές. Με στόχο πάντοτε να τονώσουμε την εμπιστοσύνη μας στον Κύριο, που συνεχίζει να μας δείχνει την Καρδιά του.

 Μην παραλείψετε να φέρετε μαζί σας και τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας. Είναι κι αυτό μια μικρή κατήχηση. Και έτσι μαθαίνουν να αγαπούν τον Κύριο, όπως κι εμείς το μάθαμε από τους δικούς μας γονείς και τους δικούς μας παππούδες και γιαγιάδες.

Γεια σας, λοιπόν, τώρα, και σας περιμένω όλους και όλες στην Αθήνα για τη συνάντησή μας, το Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2006, στις 6 το απόγευμα.

 

 

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2006

Στις 6 η ώρα το απόγευμα

Μιχαήλ Βόδα 28 – στην Αθήνα

 τηλ. 210 88 35 911


 

 

 

 

Ψ Α Λ Μ Ο Σ 1 3 0

 

 

 

1 Κύριε, δεν περηφανεύτηκε η καρδιά μου

 ούτε υπεροψία είχε το βλέμμα μου·

 

 δεν καταπιάστηκα με πράγματα μεγάλα,

 ούτε μ' εκείνα που με ξεπερνούν.

 

2 Αντίθετα, είν' η ψυχή μου

 ησυχασμένη και ήρεμη,

 σαν βρέφος θηλασμένο

 στη μάνα του κοντά·

 είν' η ψυχή μου σαν το βρέφος το χορτάτο.

 

3 Έλπιζε, Ισραήλ, στον Κύριο,

 από τώρα και παντοτινά

 

 

 

 

 

 

 

Έ

νας μικρός Ψαλμός, ο οποίος με τόσο λίγες λέξεις μας λέει τόσο πολλά πράγματα.

Στο κέντρο του Ψαλμού, βλέπουμε να διαγράφεται η μορφή της μάνας με το παιδί της αγκαλιά, σημείο της τρυφερής και μητρικής αγάπης του Θεού, όπως μας την περιγράφει ο προφήτης Ωσηέ: «Όταν ο Ισραήλ ήταν παιδί, τον αγάπησα … Προσεκτικά τους οδηγούσα, δεμένος μαζί τους με τα δεσμά της καλοσύνης και της αγάπης» (Ωσ. 11,1-4).

Ο Ψαλμός αρχίζει με την περιγραφή μιας διάθεσης αντίθετης στην παιδική αθωότητα, που γνωρίζει την αδυναμία και την ανάγκη να στηριχτεί στην καλοσύνη του άλλου. Πρόκειται για την υπερηφάνεια της καρδιάς και την υπεροψία εκείνου που θέλει να «καταπιάνεται με μεγάλα πράγματα», εκείνου που κοιτάζει τους άλλους με αίσθημα ανωτερότητας και τους θεωρεί κατώτερούς του.

Απορρίπτεται σταθερά ο μόνιμος πειρασμός του υπερήφανου, που θέλει να γίνει σαν το Θεό, κριτής του καλού και του κακού. Ο άνθρωπος που προσεύχεται ταπεινά επιλέγει την «παιδική» εμπιστοσύνη στο Θεό.

 

Έπειτα έρχεται η εικόνα του παιδιού ησυχασμένο και ήρεμο δίπλα στη μητέρα του. Πρόκειται για μια προσκόλληση συνειδητή όσο κι αν είναι αυθόρμητη, προσκόλληση του παιδιού προς εκείνη από την οποία λαβαίνει τα πάντα. Μια πραγματική εικόνα της πνευματικής αθωότητας, εκείνου που «γίνεται παιδί» μπροστά στο Θεό, που συνειδητά και υπεύθυνα εγκαταλείπεται σ’ αυτόν.

Όταν ο άνθρωπος φθάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης, τότε μπορεί να δώσει την μαρτυρία του και να ομολογήσει μπρος σ’ ολόκληρη την κοινότητα: «Έλπιζε, Ισραήλ, στον Κύριο, από τώρα και παντοτινά». Τότε η ελπίδα ανοίγεταί σ’ ολόκληρο το λαό, ο οποίος λαβαίνει από το Θεό της σιγουριάς, ζωή και ειρήνη. Και τούτο, όχι μόνο για τώρα, αλλά επεκτείνεται και στο μέλλον: «από τώρα και για πάντα».

Όταν φθάσει κανείς σ’ αυτό το σημείο ταπεινοσύνης και εμπιστοσύνης στο Θεό, μπορεί να θυμηθεί άλλους στίχους Ψαλμών που εμπνέονται από τα ίδια αισθήματα και να εμπεδώσει την εγκατάλειψή του στη θεία Καλοσύνη. «Είμαι κοντά σου από τη γέννησή μου, απ' την κοιλιά της μάνας μου εσύ 'σαι ο Θεός μου» (Ψλ. 21,11). «Πατέρας και μάνα μ' εγκατέλειψαν μα ο Κύριος με δέχεται» (26,10). «Εσύ ’σαι, Κύριε η ελπίδα μου· από της νιότης μου τα χρόνια, Κύριε, η εμπιστοσύνη μου. Επάνω σου στηρίχτηκα· αγέννητος ακόμη, από της μάνας μου τη μήτρα το καταφύγιό μου είσ’ εσύ· εσένα υμνώ παντοτινά».

 


Η Ευχαριστία

 Μυστήριο Ενότητας

 

Για ένα ολόκληρο χρόνο, ύστερα από την προτροπή του αείμνηστου Ιωάννη-Παύλου Β΄, μελετήσαμε και προσκυνήσαμε το μεγάλο αυτό Μυστήριο της Αγίας Ευχαριστίας. Το Έτος που άρχισε τον Οκτώβριο του 2004 και έληξε πανηγυρικά στη Ρώμη στις 16 του περασμένου Οκτωβρίου μπορούμε να πούμε ότι τελείωσε. Άραγε μαζί τελείωσε και η υποχρέωσή μας να αποτείνουμε στο μεγάλο αυτό Μυστήριο την προσκύνηση και τη λατρεία μας; Ασφαλώς όχι!

