Το Φρούριο της Τήνου
Τεύχος 161 – Έτος 39

Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα και γύρω μας, στα χωριά, στις πόλεις, γίνονται προετοιμασίες για τη μεγάλη γιορτή. Είναι εντυπωσιακό πόσο οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να προετοιμάσουν αυτά που θεωρούν σπουδαία. Αν, λοιπόν, γίνονται τόσες προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα, αυτό σημαίνει ότι η γιορτή είναι σημαντική για τους ανθρώπους της εποχής μας, έστω κι αν ξεχνούν ή κι αν δεν γνωρίζουν το θρησκευτικό της νόημα.
Για να προετοιμαστούμε, λοιπόν, κι εμείς σ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή, αντί άλλων δικών μου σκέψεων, σας προτείνω εκείνες ενός επισκόπου, του Jean-Claude Boulanger, που ο ίδιος απηύθυνε στους πιστούς της εκκλησιαστικής του επαρχίας.


Ο χρόνος του Ερχομού
Για τους χριστιανούς, η γέννηση του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους απαιτεί μια ιδιαίτερη προετοιμασία. Για τέσσερις Κυριακές τοποθετούμαστε σε στάση αναμονής. Είναι η περίοδος που η Εκκλησία μας αποκαλεί Adventus / Ερχομός. Είναι ο Θεός που έρχεται προς εμάς. Ας σκεφτούμε ποια είναι η ικανότητα των ανθρώπων να δεχτούν το Θεό: Κάποιοι θα δεχτούν τον ερχομό του Ιησού, άλλοι τον αγνοούν, άλλοι τον απορρίπτουν. Το ερώτημα που τίθεται σ’ εμάς είναι: «Είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τον Κύριο μέσα στη ζωή μας; Είμαστε έτοιμοι να του ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας;». Κι αν πρέπει να περιμένουμε, είναι επίσης μια ευκαιρία για να μελετήσουμε το χρόνο του Θεού. Πολλές φορές ο Θεός μας ξαφνιάζει. Ο χρόνος του Θεού δεν είναι ο χρόνος των ανθρώπων και αν δε μάθουμε να περιμένουμε, να αγρυπνούμε, κινδυνεύουμε να μείνουμε απέξω, να χάσουμε τον ερχομό του.
Αλλά γιατί να περιμένουμε, όταν, σήμερα όλοι ζούμε μέσα στην αμεσότητα.

Σε τι ωφελεί να περιμένουμε;
Ας πάρουμε το παράδειγμα της φύσης, τώρα, στο τέλος του φθινοπώρου. Τα φύλλα χάθηκαν και τα πουλιά δεν κελαηδούν πια. Η φύση φαίνεται σαν να έχει πέσει σε βαθύ λήθαργο. Κι όμως είναι γεμάτη αναμονή για μια καινούρια άνοιξη. Όχι, δεν κοιμάται, αφού τα πάντα στη φύση φωνάζουν τη ζωή. Αυτοί οι δύσκολοι μήνες του χειμώνα αποτελούν τη μακρά προετοιμασία που την ετοιμάζουν για να ξανανθίσει κάποιο πρωί της άνοιξης. Εμείς οι άνθρωποι δε μοιάζουμε στη φύση. Όλα τα έχουμε ήδη έτοιμα: έτοιμα για μαγείρεμα, έτοιμα για φόρεμα, έτοιμα για ανάλωση. Τα πάντα έχουν προβλεφθεί. Ορισμένη είναι η ώρα της αναχώρησης, ορισμένη είναι και η ώρα της άφιξης. Τα τεφτέρια μας είναι γεμάτα από σημειώσεις για τα ραντεβού μας. Όλα έχουν προβλεφθεί για να μην περιμένουμε. Δε μας αρέσει να περιμένουμε… Αχ και να μπορούσαμε όλοι να είχαμε την υπομονή, να μαθαίναμε από τον καλλιεργητή που βλέπει το σπόρο να φυτρώνει σιγά-σιγά. Κι όμως, οι βλαστοί όλο και φουσκώνουν. Άσχετα αν εμείς που περνούμε από το δρόμο βλέπουμε το χωράφι άδειο και γυμνό. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη πίστη.

