Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

 

Α

θρόοι και εφέτος προσήλθαν οι πιστοί, στις 2 Φεβρουαρίου, για την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου. Με ευλάβεια πήραν το ευλογημένο κερί και το μετάφεραν στο σπίτι να είναι φρουρός για την οικογένεια και για όλο το σπιτικό ενάντια στο όποιο κακό. Θα βρίσκεται εκεί, έτοιμο να αναφτεί σε δύσκολες στιγμές, σε περίπτωση άγριας καταιγίδας, όταν κάποιο από τα μέλη της οικογένειας ή άλλο αγαπημένο πρόσωπο ασθενεί σοβαρά, όταν ένα ζώο μας κινδυνεύει, όταν η σπορά απειλείται από την ανομβρία και την κακοκαιρία, ή, τέλος πάντων, όταν ένας μεγάλος κίνδυνος απειλεί.

Σίγουρα, σ’ όλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι υποθάλπει η πίστη, αφού το κερί το πήραμε από την εκκλησία και αν δεν ήταν ευλογημένο «δε θα είχε αποτέλεσμα». Είναι αλήθεια ότι ο πιστός που ανάβει το κερί αυτό, απευθύνει την προσευχή του στο Θεό, ή στην Παναγία, από τους οποίους ζητεί προστασία. Όμως, τι κρίμα που λίγο-λίγο χάνουμε τον βαθύ συμβολισμό της λαμπάδας, το μεγάλο νόημα του Φωτός.

Υπαπαντή σημαίνει: προϋπαντώ, πηγαίνω να συναντήσω. Η γιορτή μάς υπενθυμίζει ότι ο Ιησούς, σύμφωνα με το μωσαϊκό Νόμο, σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, παρουσιάζεται από τους γονείς του στο Ναό και προσφέρεται στο Θεό: «Σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή  … κάθε πρωτότοκο αγόρι θα ονομάζεται ‘αφιερωμένο στον Κύριο’» (Λκ. 2,22-39). Είναι ο μικρός Ιησούς που παρουσιάζεται στο ναό, που όμως είναι επίσης ο Υιός του Θεού Πατέρα, δηλαδή ο ίδιος ο Θεός, που πηγαίνει στο ναό για να συναντήσει το λαό του. Και ο γέροντας Συμεών στο μικρό Βρέφος αναγνωρίζει το «ΦΩΣ». «Φως που θα φωτίσει τα έθνη και δόξα για το λαό» του Θεού, δηλαδή για όλους εκείνους που θα αναγνωρίσουν τον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα σταλμένο από το Θεό. Αυτό το Φως αναγνώρισε ο γέροντας Συμεών και δοξολογεί το Θεό, το ίδιο αυτό Φως αναγνώρισε και η προφήτισσα Άννα, η κόρη του Φανουήλ, και γι’ αυτό το Φως «δοξολογούσε το Θεό και μιλούσε για το παιδί σε όλους εκείνους, οι οποίοι περίμεναν τη λύτρωση της Ιερουσαλήμ».

Στο πρόσωπο του Συμεών και της Άννας εκπροσωπούμαστε όλοι εμείς, που περιμένουμε τη σωτηρία μας από το Θεό, και αναγνωρίζουμε τον Ιησού Χριστό ως το Φως του κόσμου, «Φως που θα φωτίσει τα έθνη», εκείνον που θα μας φωτίσει, που θα φωτίσει το δρόμο μας και θα μας οδηγήσει μέχρι τη δόξα του Θεού. Και το ευλογημένο κερί, αυτή η ευλογημένη λαμπάδα, συμβολίζει για μας το Φως που μας έρχεται από τον Ιησού Χριστό.

Γι’ αυτό, η Εκκλησία μάς προτρέπει να ευλογήσουμε τα κεριά έξω από το ναό και, με αναμμένες αυτές τις ευλογημένες λαμπάδες, να βαδίσουμε προς την εκκλησία (σύμβολο κι αυτή της άνω Ιερουσαλήμ) με Φως και οδηγό μας τον Κύριο. Αυτό ζητούμε από το Θεό Πατέρα με την ευχή που απαγγέλλει ο ιερέας όταν ευλογεί τα κεριά: όσοι «φωτίζονται από τη λαμπρότητα αυτών των κεριών, να φτάσουν κάποτε ευτυχισμένοι στο Φως της δόξας σου». Το έργο της σωτηρίας μας, εμείς θα το επιτελέσουμε, κάτω από το Φως του Χριστού, όχι τα κεριά που λάβαμε. Τα κεριά θα μας υπενθυμίζουν και θα μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Η γιορτή της Υπαπαντής μάς προτρέπει να αφιερωθούμε στον Κύριο. Μέσα από την καθημερινή μας ζωή, να απαντήσουμε ΝΑΙ στο κάλεσμα του Κυρίου. Να εφαρμόσουμε με τη συμπεριφορά μας το Μήνυμα που λάβαμε από τον Ιησού Χριστό. 

Την ημέρα αυτή, η Εκκλησία θέλησε να μας υπενθυμίσει έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής, έναν ιδιαίτερο τρόπο για να μιμηθούμε τον Ιησού που προσφέρεται στο Θεό Πατέρα: είναι η αφιερωμένη ζωή. Ασφαλώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να βαδίσουμε στο δρόμο που φωτίζεται από το Φως του Χριστού. Όμως, εκείνοι που ακολουθούν τη ζωή του μοναχού ή της μοναχής, είναι αυτοί που αποφάσισαν στη ζωή τους να «φροντίζουν μόνο ό,τι αφορά το έργο του Κυρίου, πώς να αρέσουν στον Κύριο», και που νοιάζονται μόνο «να του είναι αφιερωμένοι ολοκληρωτικά, και με το σώμα και με το πνεύμα» (Α Κορ. 7,32.34).

Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία, ύστερα από τη γιορτή της Γέννησης του Κυρίου (Χριστούγεννα) και της αποκάλυψής του στα Έθνη (Θεοφάνια), κλείνει τον λειτουργικό Κύκλο των Χριστουγέννων με την εορτή της Αφιέρωσης του Ιησού στο θέλημα του Πατέρα. Στο εξής, ακούγοντας το μήνυμα που μας φέρνει και μιμούμενοι το παράδειγμά του, βαδίζουμε μαζί του προς την Ανάσταση, με περισυλλογή, προσευχή και μετάνοια.

Καλή Σαρακοστή.            