Για μας τους ανθρώπους που ζούμε ακόμη πάνω στη γη, η Ευχαριστία είναι το μόνο σημείο όπου μπορούμε να συναντήσουμε προσωπικά τον ίδιο Ιησού, εκείνο τον ίδιο που περπάτησε στους δρόμους της Γαλιλαίας, που δίδαξε τα πλήθη των Ιουδαίων, που θεράπευσε τους ασθενείς που του έφερναν, τον ίδιο εκείνο Ιησούς που πέθανε πάνω στο σταυρό αλλά και που αναστήθηκε.

Στην Ευχαριστία συναντούμε τον Ιησού που συγκέντρωνε τα πλήθη και τους δίδασκε το Λόγο του στη Γαλιλαία. Στην Ευχαριστία ο ίδιος Ιησούς, αναστημένος πια, συνεχίζει να μας συγκεντρώνει και να μας ενώνει σε ένα σώμα, το Σώμα του που είναι η Εκκλησία. Με την Ευχαριστία συνεχίζει να μας τρέφει και να συντηρεί την πίστη μας. Μέσα στο Μυστήριο της Ευχαριστίας, όπου κι αν βρισκόμαστε, συναντούμε τον ίδιο και μοναδικό Χριστό του Θεού, το μόνο Κύριο.

Όμως το Μυστήριο της Ευχαριστίας δημιουργεί, σε όποιον το πλησιάζει, την υποχρέωση για ενότητα και συμφιλίωση. Όπως απ’ όπου κι αν βρισκόμαστε μπορούμε να συναντήσουμε τον ένα και μοναδικό Ιησού Χριστό, έτσι και μεταξύ μας οφείλουμε όλοι μαζί να αποτελούμε ένα με τη συμφιλίωση και την αγάπη. Δεν μπορώ να μεταλάβω τον Ευχαριστιακό άρτο όταν είμαι μαλωμένος με τον κάθε αδελφό μου, διότι όλοι μεταλαβαίνουμε στον ίδιο Ιησού. Και γι’ αυτό αποτελούμε την μία Κοινωνία, την Κοινωνία του Θεού, που είναι η Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος μπορεί να πει: «Όπως ο άρτος είναι ένας, έτσι κι εμείς αποτελούμε ένα σώμα, αν και είμαστε πολλοί, γιατί τρώμε από τον ίδιο άρτο» (1 Κορ. 10,17).

Αν λοιπόν θέλουμε να μείνουμε ενωμένοι με το Χριστό, αν θέλουμε να ξαναβρούμε την ενότητά μας στο Χριστό, δεν μπορούμε να σταμα-τήσουμε την προσκύνηση και τη μελέτη του Ευχαριστιακού Μυστη-ρίου. Διότι μόνο μελετώντας αυτό το Μυστήριο και τρώγονταντ τον ίδιο άρτο, θα πάρουμε δύναμη να βαδίσουμε για να συναντήσουμε τους α-δελφούς μας και θα μάθουμε το μεγάλο μάθημα της αμοιβαίας κατά-νόησης και της αμοιβαίας συγγνώμης. Μόνο έτσι θα πάρουμε δύναμη για να μείνουμε όλοι μαζί ενωμένοι στο ίδιο το Σώμα του Χριστού.


Τρεις στάσεις

κατά τη θεία Λειτουργία

 

Κατά τη θεία Λειτουργία, σε μερικές στιγμές γονατίζουμε, σε άλλες καθόμαστε και σε άλλες πάλι είμαστε όρθιοι. Ας δούμε το γιατί.

 

Στην εποχή μας όλο και λιγότερο γονατίζουμε, και είναι κρίμα. Με τη στάση αυτή εκφράζουμε μια διάθεση μετάνοιας, εκφράζουμε τη λύπη μας επειδή αισθανόμαστε ότι προκαλέσαμε πόνο σ’ Εκείνον που μας αγαπά. Μετάνοια σημαίνει μετά+νοώ, δηλαδή κατάλαβα και γυρίζω πίσω, αλλάζω γνώμη. «Μακάριοι όσοι έχουν συντριμμένη την καρδιά», μας λέει η Αγία Γραφή. Γονατίζοντας μπροστά στον Κύριο, αναγνωρίζουμε τη μικρότητά μας σε σχέση με την απεραντοσύνη του. Με τη στάση αυτή σεβασμού και αγάπης, κατά την καθαγίαση εκφράζουμε την προσκύνησή μας μπρος στο ευχαριστιακό Σώμα του Ιησού, και η καρδιά μας μπορεί να αναφωνήσει: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Καθόμαστε όταν βρισκόμαστε σε στάση ανάπαυσης, ηρεμίας, ανάπαυσης του σώματος, που προεικονίζει της ανάπαυση του πνεύματος. Αλλά η ίδια αυτή καθιστική στάση μπορεί να εκφράσει την αυτοκυριαρχία, τον έλεγχο του εγώ μου. Είναι επίσης η στάση της μεγαλοπρέπειας που με σεβασμό ακούει κανείς εκείνον που του αποτείνει το λόγο. Η πλάτη όρθια, τα πόδια να σχηματίζουν ορθή γωνία στα γόνατα και οι παλάμες απαλά ακουμπισμένες πάνω στους μηρούς. Σ’ αυτή τη στάση, με ταπεινοσύνη, ακούμε το λόγο που ο Θεός μας απευθύνει μέσω των προφητών και της Εκκλησίας και τον μελετούμε σιωπηλά μέσα στην καρδιά μας.

Η όρθια στάση είναι επίσης στάση σεβασμού αλλά και εγρήγορσης. Είμαστε όρθιοι για να ακούσουμε το Ευαγγέλιο, έτοιμοι να κινήσουμε για να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα που μας απευθύνει ο Κύριος. Διορθώνουμε κάθε ψεγάδι στη στάση μας. Προσέχουμε να μη κλίνουμε το ένα γόνατο, όπως όταν είμαστε αφηρημένοι. Κάθε εσωτερική φλυαρία της καρδιάς μας σταματά για να ακούσουμε με προσοχή το Λόγο του Θεού,.

 

 

Σημαντικές εκδηλώσεις στο Εξώμβουργο

 

31 Δεκεμβρίου 2005

11,30 έως 12,30 : Αγία Ώρα

4 Φεβρουαρίου 2006

4 μ.μ. Η γιορτή των Παιδιών


Σκοπός του μηνός Ιανουαρίου 2006

 

Η προσπάθεια για την πλήρη κοινωνία μεταξύ των χριστιανών να αυξήσει τη συμφιλίωση και την ειρήνη ανάμεσα στους διάφορους λαούς της γης.