Στη μέση της νύχτας
Πολλοί πιστοί χάνουν την υπομονή τους και δε βλέπουν το σπόρο που φυτρώνει. Κλείνουν τα μάτια σκεπτόμενοι το παρελθόν ή λένε ότι ο Θεός μάς ξέχασε. Κι όμως, οι χριστιανοί καλούνται να είναι όπως ο Ιωάννης ο Βαφτιστής. Καλούμαστε να γίνουμε μάρτυρες του αόρατου, έστω και αν η φωνή μας είναι φωνή που φωνάζει στην έρημο. Λησμονούμε πολλές φορές πως δεν υπάρχει νύχτα χωρίς αυγή, πως δεν υπάρχει χειμώνας που να μην τον ακολουθεί η άνοιξη. Σε τι θα χρησίμευε να υπάρχει η περίοδος του Ερχομού αν δεν υπάρχουν τα Χριστούγεννα. Πολλές φορές κουραζόμαστε να περιμένουμε. Κάποτε έρχεται η δοκιμασία της νύχτας και μας παίρνει ο ύπνος. Κι όμως ο Θεός δε μας εγκαταλείπει. Έχει μόνο μια επιθυμία: να έρθει να μας συναντήσει. Αλλά, αν έρθει ξαφνικά, θα μας βρει έτοιμους; Όπως λέει ο άγιος Ιωάννης του Σταυρού: «ο Θεός είναι εδώ, αλλά μέσα στη νύχτα». Ξέρουμε τι σημαίνει να αγρυπνούμε μέσα στη νύχτα. Λοιπόν, ξύπνα και κράτα γερά! Μην ξεχνάς επίσης τους άλλους. Υπάρχουν τόσοι τους οποίους αφήνουμε να κοιμούνται. Κάποια μέρα θα μας χρεώσουν αυτή την αδιαφορία μας.

Το φως λάμπει
Την ημέρα των Χριστουγέννων θα ακούσουμε αυτή τη φράση του αγίου Ιωάννη: «Το φως λάμπει μέσα στο σκοτάδι και το σκοτάδι δεν το δέχθηκε». Το φως λάμπει και ο κόσμος δεν το αναγνώρισε. Αυτό σημαίνει ότι το φως δε σταματά να λάμπει παρά το σκοτάδι. Έστω κι αν τα σύννεφα σκοτεινιάζουν τον ουρανό, ο ήλιος συνεχίζει να υπάρχει. Για να πιστέψουμε στον ήλιο, μια μόνο ακτίνα αρκεί. Ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο μας. Διάλεξε να γεννιέται κάθε μέρα της εποχής μας. Ο Θεός δεν αποχώρησε από τη ζωή μας. Περιμένει υπομονετικά να γίνει αποδεκτός από τον άνθρωπο. Δε σηκώνουμε συχνά το κεφάλι μας στον ουρανό για να κοιτάξουμε τ’ αστέρια μέσα στη νύχτα. Μόνο εκείνοι που κοιμούνταν έξω, στη Βηθλεέμ, μόνο εκείνοι είδαν το φως. Δεν είναι τα σύννεφα που εμποδίζουν τον ήλιο για να φωτίσει. Δεν τον βλέπουμε, επειδή κοιτάζουμε πολύ τη γη. Χριστούγεννα έρχονται, ας υψώσουμε τα μάτια. Ένα φως λάμπει. Θα πρέπει ίσως να βγούμε έξω, να εγκαταλείψουμε τις όποιες εγκαταστάσεις μας και τις ασφάλειές μας. Αλλά αυτό είναι το κόστος της χαράς και της ελπίδας.»

Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές
π. Σεβαστιανός Φρέρης

top



Οικογένεια του Εξώμβουργου
Η ετήσια Συνάντηση στην Αθήνα

Εντυπωσιάζομαι όλο και περισσότερο βλέποντας τους προσκυνητές να φτάνουν στο Εξώμβουργο για να προσκυνήσουν. Μαζί με αυτούς, έρχονται και οι διάφοροι τουρίστες, που έλκονται από την ομορφιά του τοπίου. Αυτός ο εντυπωσιακός βράχος δε σταματά να προκαλεί όσους τον βλέπουν από μακριά αλλά και να εντυπωσιάζει όσους έρχονται κοντά και γεύονται την ιστορία του και τον πνευματικό του πλούτο.
Εμάς, βέβαια, δε μας ενδιαφέρει μόνο να προβάλουμε την ιστορία του βράχου και την πολιτιστική κληρονομιά του Κάστρου. Μαζί με όλα αυτά θέλουμε επίσης να υπενθυμίσουμε στους σύγχρονούς μας ότι σ’ αυτόν τον ναό, για περισσότερο από τρεις αιώνες, οι πρόγονοί μας λάτρεψαν το Θεό και ο Θεός συνδιαλέχτηκε με τους ανθρώπους.
Για περισσότερα από εκατό χρόνια, ο Κύριος βρίσκεται και εδώ, και, δείχνοντας την καρδιά του, υπενθυμίζει στους ανθρώπους την αγάπη του για μας. Για περισσότερα από πενήντα χρόνια, με το περίφημο αυτό άγαλμα του αείμνηστου Γιάννη Φιλιππότη, άγαλμα του οποίου η φωτογραφία έχει ταξιδέψει σ’ ολόκληρη την οικουμένη, ο ίδιος ο Κύριος στέκεται στο προαύλιο του ναού και καλωσορίζει και υποδέχεται τον οποιοδήποτε που καταφθάνει, με τα πόδια, με δίκυκλο, με αυτοκίνητο. Και ο κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος σταματά για λίγο και προσεύχεται.
Η φωτογραφία του Χριστού, που φεύγει από το Εξώμβουργο και φτάνει σε κάθε άκρη της γης, δίνει μαρτυρία σ’ ολόκληρο τον κόσμο για την πίστη των τηνιακών και για τη λατρεία που αποδίδουν στην ιερή του Χριστού Καρδιά. Όμως αυτή η πίστη και η λατρεία δεν πρέπει να είναι μόνο του χθες πρέπει να είναι ακόμη η πίστη και η λατρεία του σήμερα. Δεν πρέπει να παραμείνει μόνο μια πίστη και μια λατρεία που παραλάβαμε από τους προγόνους μας πρέπει να είναι επίσης μια πίστη και μια λατρεία που κι εμείς θα παραδώσουμε ζωντανή στα παιδιά μας και στους απογόνους μας.
Η ετήσια συνάντηση της Οικογένειας του Εξώμβουργου, που γίνεται στην Αθήνα, αυτό το στόχο έχει: να μας τονώσει στην πίστη μας και να ανανεώσει τη θέλησή μας για να λατρεύουμε τον Κύριό μας, που συνεχίζει να μας δείχνει την Καρδιά του. Μην παραλείψετε να φέρεται μαζί σας και τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας. Έτσι σας καθοδηγούσαν και οι γονείς σας, μ’ αυτόν τον τρόπο σας έμαθαν να αγαπάτε και να λατρεύετε την Καρδία του Ιησού.
Γεια σας, λοιπόν, τώρα, και σας περιμένω όλους και όλες στην Αθήνα για τη συνάντησή μας, το Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2004, στις 6 το απόγευμα.

top


Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2005
Στις 6 η ώρα το απόγευμα
Μιχαήλ Βόδα 28 – στην Αθήνα
τηλ. 210 88 35 911

 


«Τίποτα τόσο μεγάλο όπως η Ευχαριστία» (Άγιος Εφημέριος του Αρς)

«Όταν ήρθε η ώρα να δοξαστεί από σένα, και αφού είχε αγαπήσει τους δικούς του, που ήταν μέσα στον κόσμο, τους αγάπησε μέχρι τέλους …». Τα λόγια αυτά, παρμένα σχεδόν αυτολεξεί από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη εισάγουν τη στιγμή της καθαγίασης στην Δ΄ Ευχαριστιακή Ευχή.
Η Ευχαριστία είναι η ύψιστη απόδειξη της αγάπης του Ιησού για τους δικούς του.

Πράγματι, τι κάνει ο Ιησούς στην Ευχαριστία; Προσφέρει το θυσιασμένο σώμα του, προσφέρει το αίμα που έχυσε. Προσφέρεται σε μας για να γίνει η τροφή μας, η πόση μας. Μας αγαπά μέχρι το τέλος. Θα αγαπά τους δικούς του μέχρι το τέλος. Θα τους αγαπά με την Ευχαριστία, θα τους αγαπά με τη θυσία της θείας Λειτουργίας, που θα προσφέρεται κάθε μέρα. Θα τους αγαπά παίρνοντάς τους μαζί του στην προσφορά του και με τη συμμετοχή των δικών του σ’ αυτή τη Θυσία με την Κοινωνία.
«Η Εκκλησία ζει από την Ευχαριστία» επειδή η ουσιαστική της τροφή είναι η Αγάπη του Ιησού. Δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο ή καλύτερο από την Ευχαριστία. Είναι η καρδιά του Ιησού που χτυπά μέσα στην καρδιά της Εκκλησίας. «Η Αγία Ευχαριστία περιέχει τον ίδιο το Χριστό, το Πάσχα μας, το ζωντανό Άρτο που κατέβηκε από τον Ουρανό, και ο οποίος, ζωοποιημένος από το Πνεύμα το Άγιο και ζωοποιός ο ίδιος, παρέχει τη ζωή στους ανθρώπους». Η Εκκλησία ζει λοιπόν από την Ευχαριστία που αποτελεί γι’ αυτήν την ανώτατη εκδήλωση της αγάπης του Κυρίου της.

Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να ανανεωθούμε με την κατανόηση του ευχαριστιακού Μυστηρίου. Ας μη φοβηθούμε να αφεθούμε στο Μυστήριο, σταματώντας λίγο για να «γνωρίσουμε σε βάθος» την Αγάπη του Κυρίου μας. Προσφέρεται ολοκληρωτικά σε μας για να μπορούμε να «είμαστε εν Αυτώ», για να μπορούμε να «μείνουμε εν Αυτώ». Ο ιερός Αυγουστίνος μας λέει: «ο Ίδιος μάς παίρνει, μας αφομοιώνει και μας κάνει εαυτό του. Γινόμαστε στην πραγματικότητα αυτό που λαβαίνουμε, το Σώμα του Χριστού». Αυτή είναι η ύψιστη απόδειξη της αγάπης: τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, ο Κύριος μας προσφέρθηκε για να μας πάρει μαζί του και να μας στρέψει προς τον Πατέρα με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.
Χάρη στην κοινωνία μας στο Σώμα που παραδόθηκε και στο Αίμα που χύθηκε «ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε». Με άλλα λόγια, κάθε φορά που κοινωνούμε στην Αγία Ευχαριστία, ενωνόμαστε στον Κύριο. Η στιγμή της ευχαριστιακής κοινωνίας είναι επομένως μια μεγάλη στιγμή μυστικισμού. Είναι η πιο μεγάλη στιγμή της χάρης. Ας ζήσουμε με πίστη αυτή τη στιγμή της ευχαριστιακής λατρείας. Να σκεφτούμε ότι κάθε πνευματική ζωή σ’ αυτό συνίσταται: στην αναζήτηση της ένωσης με τον Κύριο και ιδιαίτερα, για όποιον το μπορεί, στη μυστηριακή κοινωνία. Να ενωθώ με τον Κύριο, να ζω στην αγάπη του, αυτό είναι ο στόχος κάθε χριστιανικής ζωής και κάθε ζωής μέσα στην Εκκλησία. Μια αυθεντική ευχαριστιακή ζωή θα δώσει νόημα της ευθύνης μας μέσα στην ανθρωπότητα και μέσα στην Εκκλησία.

Ο καρπός της κοινωνίας είναι λοιπόν μια ένωση εσωτερική και μεταμορφοποιός με τον Ιησού Χριστό. «Ο Κύριος θέλει να δεθεί με τρόπο όσο γίνεται πιο εσωτερικό με κάθε άτομο στη θεία κοινωνία. Θέλει να δοθεί σε μας για να δοθούμε σ’ Εκείνον και να αυξάνουμε σ’ Αυτόν ως μέλος του Σώματός του. Η ένωση αυτή είναι τόσο πιο δυνατή και εσωτερική όσο πιο συχνά πραγματοποιείται. Στην Ευχαριστία μάς περιμένει για να πάρει πάνω του τα βάρη μας, να μας παρηγορήσει, να μας συμβουλέψει, να μας βοηθήσει ως ο πιστότερος και ασφαλέστερος φίλος. Και μας αφήνει να πάρουμε μέρος στη ζωή του, ιδιαίτερα όταν ενωνόμαστε στη θεία Λειτουργία.
Πρέπει να υπενθυμίσουμε ακόμη ότι η εσωτερική ένωση με τον Ιησού στην Ευχαριστία βρίσκει την ολοκλήρωσή της στην ένωση και ταύτιση των θελήσεων. Το κέντρο της κοινωνίας είναι στην ταύτιση της θέλησής μας με το θέλημα του Θεού. «Δεν είναι αυτοί που λένε, Κύριε, Κύριε, που θα εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα». Μ’ αυτό τον τρόπο, η ζωή του χριστιανού γίνεται προέκταση της ευχαριστιακής κοινωνίας, ώστε, όπως λέει ο απόστολος Παύλος: «δε ζω πια εγώ, αλλά είναι ο Χριστός που ζει μέσα μου».