π. Σεβαστιανός Φρέρης


 

 «Να είστε Μάρτυρές μου …»

 

Λίγο πριν αναληφθεί στους   ουρανούς, ο Κύριος άφησε στους μαθητές του αυτή την παρακαταθήκη: «Θα είστε μάρτυρές μου, στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία και στη Σαμάρεια και ως τα πέρατα της γης» (Πράξ. 1,8). Και οι απόστολοι, ωθούμενοι από το Πνεύμα, είχαν αυτή την επιθυμία στην καρδιά τους, να πουν σ’ εκείνους που τους άκουγαν αυτά που είδαν και άκουσαν από το Χριστό και, ιδιαίτερα, να πουν και να επιβεβαιώσουν την ανάστασή του. Μάλιστα, σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιωάννη (15,26) και τις Πράξεις των Αποστόλων (5,32), για το κήρυγμά τους, εγγυητής θα είναι το ίδιο το Άγιο Πνεύμα.

Ασφαλώς, η μεγαλύτερη μαρτυ-ρία που μπορεί να δώσει κανείς είναι όταν δίνει τη ζωή του και το αίμα του. Γι’ αυτό, εκείνους που θυσιάζονται επειδή ομολογούν τον Ιησού Χριστό, η Εκκλησία τους τιμά ιδιαίτερα. Και τέτοιοι Μάρτυρες δεν υπήρξαν μόνο στην παλιά εποχή. Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, και σήμερα ακόμη, υπάρχουν άνθρωποι που φυλακίζονται, βασανίζονται και θανατώνονται επειδή εκδηλώνουν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό, επειδή κηρύττουν ότι ο Θεός μας αγαπά και ομολογούν την αφοσίωσή τους στην Εκκλησία.

Βέβαια, οι περισσότεροι χρι-στιανοί δεν αντιμετωπίζουν αυτές τις έκτακτες και δύσκολες καταστάσεις. Οι περισσότεροι έχουν να δώσουν τη χριστιανική μαρτυρία της πίστης τους μέσα στην οικογένεια, μέσα από τη σχέση φιλίας με τους άλλους ανθρώπους, στη γειτονιά, στην εργασία, στις διάφορες ασχολίες τους και στην προσφορά τους.

Ένας τρόπος με τον οποίο ο χριστιανός μπορεί να δώσει τη μαρτυρία της πίστης του είναι η ενεργός συμμετοχή στις ιεροπραξίες, με τη συμμετοχή και τη δέσμευσή του στο κατηχητικό έργο της Εκκλησίας, ή, πιο απλά, εκφράζοντας δημόσια, όταν η ευκαιρία παρουσιάζεται, την πίστη του και την αφοσίωσή του στον Ιησού Χριστό.

Όμως το πιο σύνηθες είναι η μαρτυρία μας να δίνεται μέσα από την καθημερινή μας συμπεριφορά και μάλιστα μέσα από ολόκληρη τη ζωή μας. Με τη συμπεριφορά μιας αληθινής αγάπης, με την ικανότητα για παραχώρηση της συγγνώμης σ’ εκείνον που έφταιξε, με μια ζωή που από μόνη της δίνει μαρτυρία για την ελπίδα που πρέπει να υπάρχει στην καρδιά κάθε χριστιανού.

Η χριστιανική μαρτυρία δεν περιέχει αίσθημα ανωτερότητας απέναντι στους άλλους ανθρώπους, ούτε είναι ένας αυτοσκοπός. Είναι βίωμα που αφήνει να διαφαίνεται η βεβαιότητα της πίστης και η προσφορά αγάπης, χωρίς εκείνος που τα προσφέρει να θέλει να γίνει δάσκαλος για το άλλο. Αντίθετα μάλιστα, η υποχρέωση να είναι μάρτυρας της πίστης του, ωθεί το χριστιανό στην προσωπική του ταπεινοσύνη και μεταστροφή.

 

 

Προσεύχομαι με τους Ψαλμούς

 

Ψαλμός 76

.

2       Φωνάζω στο Θεό και κράζω·

         φωνάζω στο Θεό και θα μ' ακούσει.

3       Στης θλίψης μου τη μέρα ζήτησα τον Κύριο·

         τη νύχτα ήταν τα χέρια μου απλωμένα

                                                και δεν κουράστηκαν.

         Αρνήθηκε η ψυχή μου να παρηγορηθεί.

4       Θυμάμαι το Θεό κι αναστενάζω·

         σκέφτομαι και λιγοψυχώ.

5       Κράτησες άγρυπνα των ματιών μου τα βλέφαρα·

         αναστατώθηκα και να μιλήσω δεν μπορώ.

6       Μέρες στοχάστηκα παλιές, αιώνες, χρόνια·

7       θυμήθηκα και συλλογίστηκα, μέσα στη νύχτα

         αναρωτιόμουν και σκεφτόμουνα:

 

8       Αιώνια θα μας απορρίπτει ο Κύριος;

                                    δε θα μας είναι πια ευνοϊκός;

9       Σταμάτησε για πάντα η αγάπη του

         ή έληξε η επαγγελία του για όλες τις γενιές;

10     Λησμόνησε τους οικτιρμούς του ο Θεός;

         Απάνω στην οργή του μήπως τα σπλάχνα του έκλεισε;

11     Κι είπα: "Αυτό είναι το πλήγμα μου:

         πως άλλαξε η εύνοια του Υψίστου".

 

12     Αναπολώ τ' αξιοθαύμαστά σου έργα, Κύριε,

         αναθυμάμαι από παλιά τα θαύματά σου.

13     Στοχάζομαι όλα τα έργα σου·

         και μελετώ τ' ανδραγαθήματά σου.

14     Θεέ· άγια είναι η κάθε σου ενέργεια·

         ποιος θεός είναι μέγας σαν το Θεό μας;

15     Εσύ' σαι ο Θεός που κάνεις θαύματα·

         γνώρισαν οι λαοί τη δύναμή σου.

16     Με την ισχύ σου το λαό σου λύτρωσες·

         τους απογόνους του Ιακώβ και του Ιωσήφ.

 

17     Σε είδαν τα νερά, Θεέ,

         σε είδαν τα νερά και φοβήθηκαν   κι οι άβυσσοι ταράχτηκαν.

18     Κατακλυσμός νερών απ’ τα πυκνά τα σύννεφα,

         βροντή έδωσαν τα νέφη

         κι οι αστραπές σου σκόρπισαν παντού.

19     Η φωνή της βροντής σου μες στον ανεμοστρόβιλο·

         φώτισαν οι αστραπές την οικουμένη,

         κλονίζεται και τρέμει η γη.

 

 20    Μεσ’ απ' τη θάλασσα είναι ο δρόμος σου,

         τα μονοπάτια σου στην πλημμύρα·

         αλλά τα ίχνη σου δε φάνηκαν.

21     Οδήγησες καθώς κοπάδι το λαό σου

         με του Μωυσή και του Ααρών το χέρι.