 

Ασφαλώς, η προσευχή είναι το πρώτο πράγμα που οι χριστιανοί πρέπει να κάνουμε για να αποκτήσουμε ως δώρο από το Θεό την ειρήνη και τη συμφιλίωση μεταξύ των λαών. Συχνά και επανειλημμένα μας ζητείται να προσευχηθούμε γι’ αυτό το σκοπό. Όμως, η προσευχή δεν μπορεί να παραμείνει ο μόνος τρόπος για να επιτύχουμε την ειρήνη και τη συμφιλίωση μεταξύ μας. Χρειάζεται ακόμη και η δική μας προσπάθεια, χρειάζεται η προσευχή μας να συνοδεύεται επίσης από συγκεκριμένες πράξεις.

Η Εκκλησία, χωρίς να παραβλέπει ούτε να ελαχιστοποιεί τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις διάφορες θρησκείες, πιστεύει ότι σε όλες υπάρχουν θετικά στοιχεία, που μπορούν να συμβάλλουν ώστε να επιτευχθεί η ειρηνική συμπόρευση όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός. Σ’ αυτό αποβλέπουν και σ’ αυτό τείνουν όλες οι διαθρησκευτικές συναντήσεις. Χάρη στην ανταλλαγή απόψεων που γίνονται, άλλοτε συγκλίνουσες και άλλοτε με έντονες διαφωνίες, όλοι συνειδητοποιούμε την ευθύνη που έχει ο καθένας μας απέναντι στο κοινό καλό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

 Ήδη, οι διάφορες θρησκείες έχουν καλά συνειδητοποιήσει ότι δεν πρέπει να εμπλέκονται σε στενά πολιτικά και κομματικά συμφέροντα. Όλο και περισσότερο φαίνεται ότι μια συνειδητή και θαρραλέα συμβολή στα κοινωνικά και πολιτιστικά πράγματα των λαών γίνεται πιο αντιληπτή από τους ανθρώπους. Μέσα από αυτό το δρόμο μπορούν να προσφέρουν στην ανθρωπότητα ανάπτυξη και ελπίδα. Παράλληλα όμως, συνειδητοποιούν και ότι οι ενέργειές τους θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα αν γίνονταν από κοινού και συντονισμένα.

Με στόχο να φθάσουμε σε μια ενεργό συνεργασία για την επίτευξη της ειρήνης, μας μένει ακόμη ένας μακρύς δρόμος: είναι ο δρόμος της αλληλογνωριμίας, που σήμερα διευκολύνεται από την ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής επικοινωνίας και χάρη στη συνεχώς αυξανόμενη αποκατάσταση ενός ειληκρινούς διαλόγου· είναι επίσης ο δρόμος μιας γενναιόδωρης συγγνώμης, μιας αδελφικής συμφιλίωσης, που εκφράζεται με την καθημερινή συνεργασία σε διάφορους τομείς, και που έχει στόχο πάντοτε τον ίδιο· είναι, τέλος, ο δρόμος της καθημερινής συμβίωσης μέσα στον καθημερινό αγώνα της ζωής. Σ’ αυτό το δρόμο οφείλουν να βαδίσουν όλοι όσοι πιστεύουν στο Θεό, όλοι όσοι λένε ότι ανήκουν σε μια θρησκεία, να σηκώσουν αυτό το βάρος και να αισθανθούν ότι αυτοί πραγματικά οικοδομούν την ειρήνη.

Έντονο, λοιπόν, είναι και το κάλεσμα προς στους χριστιανούς.

Η κοινή μας πίστη στον Κύριο Ιησού, μας δεσμεύει και απαιτεί από εμάς να δώσουμε με συνέπεια και από κοινού τη μαρτυρία για το «Ευαγγέλιο της ειρήνης» (Εφ. 6,15). Εμείς οφείλουμε, κατά πρώτον, να στραφούμε προς τους πιστούς των άλλων θρησκειών και να αναλάβουμε από κοινού, με θάρρος και συνέπεια, το μεγάλο έργο της οικοδόμησης της ειρήνης, την οποία ο κόσμος επιθυμεί αλλά τελικά δεν μπορεί να μπορεί να την αποκτήσει. «Σας αφήνω την ειρήνη, τη δική μου ειρήνη σας αφήνω», μας λέει ο Ιησούς (Ιω. 14,27). Η υπόσχεση αυτή μας δίνει την ελπίδα, και μάλιστα τη βεβαιότητα της θείας ελπίδας ότι η ειρήνη είναι εφικτή, επειδή «τίποτα δεν είναι αδύνατο στο Θεό» (Λκ. 1,37). Η αληθινή ειρήνη είναι πάντοτε ένα δώρο του Θεού και, για μας τους χριστιανούς, είναι ένα πολύτιμο δώρο του αναστημένου Κυρίου μας (βλ. Ιω. 20,19.20).

 

Σκοπός του μηνός Φεβρουαρίου 2006

 

Η Διεθνής Κοινότητα να συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο το επείγον καθήκον να θέσει τέλος στο εμπόριο ανθρωπίνων υπάρξεων.

 

Ας ακούσουμε αυτά που μας υπενθύμιζε η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού, σχετικά με το σεβασμό που ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει για το συνάνθρωπό του:

«Περνώντας σε έμπρακτα και πιο επείγονται συμπεράσματα, η Αγία Σύνοδος διακηρύττει το σεβασμό προς τον άνθρωπο: ο κάθε άνθρωπος πρέπει να βλέπει τον πλησίον του, χωρίς εξαίρεση, σαν ‘άλλο εαυτό’ του, υπολογίζοντας ιδιαίτερα τη ζωή του άλλου και τα απαραίτητα μέσα για την αξιοπρέπειά της …». Και συνεχίζει: «Όλα όσα προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όπως οι απάνθρωπες βιοτικές συνθήκες, οι αυθαίρετες φυλακίσεις, οι εξορίες, η δουλεία, η πορνεία, το σωματεμπόριο γυναικών και νέων· οι ατιμωτικές συνθήκες εργασίας, στις οποίες οι εργάτες υπολογίζονται σαν απλά όργανα κέρδους και όχι σαν ελεύθεροι και υπεύθυνοι άνθρωποι· όλα αυτά και τα όμοιά τους αποτελούν αισχρότητες που ενώ μολύνουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, ατιμάζουν πολύ περισσότερο τους δράστες τους παρά τα θύματά τους και προσβάλλουν βαριά την τιμή του Δημιουργού» (Η Εκκλησία μέσα στο σύγχρονο κόσμο, αρ.27)

Ενώ καθημερινά ακούμε και βλέπουμε από τις τηλεοράσεις μας και γενικά από τα Μέσα ενημέρωσης τις φρικτές καταστάσεις στις οποίες ζουν εκατομμύρια συνάνθρωποί μας, λίγοι είναι εκείνοι που συγκι-νούνται και δέχονται να συμβάλλουν με όποιο τρόπο μπορούν ώστε να αλλάξουν οι απάνθρωπες συνθήκες, να σταματήσουν οι αδικίες, να αποδοθεί δικαιοσύνη, να κυριεύσει πάνω στον κόσμο η ειρήνη.