Στην ακολουθία του Λόγου, πρώτο μέρος της θείας Λειτουργίας, ο βαφτισμένος μπορεί να «ακούσει το νόμο του Κυρίου και του θελήματός του». Κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να εκφράσει αρκετά τη σπουδαιότητα της διακήρυξης και του ακούσματος του θείου Λόγου στην αρχή της θείας Λειτουργίας. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία με το Θεό χωρίς προσεκτικό άκουσμα του Λόγου του, χωρίς μελέτη του Νόμου τού Κυρίου και χωρίς δέσμευση από μέρους μας «να κάνουμε ό,τι θα μας πει». «Είναι ο Χριστός που μας μιλάει, ενώ διαβάζουμε την Αγία Γραφή μέσα στη Εκκλησία».
Μια καρδιά, που το άκουσμα του Λόγου πλήρωσε με πράξη ευχαριστίας, θα μπορέσει να ενωθεί καρποφόρα στην ευχαριστιακή θυσία του Ιησού, για να κοινωνήσει μυστηριακά. Εκείνος που αναζητά με υπομονή το θέλημα του Θεού και θέλει να τραφεί από αυτό, τότε μπορεί να ενωθεί αληθινά στην Ευχαριστία του Κυρίου και να τιμήσει το Σώμα του Χριστού.
Μάλιστα, το μυστήριο της Ευχαριστίας είναι μεγάλο! Ο άγιος Ιωάννης Βιανέ, ο άγιος εφημέριος του Αρς, αγαπούσε να προσθέτει: «Ω, άνθρωπε, πόσο είσαι μεγάλος! Τρως και πίνεις το σώμα και το αίμα ενός Θεού!».
Στην Ευχαριστία, τα πάντα ξεπερνούν τις δικές μας μονάδες μέτρησης. Ο Αναστημένος δίνεται σ’ εμάς και μας παίρνει «μέσα στο σώμα του». Μας δίνει τα πάντα, αλλά δεν κάνει τα πάντα στη θέση μας. Μας συγκεντρώνει με τη διακονία των επισκόπων και των ιερέων, αλλά μας αφήνει να ενεργήσουμε μαζί με τους αδελφούς μας της ενοριακής κοινότητας.
Ο Χριστός, ο οποίος κοινωνεί κατά τέλειο τρόπο με τη μακαριότητα του Πατέρα μέσα στη χαρά του Αγίου Πνεύματος, μας αφήνει να πάρουμε την απόφαση για την κοινωνία – ποτέ δε μας υποχρεώνει να κοινωνήσουμε – επειδή θέλει να είναι μια δική μας ελεύθερη πράξη.
Στη θεία Λειτουργία όλα είναι μεγάλα. Συνεχώς πρέπει να αυξάνει μέσα μας ο θαυμασμός. «Συνεχώς πρέπει να καλλιεργούμε στις καρδιές μας τη σταθερή επιθυμία για την Ευχαριστία», γράφει ο Ιωάννης-Παύλος Β΄. Ας αναζητήσουμε το νόημα του Λόγου του Θεού καθώς και το νόημα της Ευχαριστίας του Κυρίου, ώστε η θεία Λειτουργία να αποβεί μέσα στη ζωή μας μια προτεραιότητα. Ο θησαυρός της Ευχαριστίας δεν μπορεί να αποτιμηθεί, γι’ αυτό και το να προσφέρουμε λίγο χρόνο, λίγο ύπνο ή λίγη μετακίνηση είναι πολύ λίγο απέναντί σ’ αυτό που λαβαίνουμε.
Ας έχουμε το κουράγιο να βάλουμε μέσα στην προσευχή μας την ανάγνωση του θείου Λόγου και, γιατί όχι, να μελετούμε πότε πότε τη μια ή την άλλη Ευχαριστιακή Ευχή της Εκκλησίας.
Η προσωπική προσευχή αναβλύζει από την κοινωνία μας με τον Πατέρα, μέσω του Ιησού, εν Πνεύματι. «Στα πόδια του Κυρίου, ας ακούσουμε το Λόγο του και ας κάνουμε το θέλημά του».

top

Ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου;