 

 

 

Π

ρόκειται για μια ικεσία που υψώνεται προς το Θεό με επιμονή, αλλά με απόλυτη εμπιστοσύνη και μάλιστα με βεβαιότητα για τη θεία ανταπόκριση. Ο ψαλμωδός είναι βέβαιος ότι ο Θεός δεν είναι ο ατάραχος άρχοντας που αποσύρθηκε στον ουρανό, αδιάφορος για τη δική μας ύπαρξη. Ίσως κατά καιρούς μαύρες σκέψεις βασανίζουν τη σκέψη μας και θέτουν υπό δοκιμασία την πίστη μας: «Αιώνια θα μας απορρίπτει ο Κύριος; δε θα μας είναι πια ευνοϊκός; Σταμάτησε για πάντα η αγάπη του ή έληξε η επαγγελία του για όλες τις γενιές; Λησμόνησε τους οικτιρμούς του ο Θεός; Απάνω στην οργή του μήπως τα σπλάχνα του έκλεισε». Αλλά τις σκέψεις αυτές θα διαδεχθεί η εμπιστοσύνη στο Κύριο.

Είναι αλήθεια πως όταν ο πόνος φθάνει στο αποκορύφωμά  του, όταν ευχόμαστε να παρέλθει από μας το πικρό ποτήρι, τα λόγια μας γίνονται πικρά παράπονα και τα ερωτήματά μας σχίζουν την καρδιά μας που φαίνεται να μένει χωρίς απάντηση από το Θεό. Η κραυγή μας τότε γίνεται πρόκληση για το Θεό που σιωπά. Έτσι κι ο ψαλμωδός ρωτά επίμονα να μάθει από το Θεό γιατί άλλαξε τη συμπεριφορά απέναντί του, γιατί λησμόνησε την ευσπλαχνία του, γιατί αθετεί την υπόσχεσή του για σωτηρία;

Αν ο Θεός ήταν πράγματι έτσι, τότε θα ήταν ένας Θεός άγνωστος, μια παρουσία όπως είναι η παρουσία των ειδώλων, που είναι αδιάφορα για την τύχη των ανθρώπων, αδύναμα να σώσουν και να λυτρώσουν. Κι αυτή είναι η δοκιμασία μας μπροστά στη σιωπή του Θεού.

Όμως η ελπίδα όχι μόνο δεν έχει χαθεί, αλλά είναι και βάσιμη, και είναι αυτό για το οποίο μας διαβεβαιώνει το δεύτερος μέρος του ψαλμού, σαν ένα άσμα που έρχεται για να στηρίξει την πίστη μας ακόμη και μέσα στις μέρες της δοκιμασίας και του πόνου. Ο ψαλμωδός ξαναθυμάται τις σωτήριες θείες παρεμβάσεις στο παρελθόν. Το οδυνηρό παρόν φωτίζεται από τη σωτήρια εμπειρία του παρελθόντος, μια σπορά που εναποτέθηκε μέσα στην ιστορία: όχι για να πεθάνει και να χαθεί, αλλά μόνο χωμένη στο χώμα για να φυτρώσει και να φέρει καρπό αργότερα.

Έπειτα, ο ψαλμωδός ανατρέχει σε μια πολύ σημαντική βιβλική έννοια, αυτήν της «ανάμνησης», που δεν είναι μόνο μια ενθαρρυντική ανάμνηση, αλλά η βεβαιότητα μιας θείας δράσης που δε θα λαθέψει: «Αναπολώ τ' αξιοθαύμαστά σου έργα, Κύριε, αναθυμάμαι από παλιά τα θαύματά σου». Όταν ομολογούμε πίστη στα σωτήρια έργα του παρελθόντος, αυτό μας οδηγεί στην πίστη σ’ αυτό που ο  Κύριος είναι σε κάθε στιγμή και διαρκώς, και επομένως σ’ αυτό που είναι και σήμερα και τώρα. «Θεέ· άγια είναι η κάθε σου ενέργεια… Εσύ' σαι ο Θεός που κάνεις θαύματα». Έτσι, το παρόν, που φαινόταν χωρίς διέξοδο και σκοτεινό, φωτίζεται από την πίστη στο Θεό και ανοίγεται στην ελπίδα.

Για να στηρίξει αυτή την πίστη, ο ψαλμωδός αναφέρει έναν άλλο ύμνο, πιθανόν παλαιότερο. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή παρουσίαση του Θεού που αναστατώνει τα φυσικά φαινόμενα και ιδιαίτερα τα νερά, τα οποία είναι το σύμβολο του χάους, του κακού και του πόνου. Η εικόνα του Θεού πάνω στα νερά είναι ωραιότατη, σημείο θριάμβου πάνω στις κακές δυνάμεις: «Μεσ’ απ' τη θάλασσα είναι ο δρόμος σου,   τα μονοπάτια σου στην πλημμύρα· αλλά τα ίχνη σου δε φάνηκαν» (στ. 20). Και ο στίχος μας θυμίζει το Χριστό που βάδισε πάνω στα κύματα, σαφές σύμβολο της νίκης του πάνω στο κακό (βλ. Ιω. 6,16-20).

Υπενθυμίζοντας, τέλος, ότι ο Θεός οδήγησε «καθώς κοπάδι το λαό» του, «με του Μωυσή και του Ααρών το χέρι (στ. 21), ο ψαλμός μας οδηγεί σε μια βεβαιότητα: ο Κύριος θα μας οδηγήσει και πάλι στη σωτηρία. Ο ισχυρός και αόρατος βραχίονάς του θα είναι μαζί μας μέσα από τον ορατό βραχίονα των ποιμένων και των οδηγών που ο ίδιος εγκατέστησε. Ο ψαλμός που άρχισε με μια κραυγή πόνου, προκαλεί στο τέλος αισθήματα πίστης και ελπίδας προς τον μεγάλο Ποιμένα των ψυχών μας.

 

 

 

 

Η Λατρεία χρειάζεται ομορφιά

 

 Στις 20 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, η χορωδία της Καπέλλας Σιξτίνας έδωσε ένα ιδιωτικό ρεσιτάλ προς τιμή του πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄. Στο τέλος της εκδήλωσης, ο πάπας απηύθυνε χαιρετισμό προς τα Μέλη της περίφημης χορωδίας και, μεταξύ άλλων, είπε και τούτα τα πολύ σημαντικά λόγια.

 

«Τη νύχτα των Χριστουγέννων, οι άγγελοι ανήγγειλαν στους βοσκούς τη γέννηση του Σωτήρα ψάλλοντας ‘Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις’. Σύμφωνα λοιπόν και με την παράδοση, οι άγγελοι δε μίλησαν απλά όπως το κάνουν οι άνθρωποι, αλλά έψαλαν  με ένα τρόπο ουράνιο και έδωσαν μια αίσθηση της ωραιότητας του Ουρανού. Και, παραδοσιακά, θεωρούμε ότι οι χοροί με τις ψιλές φωνές μοιάζουνε περισσότερο με αγγελικές ψαλμωδίες. Έτσι, όταν η χορωδία της Καπέλλας Σιξτίνας ψάλλει κατά τις τελετές, αισθανόμαστε σαν να βρισκόμαστε μπροστά σε μια ουράνια τελετή, σαν να βλέπουμε κάτι από την ομορφιά γεύεται που ο Κύριος και με την οποία μας καθιστά κοινωνούς της χαράς του…

Ο ύμνος προς το Θεό χρειάζεται το άσμα και γι’ αυτό η δική σας συμβολή είναι ουσιαστική για τη λατρεία, όχι ως κάτι το δευτερεύον, αλλά επειδή η λατρεία απαιτεί αυτή την ομορφιά, το άσμα προς δόξα και τιμή του Θεού και για να συναρπάσει ολόκληρη τη σύναξη.