Κάνουμε σαν να μην γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ακόμη χώρες στις οποίες ισχύει μέχρι και σήμερα ο νόμος της δουλείας, δηλαδή ο άνθρωπος πουλιέται και αγοράζεται από άλλο άνθρωπο, όπως αγοράζεται και πουλιέται μια μηχανή. Ο αγοραστής έχει πάνω στον αγορασμένο δικαίωμα ζωής και θανάτου, ενώ ο αγορασμένος έχει μόνο υποχρεώσεις, δηλαδή να δουλεύει στην υπηρεσία του «κυρίου» του. Κι ας μιλούμε εμείς, στον πολιτισμένο μας κόσμο για «Ανθρώπινα Δικαιώματα», για «Σεβαστό του Ανθρώπου», για «Εργατικά Δικαιώματα» και «Εργατικούς Νόμους». Η πραγματικότητα είναι μία: στον κόσμο μας, υπάρχει ακόμη το δουλεμπόριο. 

Είμαστε έτοιμοι, εμείς οι άνθρωποι του εξελιγμένου κόσμου, να ξεσηκωθούμε και να κάνουμε πορείες και διαδηλώσεις, προκειμένου να επιτύχουμε μια μικρή αύξηση, μερικών ευρώ, στο μισθό μας ή στη σύνταξή μας, ενώ αδιαφορούμε για εκείνους που δε γνωρίζουν τι σημαίνει εργατομισθός και είναι καταδικασμένοι να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.

Στην εποχή μας ανθεί επίσης το εμπόριο της «λευκής σάρκας». Γυναίκες που υποδουλώνονται με χίλια δυο τεχνάσματα, πολλές φορές λόγω της φτώχειας και της ανέχειας από τη χώρα απ’ όπου προέρχονται, για να γίνουν θύματα της ελεύθερης πορνείας. Αυτή η κατάσταση δε συμβαίνει μόνο σε μακρινές χώρες· συμβαίνει στη χώρα μας, στην πόλη μας, ίσως στην πλαϊνή πόρτα. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή πρέπει να διακρίνουμε όχι μόνο την ανθρώπινη ταπείνωση αλλά και την ηθική εξαθλίωση αυτών των γυναικών.

Θα πρέπει ακόμη να αναφερθούμε και στο νέο είδος εμπορίου του ανθρώπινου σώματος: την αγορά και πώληση οργάνων του σώματος. Παιδιά και νέοι άνθρωποι εγκλωβίζονται κι αυτοί από σπείρες άλλου είδους δουλεμπόρων, οι οποίοι, παρά τη θέληση των ιδίων, τους αποσπούν όργανα του σώματός τους για να πωληθούν στις εξελιγμένες χώρες και να μεταμοσχευθούν σε άτομα που διαθέτουν το χρήμα.

Για όλα αυτά τα θύματα ας προσευχηθούμε στον Κύριο και ας του ζητήσουμε να αποκατασταθεί, επιτέλους, στον κόσμο η ειρήνη, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός του κάθε ανθρώπου.

 

Σκοπός του μηνός Μαρτίου 2006

 

Οι νέοι, που βρίσκονται σε αναζήτηση του νοήματος της ζωής, να έχουν την κατανόηση και το σεβασμό των άλλων, και να γίνονται αποδεκτοί με υπομονή και αγάπη

 

Όλοι, λίγο πολύ, σήμερα μιλούμε για το πρόβλημα των νέων. Άλλοι μιλούμε με παράπονο για το «κατάντημα» της νεολαίας, άλλοι θριαμβολογούμε διαβλέ-ποντας κιόλας, στα επαναστατικά κινήματα των νέων τον αυριανό παράδεισο πάνω στη γη, άλλοι πάλι μένουμε στωικοί ή ερωτηματικοί μπρος στις «τρέλες» που οι σημερινοί νέοι πραγματοποιούν. Και δυστυχώς, λίγοι είναι εκείνοι που τοποθετούνται σωστά απέναντι στα σταθερά και αιώνια ερωτηματικά που έθε-τε, που θέτει και θα συνεχίσει, ευτυχώς, να θέτει η νεολαία όλων των εποχών.

Ίσως κάποιοι από εμάς τους μεγάλους να λησμονήσαμε τη δική μας εφηβική ηλικία και τα δικά μας νιάτα. Ίσως ξεχνούμε ότι είναι φυσικό οι νέοι να ενθουσιάζονται και να θέτουν υψηλούς στόχους. Γι’ αυτό και είναι φυσικό, εύκολα να αντιμετωπίζουν την αποτυχία και να αποθαρρύνονται. Και τότε θα ήταν κρίμα να τους αφήσουμε να φθάσουν μέχρι την πλήρη απογοήτευση.

Είναι φυσικό, οι νέοι να αναζητούν το καινούργιο, να θέλουν να μπουν στη ζωή με τη δική τους εμπειρία και να ξεκινήσουν το δικό τους αγώνα για ένα καλύτερο αύριο, για ένα κόσμο καλύτερο. Και να είμαστε βέβαιοι, ότι έτσι η ανθρωπότητα προοδεύει και πηγαίνει μπρος. Ο ρόλος των μεγαλυτέρων δε πρέπει να συνίσταται στο σταμάτημα αυτής της ορμής, όπως δε είναι σωστό επίσης να τους αφήνουμε σε ψευδαισθήσεις, αφήνοντάς τους ή, ακόμη χειρότερο, κάνοντάς τους να πιστεύουν στη χίμαιρα. Αν εμείς οι μεγαλύτερη γίναμε «σοφοί» με την πείρα μας, αυτή τη σοφία πρέπει να μεταδώσουμε στους νεώτερους.