Πουθενά δεν αναφέρεται κάτι σχετικό με την ημερομηνία ή την ακριβή ώρα για τη γέννηση του Ιησού, ούτε και στα κείμενα της Καινής Διαθήκης βρίσκουμε κάτι τέτοιο. Κατά το 2ο αιώνα, στις 6 Ιανουαρίου γιορταζόταν το βάφτισμα του Χριστού και η αποκάλυψη της θεότητάς του στους ανθρώπους (επιφάνεια), χωρίς όμως να αποδίδεται σ’ αυτή τη γιορτή η χροιά κάποιας επετείου. Κατά τον 4ο αιώνα, στην Ανατολή, κατά την ίδια αυτή ημερομηνία γιόρταζαν συγχρόνως τη γέννηση του Ιησού, τη βάφτισή του και το θαύμα στην Κανά. Ήταν οι τρεις στιγμές κατά τις οποίες αποκαλύφθηκε η Θεότητα στον κόσμο.
Γιατί στις 6 Ιανουαρίου; Σύμφωνα με διάφορους συγγραφείς της εποχής εκείνης, σε ορισμένες πόλεις της Ανατολής γιόρταζαν την ημέρα εκείνη το θεό Ήλιο, που γεννήθηκε από μια παρθένα. Ήταν ασφαλώς μια γιορτή που συνδεόταν με το χειμερινό ηλιοστάσιο. Δεν ήταν λοιπόν δύσκολο, η γιορτή αυτή να μετατραπεί σε χριστιανική, όπως συνέβη εξάλλου και με πολλές άλλες γιορτές, προσδίδοντάς της το χριστιανικό νόημα.
Στη Δύση, πρώτα ακολούθησαν τη συνήθεια που είχε αρχίσει στην Ανατολή. Όμως γρήγορα η γιορτή μεταφέρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, ημερομηνία που σταθεροποιήθηκε το έτος 353. Πράγματι, στις λατινικές χώρες οι γιορτές για την αύξηση του ήλιου τελούνταν από τις 17 ως τις 24 Δεκεμβρίου. Εξάλλου, σε πολλές άλλες ειδωλολατρικές λατρείες γιορταζόταν το μεγάλωμα της ημέρας ως επιστροφή του φωτός και του ήλιου. Οι χριστιανοί προσαρμόστηκαν σ’ αυτές τις συνήθειες προσδίδοντας στην περίοδο αυτή το νόημα μιας γιορτής που ήταν γι’ αυτούς ο ερχομός του αληθινού Φωτός, δηλαδή του Χριστού.
Η ώρα του μεσονυκτίου είναι επίσης συμβολική: είναι η στιγμή που σημειώνει την άφιξη της καινούριας μέρας. Ορίζοντας το μεσονύκτιο ως ώρα της γέννησης του Χριστού αναφέρεται στο κείμενο από το βιβλίο της Σοφίας: «Ενώ μια ήρεμη σιωπή κάλυπτε τα πάντα και η νύκτα έφθανε στο μέσον της ο παντοδύναμος λόγος σου πρόβαλε από τον βασιλικό του θρόνο». Ο Χριστός είναι ο λόγος, ο Λόγος του Θεού. Από τον 4ο αιώνα, στη λατινική υμνολογία αναφέρεται η μέση της νύχτας για τη γέννηση του Χριστού.
Η ημερομηνία της 6ης Ιανουαρίου διατηρήθηκε για τον εορτασμό της αποκάλυψης (τα Επιφάνεια ή τα Θεοφάνια) του Χριστού στα έθνη, με τον συμβολισμό των Μάγων που ήρθαν στη Βηθλεέμ να προσκυνήσουν τον νεογεννημένο Ιησού. Τόση ήταν η σπουδαιότητα της εορτής των Χριστουγέννων στη Δύση, ώστε αποτέλεσε την αρχή του λειτουργικού έτους. Αργότερα, περί το 10ο αιώνα προστέθηκε μια περίοδος προετοιμασίας, η περίοδος του Ερχομού, και έτσι το λειτουργικό έτος αρχίζει πια με την πρώτη Κυριακή του Ερχομού (τέλος Νοεμβρίου ή αρχές Δεκεμβρίου).


Σ.Φ.

top

 

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου
Εορτή της Αγίας Οικογένειας

Ανάγνωση του Ευαγγελίου
(Μτ 2,13-15.19-23)

13 Όταν αναχώρησαν οι μάγοι, ένας άγγελος του Θεού παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ στο όνειρό του και του είπε: «Σήκω αμέσως, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο και μείνε εκεί ωσότου σου πω. Γιατί ο Ηρώδης όπου να 'ναι θα ψάξει να βρει το παιδί, για να το σκοτώσει». 140 Ιωσήφ σηκώθηκε αμέσως, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και μέσα στη νύχτα έφυγε στην Αίγυπτο 15εκεί έμεινε ώσπου πέθανε ο Ηρώδης. Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου που είχε πει ο προφήτης: Από την Αίγυπτο κάλεσα το γιο μου.
………
19 Όταν, λοιπόν, πέθανε ο Ηρώδης, ένας άγγελος σταλμένος από τον Κύριο εμφανίστηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο, 20και του είπε: «Σήκω, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη χώρα του Ισραήλ, γιατί πέθαναν όσοι ήθελαν να θανατώσουν το παιδί». 21Τότε ο Ιωσήφ σηκώθηκε, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και γύρισε πάλι στη χώρα του Ισραήλ. 22Έμαθε όμως πως βασιλιάς της Ιουδαίας είναι ο Αρχέλαος, στον τόπο του πατέρα του, του Ηρώδη. Φοβήθηκε, λοιπόν, να εγκατασταθεί εκεί. Με θεϊκή εντολή όμως, που του δόθηκε στο όνειρό του, αναχώρησε για την περιοχή της Γαλιλαίος, 2:3όπου ήρθε και κατοίκησε στην πόλη Ναζαρέτ. Έτσι εκπληρώθηκε για το Χριστό η προφητεία που έλεγε ότι θα ονομαστεί Ναζωραίος.