Σας ευχαριστώ, λοιπόν, με όλη μου την καρδιά για την πολύ σημαντική συμβολή σας, διότι η λατρεία την οποία τελεί ο πάπας, στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, οφείλει να είναι υποδειγματική για όλο τον κόσμο. Χάρη στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο οι ακολουθίες αυτές μεταδίδονται σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Τόσοι και τόσοι μαθαίνουν – ή δε μαθαίνουν – από τις δικές μας ακολουθίες αυτό που είναι η λατρεία και πώς πρέπει να την τελούμε. Γι’ αυτό είναι το ίδιο σημαντικό, οι τελετάρχες του πάπα να του μαθαίνουν πώς να ιερουργεί σωστά και όμορφα, όσο και η χορωδία, που συμμετέχει στις ιερουργίες που εκείνος τελεί, να παρουσιάζεται ως ένα πρότυπο ομορφιάς που εκφράζει το άσμα προς δόξα του Θεού».

 

 

 

 

Περί Καθαρτηρίου

 

Γ

ια όλους τους χριστιανούς, βασική είναι η πίστη στην μεταθανάτια αιώνια ζωή. Μετά το θάνατό τους, οι άνθρωποι που πέθαναν στην αγάπη του Θεού πορεύονται στον Παράδεισο όπου είναι η διαρκής ευτυχία, ενώ οι κακοί, δηλαδή αυτοί που πέθαναν αρνούμενοι την αγάπη του Θεού, καταλήγουν στην κόλαση, όπου είναι η αιώνια τιμωρία τους.

Όμως, παρά τον σαφή αυτό διαχωρισμό, πάντοτε απασχόλησε και απασχολεί ακόμη το ερώτημα: τι γίνεται με τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι δεν πέθαναν σε πλήρη ένωση με το Θεό και επομένως δεν έχουν αξιομισθήσει απόλυτα τον παράδεισο, όμως δεν πέθαναν και στην πλήρη άρνηση του Θεού, και γι’ αυτό δε θα τους έπρεπε η αιώνια καταδίκη της κόλασης.

Το ερώτημα δεν απουσίαζε από τους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας («κατά την παρούσαν ζωήν, δια προσευχής τε και φιλοσοφίας εκκαθαρθείη, ή μετά την ενθένδε μετανάστευσιν, δια της του καθαρσίου πυρός χωνείας», γράφει ο Γρηγόριος Νύσσης, P.G. 46, 524B). Ανάλογο προβληματισμό συναντούμε και σε άλλους Πατέρες, όπως στον Κύριλλο της Ιερουσαλήμ, ο οποίος προτρέπει τους πιστούς να προσεύχονται για τους νεκρούς, στον Ιωάννη Χρυσόστομο (βλ. P.G. 61, 361), και σε άλλους. Δεν απουσιάζει εξάλλου ακόμη και σήμερα από τη ζωή της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως τουλάχιστον μαρτυρούν οι επιμνημόσυνες ακολουθίες και οι άλλες ευχές υπέρ των τεθνεώτων.

 

Στη Δύση τέθηκε το ερώτημα: τι γίνονται οι ψυχές μετά το τέλος της επίγειας ζωής; Ατενίζουν αμέσως το πρόσωπο του Θεού ή περιμένουν κάπου (πού;) τη γενική Κρίση; Και οι μάρτυρες, δηλαδή αυτοί που θυσίασαν τη ζωή τους για την πίστη τους στο Θεό, έχουν την ίδια μοίρα με τους υπόλοιπους; Έτσι σιγά σιγά διαμορφώθηκε η έννοια μιας καθαρτήριας δοκιμασίας μετά θάνατον. Με τον πάπα Γρηγόριο τον Μέγα η εξέλιξη αυτής της σκέψης ολοκληρώνεται. Στο ερώτημα αν πρέπει να πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα εξιλαστήριο πυρ μετά θάνατον, η απάντηση είναι: ναι, πρέπει να υπάρχει ένα εξιλαστήριο πυρ για τα μικρά αμαρτήματα.

Η αντίληψη, λοιπόν, ότι οι ψυχές των ανθρώπων χρειάζονται μια τελευταία «κάθαρση», που θα τις καταστήσει άξιες να δουν το πρόσωπο του Θεού, διαμόρφωσε σιγά σιγά, στη Δύση, τη θεολογία περί του «Καθαρτηρίου». Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στην αρχή ως επίθετο: «καθαρτήριο πυρ», «καθαρτήριος ποινή», «καθαρτήριος τόπος», για να καταλήξει ως ουσιαστικό περί τον 12ο αιώνα. Από τον 13ο αιώνα, η αντίληψη περί Καθαρτηρίου είναι κοινή στους θεολόγους της Δύσης (Βοναβεντούρας, Αλβέρτος ο Μέγας, Θωμάς Ακινάτης κ.ά.).

Η διδασκαλία που σιγά-σιγά διαμορφώθηκε στη Δύση και που, κατά κάποιο τρόπο, οριστικοποιήθηκε από τη Σύνοδο της Τριδέντου (1545-1563), δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από τους θεολόγους των Ανατολικών Εκκλησιών.

 

Ο ορισμός τον οποίο θα μπορούσαμε να δώσουμε για το «Καθαρτήριο» : είναι ο χρόνος δοκιμασίας που επι-τρέπει να γίνει ο απαραίτητος προκαταρκτικός εξαγνισμός εκείνων οι οποίοι, μετά την επίγεια ζωή τους, προορίζονται να απολαύσουν την ευτυχία του Θεού. Αυτή η θεολογική έννοια, που διαμορφώθηκε σιγά-σιγά, αποβλέπει κυρίως στο να ερμηνεύσει μια πρακτική που εφαρμόστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, δηλαδή τις προσευχές και τις λατρευτικές ακολουθίες για τους νεκρούς. Σε τι θα ωφελούσαν, εάν αμέσως μετά το θάνατο οι ψυχές είχαν άμεση πρόσβαση στο Θεό; Κι όμως η ανάγκη αυτών των προσευχών αποτέλεσε πάντοτε αντικείμενο μιας βαθιάς βεβαιότητας, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.