Πρώτα, λοιπόν, θα πρέπει να βοηθήσουμε τους νέους να αναζητήσουν το πραγματικό νόημα της ζωής, χωρίς να τους αφήσουμε να ονειροβατούν. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να βρεθούμε κοντά τους, να τους δείξουμε σεβασμό και κατανόηση, να μπορέσουν οι ίδιοι να αντιληφθούν, από τη συμπεριφορά μας, ότι όσα του λέμε πηγάζουν από την αγάπη και το σεβασμό που έχουμε απέναντί τους. Και αυτό χρειάζεται υπομονή.

Πρώτη θέση σ’ αυτή την αποστολή κατέχει η οικογένεια. Η οικογένεια, ως πρώτη και βασική κοινότητα και αναντικατάστατο παράγονται παιδείας και μόρφωσης οφείλει να μεταδώσει τις αξίες, θρησκευτικές και πολιτιστικές, που θα βοηθήσουν το άτομο να δημιουργήσει τη δική του προσωπικότητα. Η οικογένεια, βασισμένη στην αγάπη, ανοικτή στο σεβασμό της ζωής, κυοφορεί μέσα της το μέλλον της ανθρωπότητας. Από την οικογένεια και από το παράδειγμα των γονέων οι νέοι και οι νέες θα μάθουν το σεβασμό και την αξιοπρέπεια του άλλου, της αρμονικής συμβίωσης, της ειρήνης. Οι γονείς, αντί να «διδάσκουν» με λόγια, το παράδειγμά τους μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον θα δώσει τη μαρτυρία για την αποδοχή του άλλου, τη δωρεάν προσφορά, τη συμμετοχή σε μια ανθρώπινη κοινωνία που είναι προσανατολισμένη προς το μέλλον.

Τον ίδιο ρόλο πρέπει να παίξουν και όλοι εκείνοι στους οποίους έχει ανατεθεί ο ρόλος του παιδαγωγού: οι δάσκαλοι και γενικά εκείνοι που ασχολούνται με την εκπαίδευση, όσοι ασχολούνται με ομάδες νέων: κατασκηνώσεις, πρόσκοποι, κατηχητές. Όσοι ετοιμάζουν προγράμματα για νέους. Και γενικά όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι. Όχι να εισάγουμε τους νέους σε μια υλιστική κοινωνία πρόσκαιρη και μάταιη, αλλά σε μια κοινωνία με σταθερές αξίες που μένουν και όπου το κάθε άτομο βρίσκει το νόημα της ζωής και την δική του ταυτότητα.  Σ.Φ.


Τι γνωρίζουμε

Για την παιδική ηλικία του Ιησού;

 

Όλοι γνωρίζουμε πού και πώς γεννήθηκε ο Ιησούς. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, μέσα σε μια σπηλιά, την εποχή του Ηρώδη. Άλλο στοιχείο που μας δίνουν τα ευαγγέλια είναι ότι έφυγε στην Αίγυπτο, κυνηγημένος από τον Ηρώδη και επέστρεψε στη Γαλιλαία όταν αυτός ο τελευταίος πέθανε. Έπειτα τον ξαναβρίσκουμε πάλι όταν πια, δώδεκα χρόνων, ανέβηκε μαζί με τους γονείς του να προσκυνήσει στο Ναό της Ιερουσαλήμ.

Τι άλλο μπορούμε να γνωρίζουμε γύρω από την παιδική του ηλικία;

Από τη βρεφική του ηλικία, ο Ιησούς γνώρισε την εξορία. Πράγματι, σε ένα από τα πολλά ξεσπάσματα της καχυποψίας του για νέα συνωμοσία εναντίον του, ο Ηρώδης διάταξε να θανατωθούν όλα τα παιδιά της περιοχής της Βηθλεέμ από δύο ετών και κάτω. Αυτό μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι η Μαρία και ο Ιωσήφ, μαζί με το μικρό Ιησού παρέμειναν κάποιους μήνες στη Βηθλεέμ, ίσως και πάνω από χρόνο. Έτσι σ’ αυτήν την ηλικία, ο Ιησούς φεύγει πρόσφυγας στην Αίγυπτο επειδή κινδύνευε η ζωή του.

Η αγία Οικογένεια δεν πρέπει να έμεινε πολύ καιρό στην Αίγυπτο. Όπως μας λέει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, όταν πέθανε ο Ηρώδης, άγγελος εμφανίστηκε πάλι στον Ιωσήφ και τον ενημέρωσε. Και ο Ιωσήφ «σηκώθηκε, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και γύρισε πάλι στη χώρα του Ισραήλ» (Μτ. 2,19-230. Καθώς γνωρίζουμε ότι ο Ηρώδης πέθανε όταν ο Ιησούς ήταν περίπου δυο-τριών χρόνων, μπορούμε να σκεφτούμε ότι έζησε τη ζωή του πρόσφυγα από μερικούς μήνες μέχρι ένα χρόνο.

Επιστρέφοντας από την Αίγυπτο, η οικογένεια πηγαίνει να κατοικήσει στην περιοχή της Γαλιλαίας, στην πόλη της Ναζαρέτ, απ’ όπου πήρε και το όνομα Ναζωραίος.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η εποχή του Ιησού πολιτιστικά χαρακτηρίζεται από δυο δυνατές καταστάσεις. Η μια είναι οι ελληνιστικές επιδράσεις και η άλλη είναι η ρωμαϊκή κυριαρχία. Τα δυο αυτά δημιούργησαν ένα κλίμα κοσμοπολίτικο. Έτσι, πολλοί επωφελούμενοι από το ένα ή το άλλο ή και τα δυο, είτε κυνηγούσαν το χρήμα είτε ακολουθούσαν ένα από τα ρεύματα της εποχής επιδιδόμενοι σε δεισιδαιμονικές πρακτικές, όπως ξόρκια και φυλακτά, αστρολογία κά. Γεγονός είναι ότι ήταν δακτυλοδεικτούμενοι όσοι ήθελαν να ζήσουν σύμφωνα με τη Τορά (το Νόμο του Θεού) και τη Διαθήκη του.