Πολύ λίγα γνωρίζουμε για την παιδική ηλικία του Χριστού. Δυο από τους ευαγγελιστές, ο Μάρκος και ο Ιωάννης, δε μας λένε τίποτα. Κι όμως την Οικογένειά του την έχουμε μεσ’ την καρδιά μας. Μνήμες από την παιδική μας ηλικία, τότε που τη στολίζαμε στη φάτνη, στην εκκλησία ή στο σπίτι: το μικρό Ιησού στη φάτνη, τη Μαρία γονατιστή, τον Ιωσήφ όρθιο: την «Άγια Οικογένεια», που τόσο λίγο μοιάζει με τη δική μας …
Γιατί θεωρούμε ότι οι δικές μας οικογένειες σπάνια είναι «άγιες». Οι οικογένειές μας βρίσκονται μέσα στο σημερινό ταραγμένο κόσμο, που προσπαθεί να βρει το δρόμο του. Μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, όπου συχνά κυριαρχεί το μίσος, στις οικογένειες οι γονείς προσπαθούν να βιώσουν τη μεταξύ τους αγάπη, προσπαθούν να διδάξουν τη ζωή στα παιδιά τους. Κι εμείς οι χριστιανοί γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να κρατήσουμε ζωντανό το Ευαγγέλιο μέσα στη ζωή μας, να δεχθούμε το Θεό μέσα στην οικογένειά μας.
Όμως, αν η «Αγία Οικογένεια» προτείνεται ως πρότυπο, δεν είναι για να συγκρίνουμε τη δική μας οικογένεια μ’ εκείνη. Αυτό θα σήμαινε ότι ο Θεός περιμένει από μας πράγματα που είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Όταν η «Αγία Οικογένεια» μάς προσφέρεται ως φωτεινό παράδειγμα, δεν είναι για να μας συνθλίψει κάτω από το ακατόρθωτο της τελειότητας. Μας προτείνει, αντίθετα, ένα ανθρώπινο δρόμο.
Μας καθησυχάζει, πράγματι, αυτή η εικόνα του Υιού του Θεού, ο οποίος θεληματικά πέρασε από τους δρόμους της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, μέσα σε μια συγκεκριμένη οικογενειακή παράδοση, σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο της ιστορίας, από την οποία δεν έλειπαν ούτε οι οικογενειακές, ούτε οι κοινωνικές, ούτε οι πολιτικές δυσκολίες. Και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν η Μαρία και ο Ιωσήφ για τον μικρό Ιησού, πρώτο το Ευαγγέλιο μας τις αποκαλύπτει.
Ας μην ονειρευόμαστε, λοιπόν, επειδή είμαστε χριστιανοί, μια χιμαιρικά τέλεια οικογένεια. Ούτε και ο καθένας από μας εξάλλου είναι τέλειος. Οι οικογένειές μας έχουν τις ατέλειές τους, έχουν τα ελαττώματά τους, έχουν τις αποτυχίες τους. Όμως ο Θεός αγαπά και τη δική μας οικογένεια, στο μέτρο που η προσπάθειά μας για μίμηση της «Άγιας Οικογένειας» είναι ειλικρινής. Γιατί ο Θεός μας αγαπά όλους. Και αγαπά όλες τις οικογένειες. Όλές, χωρίς καμιά εξαίρεση.

top


Γιατί ψέλνουμε στην εκκλησία;