Κάποιες φαντασιώσεις στην απεικόνιση του «Καθαρτηρίου» (φυλακή, μικρή κόλαση, βασανιστήρια κλπ.) το κατέστησαν σε πολλούς μέχρι και απαράδεκτο. Όμως, απαλλαγμένη από αυτές τις ανώφελες και μάλιστα βλαβερές υπερβολές, η έννοια του Καθαρτηρίου μάς οδηγεί στο να συνειδητοποιήσουμε ορισμένα ερωτήματα που τίθενται στον πιστό, ότι δηλαδή η πρόσβαση του ανθρώπου για να συμμετέχει στη ζωή του Θεού προϋποθέτει πάντοτε και τη μεταμόρφωσή του, και ακόμη, ότι η σωτηρία, την οποία ο Ιησούς Χριστός προτείνει σε όλους, καλεί την αλληλεγγύη που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους πιστούς και σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα, κι αυτό ανάμεσα σε όλες τις γενεές, παρελθούσες, παρούσες και μέλλουσες, αυτό που θεολογικά ονομάζουμε Κοινωνία των Αγίων.

Σ.Φ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

,Σκοπός του μηνός Απριλίου 2006

 

Τα ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα της γυναίκας να γίνουν σεβαστά από όλους τους λαούς.

 

Το θέμα του σεβασμού προς τη γυναίκα τίθεται με διαφορετικό τρόπο από χώρα σε χώρα. Είναι βέβαιο ότι στις λεγόμενες εξελιγμένες χώρες η γυναίκα έχει αποκτήσει κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Σήμερα, γενικά, μπορούμε να πούμε ότι στην Ευρώπη και στην Αμερική μια γυναίκα μπορεί να διαλέγει το σύντροφο της ζωής της, και όταν παντρευτεί, κρατάει το πατρικό της όνομα. Απέκτησε το δικαίωμα να ψηφίζει και μπορεί να εκλέγει και να εκλέγεται· μπορεί να γίνει πρόεδρος μιας Κυβέρνησης και Αρχηγός Κράτους. Αυτά και πολλά άλλα δικαιώματα φαίνονται αυτονόητα σαν τη δική μας χώρα, όμως πολύ απέχουμε ακόμη από το να γίνουν αυτονόητα και για όλες τις χώρες του κόσμου ή έστω και για τη μεγάλη πλειοψηφία.

Στον πλανήτη μας, υπάρχουν ακόμη χώρες όπου η γυναίκα αγοράζεται από τον άνδρα, όπου η γυναίκα δεν έχει φωνή και ψήφο, όπου η γυναίκα δεν έχει άλλο δικαίωμα από το να δουλεύει και να μεγαλώνει τα παιδιά της, υποταγμένη στον άνδρα. Ακόμη, σε πολλές χώρες, η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα στη μόρφωση, γι’ αυτό και συνήθως δεν έχει άλλη επιλογή από αυτή που θα ορίσει ο πατέρας της ή ο μελλοντικός άνδρας που θα την αγοράσει από τον πατέρα της.

Αλλά και στις εξελιγμένες μας χώρες, δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε από κάποιες κατακτήσεις που, πράγματι, έχουν επιτευχθεί. Και στις δικές μας χώρες, σε πολλές περιπτώσεις η γυναίκα συνεχίζει να παραμένει σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τον άνδρα. Η πρόσληψή της για εργασία παραμένει προβληματική λόγω φόβου μιας ενδεχόμενης εγκυμοσύνης, και μετά την πρόσληψη, ο μισθός της θα είναι κατώτερος από εκείνον του άνδρα. Η συμπαράσταση σε μια πολύτεκνη μητέρα επαφίεται στην καλή θέληση του συζύγου της, γι’ αυτό κι αν αυτός την εγκαταλείψει δεν υπάρχει καμιά άλλη μέριμνα.

Ή μήπως δε θα πρέπει να θυμηθούμε ότι και στις πιο προοδευμένες χώρες, θα μπορούσαμε να πούμε ιδιαίτερα σ’ αυτές, η γυναίκα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και ιδιαίτερα στην τηλεόραση, πόσες φορές η γυναίκα, αντί να αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο με απεριόριστη αξιοπρέπεια, προσβάλλεται με τον πιο χυδαίο τρόπο, όταν προβάλλεται για να ικανοποιήσει χαμηλά ένστικτα, όταν της αφαιρούν όλη την προσωπικότητά της και την καταντούν απλό αντικείμενο για κατανάλωση.

Αυτά όλα πρέπει να σκεφτούμε ιδιαίτερα αυτό το μήνα και να προσευχηθούμε για τα δικαιώματα της γυναίκας. Να της αποδοθεί σεβασμός ως άτομο, που έχει το δικαίωμα να κινείται και να συμπεριφέρεται ελεύθερα και με αξιοπρέπεια μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, να της αποδοθεί σεβασμός ως σύντροφο του άνδρα αφού μέσα από την ένωση τους αναπτύσσεται και καρποφορεί η αγάπη, να της αποδοθεί σεβασμός ως μητέρα και ως πηγή της ζωής.

 

 

Σκοπός του μηνός Μαΐου  2006

               

Ο πλούτος των δωρεών που το Πνεύμα το Άγιο χορηγεί μέσα στην Εκκλησία, να συμβάλλει ώστε να αυξηθεί η ειρήνη και η δικαιοσύνη στον κόσμο.

 

Κάνουμε ότι δεν το γνωρίζουμε, ενώ στην πραγματικότητα ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως σε πολλά μέρη του πλανήτη μας μαίνεται ο πόλεμος. Και ξεχνούμε ότι η ειρήνη που ανάγγειλαν οι άγγελοι, εκείνη τη νύχτα, τότε που γεννιόταν ο Χριστός, δεν ήταν μόνο για μια περιοχή της γης, έστω της δικής μας. Κι ακόμα, η ειρήνη που ήρθε να μας φέρει ο Χριστός δεν περιορίζεται στην αποφυγή και στο σταμάτημα των πολεμικών εχθροπραξιών.

«Για την ανοικοδόμηση μιας αληθινής και διαρκούς ειρήνης πάνω στον πλανήτη μας», έλεγε ο αείμνηστος πάπας Ιωάννης-Παύλος Β΄, «είναι ανάγκη να υπάρξει μια δύναμη ειρήνης που να μην υποχωρεί μπροστά σε καμιά δυσκολία. Πρόκειται για μια δύναμη την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να φθάσει μόνος του, ούτε και να την διατηρήσει: η ειρήνη είναι ένα δώρο του Θεού … Εμείς οι άνθρωποι είμαστε καλεσμένοι να αναλάβουμε ενεργό ρόλο διατήρησής της, νικώντας το κακό με το καλό».

Για να επέλθει η ειρήνη στη γη και να διατηρηθεί, δεν αρκεί η ισορροπία των πολεμικών δυνάμεων. Για να υπάρξει ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους είναι ανάγκη να εδραιωθεί η ελευθερία του ατόμου και η ελεύθερη επικοινωνία, να αναγνωριστεί ο σεβασμός της αξιοπρέπειας του κάθε ανθρώπου, του κάθε λαού, να επικρατήσει η αδελφοσύνη και η αγάπη. Θα πρέπει ακόμη να επιδιωχθεί, όχι μόνο η ισορροπία ανάμεσα στα διάφορα οπλοστάσια των λαών, αλλά πρώτα και κυρίως να υπάρξει ισότητα στη δικαιοσύνη και στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.