Από την οικογένειά του, από μικρό παιδί, ο Ιησούς έμαθε την καλλιέργεια των θρησκευτικών πεποιθήσεων, των παραδόσεων και των αξιών, καθώς και τη διάκριση ανάμεσα στη θρησκευτική πίστη και στην εθνική ταυτότητα. Ο Ιησούς θα πρέπει να είχε διδαχθεί τα σχετικά με τη Βίβλο και τις βασικές κοινωνικές αξίες που απέρρεαν από αυτή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει: «Το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε, γέμιζε από σοφία, και η χάρη του Θεού ήταν μαζί του» (Λκ. 2,40).

Μπορούμε ακόμη να υποθέσουμε ότι ο Ιησούς πήγε σχολείο. Πράγματι, στους Εβραίους, την εποχή εκείνη τα παιδιά από έξι ετών στέλνονταν στη συναγωγή για να διδαχθούν τα στοιχειώδη  στη γλώσσα, τη γραμματική, την ιστορία και τη γεωγραφία. Η εκπαίδευση προοριζόταν για όλα τα παιδιά, αλλά κυρίως για τα αγόρια. Σίγουρα, θα πρέπει να παρακολουθούσε τα μαθήματα με σοβαρή επίδοση, αφού όταν στα δώδεκά του χρόνια βρέθηκε στο ναό ανάμεσα στους νομοδιδασκάλους εντυπωσίασε με τις γνώσεις του: «τον βρήκαν ανάμεσα στους νομοδιδασκάλους να τους ακούει και να τους κάνει ερωτήσεις. Όλοι όσοι τον άκουγαν έμεναν έκπληκτοι για τη νοημοσύνη και τις απαντήσεις του» (Λκ. 2,46).

Αυτή είναι και η τελευταία πληροφορία που μπορούμε να αντλήσουμε από την Καινή Διαθήκη για την παιδική ο Ιησούς. Στα δώδεκα χρόνια, τα παιδιά ενηλικιώνονταν και μαζί με τους γονείς τους ανέβαιναν για το πρώτο προσκύνημα στο Ναό της Ιερουσαλήμ.

Μπορούμε ακόμη εύλογα να υποθέσουμε ότι από τον Ιωσήφ έμαθε τη τέχνη του ξυλουργού, σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής. Κατά τα άλλα, θα πρέπει να αρκεστούμε στη μαρτυρία του ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος λέει: « … ζούσε με υπακοή … Ο Ιησούς μεγάλωνε και πρόκοβε στη σοφία, και η χάρη που είχε ευαρεστούσε το Θεό και τους ανθρώπους.

 

Νέα του Προσκυνητηρίου

 

ü       Είναι αυτονόητο, μεγάλος αριθμός πιστών από εκείνους που προσέρχονται ως προσκυνητές στο Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας, στο Εξώμβουργο, είτε είναι μόνιμοι κάτοικοι της Τήνου είτε κατάγονται από την Τήνο. Τη δεύτερη θέση κατέχουν, οπωσδήποτε, οι Συριανοί. Περισσότερα από 400 με 500 άτομα πέρασαν μόνο κατά το δεκαπενθήμερο του μεγάλου Πανηγυριού και, μόνο το πρωί της ημέρας της Εορτής, ξεκίνησαν από τη γειτονική Σύρο και ήρθαν  για να συμμετέχουν στο επίσημο πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο πάνω από 250 πιστοί, οργανωμένοι από το Σύνδεσμο Ελλήνων Καθολικών Σύρου. Και παρά το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς δεν μπόρεσαν να μπουν στο ναό κατά την θεία Λειτουργία λόγω του μεγάλου πλήθους, υποδειγματική ήταν η συμμετοχή τους στη λατρεία έστω και κάτω από τα πεύκα, στο προαύλιο, τα οποία αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά χρήσιμα, όχι μόνο για να ομορφαίνουν το τοπίο, αλλά και για να απαλύνουν το δυνατό ήλιο του καλοκαιριού. Όπως πληροφορηθήκαμε, το μεσημέρι, οι συριανοί προσκυνητές κατέληξαν στις δυο ταβέρνες στο χωριό Βωλάξ όπου τρώγοντας συνέχισαν τον εορτασμό … Το βράδυ επέστρεψαν στη Σύρο, με τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο για το προσκυνηματικό μέρος του ταξιδιού τους όσο και για το νησί της Τήνου γενικότερα.

ü        Αλλά και όλο το χρόνο, προσκυνητές από τη Σύρο συνεχίζουν να φθάνουν, άλλοι ως μεμονωμένα άτομα, άλλοι σε μικρές παρέες. Ιδιαίτερα για την Πρώτη Παρασκευή, σπανίζουν οι μήνες που δε σημειώνουν συριανή παρουσία. Και με την ευκαιρία, να υπενθυμίσω ότι τα καταλύματα που υπάρχουν στο Προσκύνημα, απλά και καθαρά, είναι πάντοτε στη διάθεση του κάθε προσκυνητή για να περάσει μια ή και περισσότερες νύκτες. Εκεί μπορεί να ηρεμήσει, απομακρυσμένος από την καθημερινότητα της ζωής, και να προσευχηθεί.

ü        Έτσι, είδαμε και φέτος κάποιους παλιούς καλούς φίλους, που ήρθαν να περάσουν μερικές μέρες μαζί μας. Είναι η οικογένεια Ιωσήφ Φώσκολου, από το χωριό Κέχρο, παντρεμένος στη Λυών της Γαλλίας, ο οποίος, εδώ και χρόνια, ερχόμενος να επισκεφτεί τους δικούς του, μας φέρνει και την παρέα του. Είδαμε επίσης, ύστερα από κάποια χρόνια, το ζεύγος Antoine και Guillemette Legros με τα δυο χαριτωμένα παιδιά τους τη Fanny και τον Bastien. Φέτος μάλιστα μας ήρθαν με ένα φιλικό τους ζευγάρι.