Η ειρήνη, ως δωρεά του Θεού προς τους ανθρώπους, είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος. Για να τον αποκτήσουμε είναι απαραίτητο να μείνουμε προσκολλημένοι στον Κύριο. Αλλά γι’ αυτό απαιτείται πρώτα η μεταστροφή της καρδιάς: να απορρίψουμε τα έργα του μίσους και της διχόνοιας και να προσκολληθούμε σε έργα αγάπης και αλληλεγγύης. Απέναντι στις έχθρες, στο μίσος και στην αδικία, σήμερα είναι απαραίτητο να υπάρξει η καλλιέργεια μιας νοοτροπίας ειρήνης, αδελφικής συνύπαρξης και αμοιβαίας συγγνώμης και αποδοχής.

Αυτό το έργο διαπαιδαγώγησης πρέπει να αρχίσει με τη διαπαιδαγώγηση στην προσευχή υπέρ της ειρήνης, στη μυστηριακή λατρεία και στην πνευματικότητα της ειρήνης. Η προσευχή για την ειρήνη αποτελεί μια παλαιότατη παράδοση της Εκκλησίας, αφού ανέρχεται μέχρι την εποχή των αποστόλων. Με την πνευματική εμβάθυνση των θεμελιωδών ανθρώπινων αξιών και της χάρης, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού και του πλησίον, το άνοιγμα προς το Θεό και προς τον πλησίον, το διάλογο, τη συνεργασία και τη συμμετοχή, την απόρριψη της βίας, τη συγγνώμη, τη διαθεσιμότητα να υποφέρω από αγάπη για το Θεό και τον πλησίον, την αρμονία με τη φύση, τη γενναιοδωρία. Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική θα μπορέσουμε να βιώσουμε τους Μακαρισμούς ως οικοδόμοι της ειρήνης.

Ας ενώσουμε, λοιπόν, τις προσευχές μας ώστε η ανθρωπότητα, που είναι διχασμένη από τα μίση και τις εχθρότητες, να επιστρέψει στην αμοιβαία συγγνώμη και στη συμφιλίωση και να αυξάνεται μέσα της η επιθυμία για την ειρήνη.

 

 

Σκοπός του μηνός Ιουνίου 2006

 

Οι χριστιανικές οικογένειες να δέχονται με αγάπη κάθε παιδί που γεννιέται στον κόσμο, και να περιβάλλουν με στοργή  τους ασθενείς και τους ηλικιωμένους που χρειάζονται φροντίδα και συμπαράσταση.

 

Ανέκαθεν και από τη φύση, η οικογένεια είναι το πρώτο «λίκνο» όπου γεννιέται η ζωή και το περιβάλλον μέσα στο οποίο προστατεύεται και βρίσκει στήριξη η πονεμένη ζωή. Και έτσι θα παραμείνει, παρά τις επιθέσεις που δέχεται στις μέρες μας και τις όποιες αντιξοότητες μπορούν να συμβούν κατά την πορεία της ύπαρξής της. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η στοργή της οικογένειας και η θαλπωρή είναι το καταλληλότερο περιβάλλον στο οποίο ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί και να ωριμάσει η προσωπικότητά του .

Αυτό είναι το σχέδιο του Θεού για τη μετάδοση της ανθρώπινης ζωής, έργο στο οποίο ο ίδιος ο Θεός θέλησε να καταστήσει τον άνθρωπο συνεργό του. Μας το υπενθύμισε η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού στο Διάταγμα «Η Εκκλησία μέσα στο σύγχρονο κόσμο» (αρ. 50): «Ο γάμος και η συζυγική αγάπη από τη φύση τους προορίζονται για την τεκνοποίηση και τη μόρφωση των παιδιών. Άλλωστε, τα παιδιά αποτελούν το υπέρτατο δώρο του γάμου και συμβάλλουν πάρα πολύ στην ευτυχία των ίδιων των γονέων. Ο Θεός, ο οποίος είπε ‘δεν είναι καλό να μένει ο άνθρωπος μόνος’ και ‘από μιας αρχής τους έκανε άντρα και γυναίκα’, θέλοντας να μεταδώσει στον άνθρωπο μια ιδιαίτερη συμμετοχή στο δημιουργικό του έργο, ευλόγησε τον άντρα και τη γυναίκα λέγοντας ‘αυξάνεστε και πληθύνεστε’.  Επομένως η σωστή καλλιέργεια της συζυγικής αγάπης και όλος ο θεσμός της οικογενειακής ζωής, που πηγάζει από τη συζυγική αγάπη, χωρίς να παραβλέπουν τους άλλους σκοπούς του γάμου, αποβλέπουν σ’ αυτό: να προδιαθέσουν τους συζύγους στη γενναιόδωρη συνεργασία με την αγάπη του Δημιουργού και του Σωτήρα, ο οποίος δια μέσου αυτών αυξάνει και πλουτίζει συνεχώς την οικογένειά του».

Η οικογένεια οφείλει επίσης  να έχει μια τέτοια συμπεριφορά, ώστε από αυτήν να ακτινοβολεί η αγάπη του Θεού για κάθε άνθρωπο. Δεν μπορούμε να μην αγαπούμε ό,τι ο Θεός αγαπά. Μιλούμε για μια αγάπη πιο στοργική, υπεύθυνη και αποφασιστική, τόσο μάλλον που οι αδύνατοι, οι άρρωστοι, οι ηλικιωμένοι την έχουν περισσότερο ανάγκη.

Έτσι, η οικογένεια συμβάλλει, με την αγάπη και την αποδοχή των μικρών παιδιών και άλλων αδύναμων, ανάπηρων, ηλικιωμένων, συμβάλλει στην οικοδομή της κοινωνίας που βασίζεται πάνω στην αγάπη και στην αποδοχή.

Ασφαλώς, να έχει κανείς στο σπίτι του έναν άρρωστο, έναν ανάπηρο ή ένα ηλικιωμένο άτομο, ιδιαίτερα αν αυτό δεν αυτοεξυπηρετείται, υποθέτει μια προσοχή, ένα κόπο, ιδιαίτερα αυτή η κατάσταση διαρκεί για μεγάλη περίοδο ή για σειρά ετών. Συνεπώς, μόνο σε μια ενωμένη οικογένεια, όπου τα προβλήματα και οι κόποι μοιράζονται, καταστάσεις τέτοιες μπορούν να αντιμετωπιστούν ευκολότερα. Η ίδια η κοινωνία οφείλει να έλθει αρωγός στις οικογένειες που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, με διάφορους τρόπους στήριξης, οικονομικούς, ιατρικούς και με εθελοντική προσφορά. Πόσα άτομα μπορούν να βρουν παρηγοριά, να βγουν από την εγκατάλειψη και την απομόνωση, αν η κοινωνία και η Εκκλησία τους πρόσφεραν την αποδοχή και τη βοήθειά τους.