ü        Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν επίσης οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στους χώρους μας. Όλοι οι καλλιτέχνες προσφέρουν το ταλέντο τους και την καλλιτεχνική τους επιδεξιότητα και χαίρονται μαζί με τους επισκέπτες και τους ακροατές, απολαμβάνοντας όλοι ποιοτική μουσική και αξιόλογα έργα τέχνης. Φέτος ευτυχήσαμε να έχουμε δυο εκθέσεις ζωγραφικής : αγιογραφίες από την Ειρήνη Ρουβά (7-20 Ιουλίου) και μοντέρνα τέχνη από τον Ριχάρδο Lethen (7-18 Αυγούστου). Και βέβαια, δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε και την ειδική έκθεση ενημέρωση γύρω από την Αγία Γραφή, φροντισμένη από την Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. Είχαμε επίσης 4 ρεσιτάλ: α) Από ένα τμήμα της γερμανικής χορωδίας Ars Nova ακούσαμε παλαιά και σύγχρονα θρησκευτικά άσματα σε έντεχνη θρησκευτική μουσική· β) Από το ζεύγος Μαίρη Ζαμπέλη και Πέτρο Βλάση (βιολί και βιόλα) χαρήκαμε έργα κλασικής εποχής και μπαρόκ· γ) οι Μιχάλης Λάουερ και Πέτρος Χριστίδης (κλασική κιθάρα και βιολί) μας έκαναν να θαυμάσουμε την επιδεξιότητα και τους αυτοσχεδιασμούς του πρώτου· δ) η φιλική παρέα των Αμαλίας Κουντούρη, Αλέξανδρου Κάλκου και Πέτρου Στεργιόπουλου (φλάουτο, κλασική κιθάρα, φλάουτο) μας επανέφεραν στη γνώριμη κλασική μουσική. Τέλος, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Εξώμβουργο ολοκληρώθηκαν την Κυρικακή, 4 Σεπτεμβρίου, με μια εκδήλωση προς τιμή του μεγάλου φιλέλληνα και ελληνιστή Ζακ Λακαριέρ, εκδήλωση οργανωμένη από το Πρόγραμμα Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Δήμου Εξωβούργου.

ü        Όμως, η συνεργασία μας με το Δήμο Εξωμβούργου δεν περιορίστηκε σε μια εκδήλωση. Το αναψυκτήριο που λειτούργησε στους χώρους του Προσκυνητηρίου εντυπωσίασε θετικά όλους τους επισκέπτες, προσκυνητές και μη. Ήδη συζητείται, η συνεργασία αυτή με το Δήμο όχι μόνο να συνεχιστεί αλλά και να αναπτυχθεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Βράχος του Εξωμβούργου με το μεσαιωνικό του Κάστρο, εκτός από το Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, κρύβει μέσα του την ιστορία της Τήνου για επτά και πλέον αιώνες. Εκεί κρύβεται ένα μεγάλο μέρος από την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού, έστω κι αν από πολλούς αγνοείται. Ευχή μας είναι, ο Δήμος να εξασφαλίσει την τουριστική υποδοχή και εξυπηρέτηση των κάθε είδους επισκεπτών, ώστε εμείς να μπορούμε να προσφέρουμε με περισσότερη ευχέρεια τις πνευματικές υπηρεσίες που περιμένει κανείς από ένα Προσκύνημα.

ü       Μια άλλη καινοτομία επιτύχαμε κατά το καλοκαίρι που πέρασε: χάρη στην παρουσία του π. Μάριου Ψάλτη, μπορέσαμε να εξασφαλίσουμε αρκετές φορές, κατά τις καθημερινές, την τέλεση της θείας Λειτουργίας, στη σταθερή ώρα 7,30 μ.μ. Έτσι, όσοι έρχονται ως προσκυνητές, να έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να ανάψουν ένα κερί, αλλά και να συμμετέχουν και να κοινωνούν στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Να το υπενθυμίσουμε, πρώτη μας αποστολή είναι να οδηγούμε τους ανθρώπους στο Θεό και στην προσευχή.

ü        Μια ευχάριστη επίσκεψη ήταν και η ομάδα των κατηχητών της Αθήνας. Οι κατηχητές της Αθήνας, μαζί με τον επίσκοπό τους σεβασ,. κ. Νικόλαο Φώσκολο συγκεντρώθηκαν, για μερικές μέρες τέλη Αυγούστου, στο φιλόξενο θερινό κέντρο των Αδελφών Μαριανών, στην Κολυμπήθρα της Τήνου, για μια θρησκευτική Επιμόρφωση. Έναν από βραδινούς περιπάτους αφιέρωσαν στην Ιερά Καρδία του Ιησού και ήρθαν ως προσκυνητές στο Εξώμβουργο. Έπειτα από την υποδοχή από μέρους μας και κάποια ενημέρωση σχετικά με το όλο έργο, όλοι μαζί αφεθήκαμε για λίγη ώρα σε μια κατανυκτική προσευχή στην οποία μας οδήγησαν κάποιοι από τους κατηχητές. Η βραδιά ήταν όμορφη και η συνάντηση αδελφική.

ü       Στο χρονικό του Προσκυνητηρίου και στις ειδήσεις που παραθέτουμε, δε θα πρέπει να παραλείψουμε και το ατύχημα που είχε κατά το τελευταίο καλοκαίρι ο π. Σεβαστιανός Φρέρης με το αυτοκίνητο. Ήταν την Τετάρτη πριν από το μεγάλο Πανηγύρι του Εξωμβούργου, στις 6 Ιουλίου· ένα ανθρώπινο λάθος τον έκανε να βγει τελείως έξω από το δρόμο με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς το αυτοκίνητο. Το ευτύχημα είναι ότι ο ίδιος δεν έπαθε τίποτα, ήταν μόνος του, και από το ατύχημα βγήκε σώος και αβλαβής. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο που έκανε ώστε μόνο υλικές ζημιές να υπάρχουν. Κι αν η αγορά καινούριου αυτοκινήτου βάρυνε σημαντικά το ταμείο του Προσκυνητηρίου, είμαστε βέβαιοι ότι η Θεία Πρόνοια θα το φροντίσει.

ü       Παρά ταύτα, οι εργασίες για βελτιώσεις και ευπρεπισμό του όλου χώρου του Προσκυνητηρίου δε σταμάτησαν. Ήδη, και πριν αρχίσει ο βαρύς χειμώνας, ξεκίνησε η τακτοποίηση της αυλής μπρος από τη σπηλιά της Λούρδης, το βηματάκι μπρος στο ομοίωμα της Παναγίας ξαναφτιάχνεται και όλο αυτό το πλάτωμα πλακοστρώνεται. Και με την ευκαιρία τακτοποιείται για να λειτουργεί το μικρό σιντριβάνι που βρίσκεται στο μέσον της αυλής. Με τις εργασίες αυτές ελπίζουμε να επιτύχουμε δυο στόχους, πρώτα να πιάσουμε τις υγρασίες που παρουσιάζονται στο δωμάτιο όπου στεγάζονται τα ενθύμια του Προσκυνητηρίου και δεύτερο να ωραιοποιήσουμε όλο αυτό το χώρο και να τον κάνουμε ακόμη πιο ευχάριστο.