 Σ.Φ.

 

 

 

Νέα του Προσκυνητηρίου

 

ü       Στις 31 Δεκεμβρίου, ημέρα Σάββατο, ο καιρός στο Εξώμβουργο ήταν θαυμάσιος. Ο Κύριος μας περίμενε και είχε προβλέψει για μας μια ανοιξιάτικη μέρα. Στις 11,30 π.μ. αρχίσαμε την Αγία Ώρα. Μαζί με τον Κλήρο της Τήνου, μια 50ριά πιστοί προσήλθαν για προσκυνήσουμε τον Κύριο στο Μυστήριο της Αγίας Ευχαριστίας, να τον ευχαριστήσουμε για όλες τις χάρες που λάβαμε στη διάρκεια του χρόνου που πέρασε και να ζητήσουμε συγγνώμη για όποια αχαριστία του δείξαμε.

Κατά το πλούσιο κέρασμα, πού με πολλή αγάπη είχαν ετοιμάσει οι αδελφές Μαίρη και Ειρήνη Δελλατόλα Μπορέσαμε να ανταλλάξουμε τις ευχές για το χρόνο που αρχίζει αύριο.

Ο επίσκοπός μας, σεβασμ. π. Νικόλαος όπως και ο π. Θεόδοωρος Κοντίδης, που είχαν προγραμματίσει να είναι μαζί μας και να συμπροσευχηθούμε, δεν κατάφεραν να φθάσουν εγκαίρως. Αποκλεισμένοι από τη χθεσινή κακοκαιρία, ενώθηκαν μαζί μας νοερά κατά την Αγία Ώρα και έφθασαν για να μοιραστούμε το γεύμα αγάπης που ακολούθησε. Στο γεύμα παρακάθισαν: ο επίσκοπος και ο ι. κλήρος, οι Αδελφές Ουρσουλίνες, παλιοί συνεργάτες και συνεργάτισσες και η καινούρια Επιτροπή του Προσκυνητηρίου, η οποία αναγγέλθηκε για πρώτη φορά επίσημα.

ü       Η νέα Επιτροπή του Εξωμβούργου δεν έρχεται για να εκτοπίσει ή να αντικαταστήσει τους παλιούς Συνεργάτες του Προσκυνητηρίου. Όλοι τους θα συνεχίσουν να προσφέρουν  τις υπηρεσίες τους, όσο, όπως και όπου μπορούν. Όμως φάνηκε αναγκαίο, ιδιαίτερα μετά την ξαφνική ασθένεια του π. Σεβαστιανού το καλοκαίρι 2004, αλλά και το ατύχημα του κατά το 2005, και δεδομένου του μικρού αριθμού των ιερέων και των πατέρων, να υπάρχει μια Επιτροπή που θα πλαισιώσει από πιο κοντά τον Διευθυντή του Προσκυνητηρίου και θα είναι ενήμερη για όλα τα σχετικά με αυτό, ώστε, ό,τι κι αν συμβεί, άγνωστες οι βουλές του Κυρίου, η λειτουργία του Προσκυνητηρίου να μπορέσει να συνεχιστεί απρόσκοπτα. Την Επιτροπή αποτελούν  οι : Γιώργος Απέργης,  Μάνθος Βίλλας, Νίτσα Βίλλα-Βιδάλη, Ζεράρ Δελλατόλας, Στέλλα Φωσκόλου.

ü       Η Κοπή της πίτας με την Οικογένεια του Εξωμβούργου στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε, παρά τις όποιες αντιξοότητες μας επιφύλαξε ο καιρός. Το απαγορευτικό της παραμονής δεν επέτρεψε στον π. Σεβαστιανό να είναι εγκαίρως στην Αθήνα. Τι μ’ αυτό όμως, αφού υπάρχουν καλοί συνεργάτες! Οι πιστοί έφθασαν κανονικά και η Λειτουργία άρχισε εγκαίρως με τον π. Θεόδωρο Κοντίδη ως κύριο Λειτουργό.  Μετά τη Λειτουργία, και αφού όλοι συγκεντρώθηκαν στην Αίθουσα, ο π. Μάριος ξεκίνησε την ενημέρωση για τις καλοκαιρινές και πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Εξώμβουργο. Για την κοπή της πίτας και για τη διανομή των δώρων ο π. Σεβαστιανός ήταν εκεί, για να δώσει και τα τελευταία νέα. Αν οι εκτιμήσεις μας ήταν σωστές, γύρω στα 80 άτομα παραβρέθηκαν και συμμετείχαν στη γιορτή.

ü       Στη Γιορτή είχαμε και τη δυσάρεστη είδηση: την παραίτηση του κ. Βακόνδιου Δημήτρη από τη θέση του Προέδρου της Οικογένειας του Εξωμβούργου. Παρά την παράκληση του Διευθυντού του Προσκυνητηρίου να ανακαλέσει, ο κ. Βακόνδιος επικαλούμενος την 35ετή θητεία του σ’ αυτή την υπηρεσία, επέμεινε και ζήτησε να απαλλαγεί από αυτή την ευθύνη. Χρέος μας, λοιπόν, πρώτα να σεβαστούμε την απόφασή του αλλά και να τον ευχαριστήσουμε για τις πολλές υπηρεσίες που πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια. Και παρακαλούμε τον Κύριο να του δίνει δύναμη για να μπορεί να προσφέρει ακόμη υπηρεσίες όπου ο ίδιος θα κρίνει καλό και σκόπιμο να τις προσφέρει.

ü       Να επωφεληθούμε για να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας σε όλους εκείνους που, άοκνα και με πολύ αγάπη, από χρόνια τώρα, προσφέρουν ανώνυμα και αθόρυβα τις υπηρεσίες στο Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας. Παλαίμαχος, μαζί με τον κ. Βακόνδιο, είναι και ο κ Γεώργιος Φόνος, ο οποίος με πολλή επιμέλεια φροντίζει τη μικρή περιουσία του προσκυνητηρίου στην Αθήνα. Σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ.

ü       Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και η Γιορτή των παιδιών με την κοπή της Πίτας, στην Τήνο. Η ημέρα, πολύ καλή μέχρι το μεσημέρι, άρχισε να χαλάει λίγο από το μεσημέρι και μετά. Παρά ταύτα, οι «καλεσμένοι» μας δε φοβήθηκαν και τράβηξαν για τα ψηλά. Όλοι, μικροί και μεγάλοι. Στις 4,10 μ.μ. περίπου, ξεκίνησε η θεία Λειτουργία στην εκκλησία. Έξι παιδιά υπηρέτησαν στη Λειτουργία. η Εμμανουέλλα, η Ιωάννα, η Μαρία, η Ιωάννα, ο Ιερεμίας και ο Στέφανος. Συλλειτουργοί: ο π. Μάριος Ψάλτης και ο π. Ρόκκος Ψάλτης και κύριος Λειτουργός ο π. Σεβαστιανός Φρέρης. Παρίσταται επίσης ο π. Αντώνιος Φόνσος. Στην ψαλμωδία, βοήθησαν κάποια παιδιά με τα οποία είχαμε ετοιμάσει κάποια άσματα. Στο αρμόνιο ο κ. Απέργης Γιώργος. Στην Κοινωνία προσήλθαν γύρω στα 60-70 άτομα, κυρίως παιδιά, αλλά και ενήλικες. Ο ναός, όχι ασφυκτικά γεμάτος, αλλά πλήρης με πολλούς όρθιους.

Μετά τη Λειτουργία, όλοι μαζευτήκαμε στη Μεγάλη Αίθουσα. Κατάλληλα προετοιμασμένη και στολισμένη, προδιάθετε για ανταλλαγή ευχών. Τα παιδιά πήραν θέση στις πρώτες γραμμές. Οι μεγάλοι προτίμησαν τις θέσεις κοντά στα τραπέζια, όπου υπήρχαν και τα σχετικά μπουκάλια. Μετά τις σχετικές ευχές και τα ευχαριστήρια προς όλους εκείνους που εργάστηκαν ή πρόσφεραν γι’ αυτή τη γιορτή, ο π. Ρόκκος Ψάλτης, εφόσον ο αρχιεπίσκοπός μας απουσίαζε στη Νάξο, έκοψε την πίττα. Και τη συνέχεια ανέλαβε ο Κλόουν μας, ο Φίλιππος, ο οποίος εντυπωσίασε μικρούς και μεγάλους. Εντυπωσιασμένοι όλοι έλεγαν: «Μα που τα έμαθε όλα αυτά; αυτός δεν είναι που δουλεύει στου …;». Κατά την αναχώρηση, κάθε παιδί έφευγε με το δωράκι του και τουλάχιστο ένα κουκλάκι… Ο αριθμός εκείνων που παραβρέθηκαν στη γιορτή υπολογίζεται γύρω στα 180 με 200 άτομα. 

ü          Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη καινούρια Επιτροπή του Εξωμβούργου, η οποία έδωσε εξετάσεις και πέρασε με άριστα για την προετοιμασία της γιορτής. Ευχαριστώ επίσης τις κυρίες, τους κυρίους και τα παιδιά που πριν, κατά και μετά τη γιορτή, φρόντισαν να προβλέψουν, να ετοιμάσουν, να στολίσουν, να μοιράσουν και να επαναφέρουν τα πράγματα στη θέση τους. Δεν αναφέρω ονόματα από φόβο μη λησμονήσω κάποιες ή κάποιους. Θα αναφέρω μόνο τις κυρίες Νίτσα Βίλλα-Βιδάλη και Μαίρη Δελλατόλα, οι οποίες με προθυμία και χαμογελαστές επιφορτίστηκαν ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης και όλο το συντονισμό.

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------

 

Από 1 Δεκεμβρίου2005 έως 28 Φεβρουαρίου 2006 πρόσφεραν για τη στήριξη των δραστηριοτήτων του Πανελληνίου Προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο :

 

100 Ευρώ πρόσφεραν :  Ανώνυμος, Κατσικοπούλου Άννα-Μαρία,

60 Ευρώ πρόσφερε :  Βιδάλης Σίμος, 

50 Ευρώ πρόσφεραν: Δαμιανού Ζωζεφίνα, Μπαϊμπάς Γιώργος, Ξενόπουλος Κώστας, Ανώνυμος, Μαραβέλια Αγνή, Ενορία Αγίου Ανδρέα (Πάτρα),

45 Ευρώ πρόσφεραν:  Ενορία Φανερωμένης,

35 Ευρώ πρόσφεραν:  Φωσκόλου (Στενή), Ρόκκου Σοφία,

30 Ευρώ πρόσφεραν:    Κοκκαλάκης Γιάννης,

22 Ευρώ πρόσφεραν:  Ρόττεμποεργκ Βικτωρία,  

20 Ευρώ πρόσφεραν: Ανώνυμος,, Δελλατόλας Μάρκος/Άννα, Πρελορέντζος Γιάννης, Ρουγγέρης Μιχαήλ, Ανώνυμος, Αντωνία  ,  Δαλεζίου Μαρία, Γιαννισόπουλος Πέτρος, Απέργη Μαρία, Παλαιολόγου Ούρσουλα, Ρωμάνου Καίτη, Δελλατόλα Τερέζα, Λεβαντή Ειρήνη, Φωσκόλου, Φωσκόλου Μαρία, Βιδάλη Ελισάβετ, Δούναβη Ευαγγελία, Ρούσσου Τασία, 

15 Ευρώ πρόσφεραν:   Ανώνυμος, Ενορία Φοίνικα, Ενορία Ευαγγελιστρίας,

10    Ευρώ πρόσφεραν:   Φιοράντης, Δελλατόλα Μαίνα, Φωσκόιλου Στέλλα, Ανώνυμος,  Δελατόλα Μαρία, Ρούσσου Αννέτα, Φρέρης Ιωσήφ, Χαλαβαζή Καρμελίνα, Ξανθάκη Πόπη, Πρίντεζη Δέσποινα, Ρούσσου Καντιώ, Βαμβακάρης Γιώργος, Πρίντεζης Αντώνιος,

5  Ευρώ πρόσφερε:    Κελαϊδίτη Αγνή, Αγουρός Γ.,  Γιαννισοπούλου Διαμάντω, Ξανθάκης Ιωάννης, Παλαιολόγος Λεονάρδος, Ρούσσου Λίνα, Περπινά Ρίτα, Ξενόπουλος Κ.

 

Δήμο Εξωμβούργου προσφορά δυο πίτες.

Ζαχαροπλαστεία ΧΑΛΑΡΗ προσφορά μια πίτα

Σουπερμάρκετ ΠΑΛΑΜΑΡΗΣ προσφορά διάφορα είδη και χαμηλές τιμές.

 

                Σας Ευχαριστώ όλους για τις προσφορές σας.

 

 

 

Το περιοδικό «Το Φρούριο της Τήνου» συντηρείται από τις προσφορές των ευλαβών και των προσκυνητών της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, γι’ αυτό και κάθε προσφορά σας είναι ευπρόσδεκτη. Όμως, αν κάποιος φίλος σας επιθυμεί να το λαβαίνει, δώστε μας το όνομα και τη διεύθυνσή του, και θα του το στείλουμε δωρεάν.

 

π. Σεβαστιανός Φρέρης   τηλ. 6978194922

κ. Μαρία Μαραγκού    τηλ. 2108835911

 

home back