ü       Τέλος, σημαντικό γεγονός είναι και η ολοκλήρωση της φωταγώγησης των τειχών του Μεσαιωνικού Κάστρου, η οποία γίνεται με την συνεργασία τριών φορέων: του Δήμου Εξωμβούργου, των Επιχειρήσεων Vicenzo και του Προσκυνητηρίου. Εμείς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το ηλεκτρικό ρεύμα, ωσότου μια άλλη εγκατάσταση επιτρέψει να συνδεθούν οι προβολείς με το ρολόι του Δήμου.

 

---------------------------------------------------------------------------------------

 

Από 1 Σεπτεμβρίου έως Νοεμβρίκου 2005 πρόσφεραν για τη στήριξη των δραστηριοτήτων του Πανελληνίου Προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο :

 

100Ευρώ πρόσφεραν : Κατσικοπούλου Άννα-Μαρ

80Ευρώ πρόσφερε : Βουτσίνος Ιωάννης,

50Ευρώ πρόσφεραν: Σαργολόγου Ελπίδα (εις μνήμη συζ. Νικολάου), Πρίντεζη Μαρία, Ροσσολάτου Μαρία, Παλαμάρη Φανή, Ρεμούνδου Καίτη

30Ευρώ πρόσφεραν: Παλαιολόγου Μαργαρίτα,

25Ευρώ πρόσφεραν: Δαπόλα Αιμίλιος (εις μνήμη συζ. Ασούντας), Φιοράντη Μαρία (εις μνήμη γονέων, συζύγου, αδελφών),

20Ευρώ πρόσφεραν: Ξενοπούλου Φραγκίσκα, Χαρικιοπούλου Λουκία, αδ. Ελένη, Δαλεζίου Μαρίκα, Λειβαδάρη Μαίρη, Φώσκολος, Δελλατόλα Αγνή, Ρούσσου Μιμίκα, Αρβέρτη Νικολέττα (εις μνήμη Ιωσήφ Αλβέρτη), Ξανθάκη Καρμελίνα, Απέργης Λορέντζος, Φωσκόλου Άννα, Βακονδίου Μαρία, Παλαιολόγου Ούρσουλα, Φιλιππούση Ανουντσιάττα.

15 Ευρώ πρόσφερε: Ρόττεμπεργκ Βικτωρία, Κρητικού Αντωνία,

10 Ευρώ πρόσφεραν: Αρμάου, Ρούσσος Ανάργυρος, Ανώνυμος, Γαβιώτης Ηλίας, Βαμβακάρης Φραγκίσκος. Χαρικιοπούλου Φραγκίσκα, Πρελορέντζος Νικόλαος, Βιδάλη Μιρκέττα, Παλαμάρη-Πόντη Ιωσηφίνα, Δελλατόλα Μαρία, Αδελφές Φραγκισκανές (Κύπρος)

  Σας Ευχαριστώ όλους για τις προσφορές σας.

home

B) The climate of the island is very healthy. This is because the blowing of the northern winds prevents the development of germs. It is reported that some people that were sick and visited the island were healed without medicine.
Tinos is basically an island with religious and worshipping tourists. The finding of the icon, the erection of the temple, the improvement of the transportation had a great impact to the social and economic evolution of the island. The fact that it attracted tourism developed the city of Tinos, in contrast with the villages. Nevertheless it helped to reduce migration and kept the residents of the island on their land. From 1940 to 1981 approximately 32% of the population immigrated. In 1940 the town of Tinos concentrated 25% of the population.
Today urbanism has taken over and 75% of the population in concentrated in the town of Tinos. Today approximately 40 villages are inhabited. Their establishing history goes back to the middle ages and the Byzantine years. There are also many settlements, which are basically younger and were developed near the sea.
 The fact that many tourist centers were developed at many locations, the creation of greenhouses, n location canning of various vegetables, the systematic and advanced utilization of marble, played a major role in the keeping of the population on the island and especially at the villages. These developments have increased the occupation in various parts of the island having as a result to fight back of immigration.
The mixed religious population of Tinos, gives the island a special folklore character. A Tinian dialect is noticed, with the extraction of the vowels, the alteration of consonants and names of persons that have a western influence.
 At Tinos we come across two Christian dogmas that harmoniously coexist. The Temple of Evangelistria is a very important demotic worshipping area for the Orthodox and people from all over Greece assemble throughout the whole year to worship here. However at the same time Tinos is a very important center for the Catholics, basically for the Greek Catholics. All you need to do is to take a look around at all the churches in order to substantiate that you are at a religious center. When Panagia/ the Virgin Mary is celebrated, worshippers from all over the world swarm the island. Tinos belongs to the Cyclades and is the third in size island of this complex. Its area is 194 square kilometers. The total length of its coastline is estimated to approx 114 kilometers. It is situated south east of Andros and north west of Mykonos. It highest mountain is named Tsiknias and is 725 meters high. According to mythology Aelos, the god of the winds lived at the channel of Tsiknias. This explains the fact that the area is veAt Tinos irrespective of being Catholic or Orthodox, all the people have a deep love for the Virgin Mary. The Orthodox celebrates Panagia (Virgin Mary) on the 25th of March and on the 15th of August and the Catholics on the 1st Sunday of May and also on the 15th of August. The residents of Tinos are very hospitable and they open heartedly offer food and board to the worshippers during the festivities. The Tinians in order to sustain the ground from suffering intense deterioration, have created on the sides of the mountains the so called pezoules, which are small fields with a resistance made of rocks in order for the ground not to get corroded and are used to cultivate their products. The reduction of the agricultural population slowly left some of these areas uncultivated. Today cereals, citrus fruit, fruits and also oil, wine and raki are cultivated. The products are consumed basically within internal market but some are also exported. Another beneficial product of Tinos, is its honey. In the past they also had silk growing.