Το τραγούδι έχει βαθιές ρίζες, παγκόσμιες, μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Με το τραγούδι εκφράζουμε διάφορα βαθιά μας συναισθήματα: ευχαρίστηση, πόνο, χαρά, λύπη, ανάγκη για βοήθεια, απογοήτευση. Τα συναισθήματα αυτά μπορούν να είναι ατομικά ή ομαδικά. Γι’ αυτό και με το τραγούδι μπορεί να εκφράζεται ένα άτομο μόνο του (ένας βοσκός στο βουνό), αλλά ιδιαίτερα μπορούν να εκφράζονται μ’ αυτό πολλοί μαζί (μια παρέα που διασκεδάζει).
Οι λατρευτικές πράξεις είναι η απόδοση λατρείας και προσκύνησης στο Θεό από τους πιστούς, που βρίσκονται συναγμένοι στο όνομα του Ιησού Χριστού, για να ομολογήσουν την πίστη τους και να τελέσουν τα ιερά μυστήρια. Γι’ αυτό και, από τους πρώτους κιόλας αιώνες, οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν το άσμα για να εκφράσουν τα θρησκευτικά τους συναισθήματα. Μερικούς ύμνους βρίσκουμε ήδη στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, δηλαδή ύμνοι τους οποίους έψαλαν οι πρώτοι χριστιανοί κατά τις συνάξεις τους.
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού, στο Διάταγμα για τη Θεία Λατρεία αναφέρει: «Η εκκλησιαστική μουσική θα είναι τόσο ιερότερη όσο στενότερα θα είναι δεμένη με τη λειτουργική πράξη, είτε εκφράζοντας θερμότερα την προσευχή, είτε διευκολύνοντας την ομόφωνη γενική συμμετοχή, είτε πλουτίζοντας με μεγαλύτερη επισημότητα τις ιερές Ακολουθίες».
Με το άσμα δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα για την προσευχή: κλίμα γιορτής, κλίμα κατάνυξης, αίσθημα μετάνοιας, δοξολογίας, ευχαριστίας και άλλα. Με τη συμμετοχή όλων των πιστών στο άσμα, δημιουργείται επίσης η συνένωση των πιστών και όλοι οι πιστοί μαζί αποτελούν τη σύναξη που δοξολογεί το Θεό, του εκφράζει τις ευχαριστίες της για τις δωρεές του ή τον παρακαλεί για τη συγχώρηση των αμαρτιών.
Για τον παραπάνω λόγο, τα άσματα στην εκκλησία είναι καλό να ψέλνονται από όλους τους πιστούς μαζί. Η παρουσία μιας χορωδίας είναι πολύ καλό, κυρίως όταν προσπαθεί ιδιαίτερα να ενώσει στο άσμα όλους τους παρόντες πιστούς με την επανάληψη μιας επωδού ή κάποιου αντιφώνου. Οι μουσικοί που έχουν επίσης μια αληθινή λειτουργική μόρφωση, ψέλνοντας κατά τις ιερές Ακολουθίες όχι μόνο προσθέτουν ομορφιά σ’ αυτές, αλλά και βοηθούν τους πιστούς να κατανοήσουν καλύτερα τα δρώμενα.
Το κάθε άσμα πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα. Τα λόγια πρέπει να έχουν ένα περιεχόμενο, εμπνευσμένα από την Αγία Γραφή και από τα μεγάλα χριστιανικά Μυστήρια, ενώ η μουσική θα πρέπει να είναι ανάλογη τόσο για την κατανόηση του νοήματος που εκφράζουν τα λόγια, όσο και για το συναίσθημα που πρέπει να αισθανθούν οι πιστοί. Άλλο ύφος έχει το δοξαστικό άσμα και άλλο το παρακλητικό. Άλλο είναι το άσμα που θα δώσει το εορταστικό χρώμα σε μια μέρα γιορτής, για παράδειγμα την ημέρα των Χριστουγέννων ή στη γιορτή της ενορίας, και άλλο είναι το άσμα που θα μας οδηγήσει στην κατάνυξη και στην περισυλλογή.


Σ.Φ.

top


Σκοπός του μηνός Ιανουαρίου 2005

Για όσους εργάζονται στη Μέση Ανατολή, ώστε να επιδοθούν με όλες τους τις δυνάμεις για να επιτύχουν την εδραίωση της ειρήνης.

Συνηθίσαμε πια! Όταν στις οθόνες της τηλεόρασής μας βλέπουμε στους σκοτωμούς αθώων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών, ίσως κουνάμε με κάποια συμπόνια το κεφάλι μας, αλλά τίποτε περισσότερο. Κι όμως δεκάδες είναι τα θύματα κάθε μέρα … Άραγε τα δικά μας παιδιά έχουν μεγαλύτερη αξία, για να κλαίμε όταν συμβεί ένα ατύχημα θανατηφόρο (και σωστά κάνουμε), από τα αθώα παιδιά του Ιράκ, της Παλαιστίνης, του Αφγανιστάν;
Το μήνα αυτό, η Εκκλησία μας καλεί να αναλογιστούμε όλοι μας την ευθύνη που έχουμε απέναντι σ’ αυτόν τον ατέλειωτο πόλεμο. Πρώτοι υπεύθυνοι, βέβαια, οι δυνατοί αυτού του κόσμου. Ασφαλώς ο Θεός θα ζητήσει ευθύνες από αυτούς οι οποίοι, με μόνο γνώμονα την ισχύ των όπλων, αδιαφορούν για τον πόνο των συνανθρώπων τους και θεωρούν την ανθρώπινη ζωή ως κάτι που δεν έχει αξία. Αλλά και όλοι όσοι ζουν και εργάζονται σ’ αυτές τις χώρες, κι αυτοί έχουν το μερίδιο ευθύνης: πώς βιώνουν το έργο της ειρηνικής συμβίωσης και της συμφιλίωσης μεταξύ των λαών; Ένα ερώτημα με δύσκολη απάντηση, αλλά στο οποίο όλοι έχουμε να απαντήσουμε, ο καθένας στον τόπο που ζει.
Πριν από ένα χρόνο, τον Ιανουάριο 2004, ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β΄, απευθυνόμενος στους Πρέσβεις των χωρών που αντιπροσωπεύονται στο Βατικανό, τους έλεγε: «Όταν πιστεύει κανείς ότι κάθε άνθρωπος έχει λάβει από τον Δημιουργό μια μοναδική αξιοπρέπεια, ότι καθένας από μας έχει δικαιώματα και ελευθερίες που δεν είναι δυνατόν να περιοριστούν, ότι το να υπηρετείς τον άλλο ισοδυναμεί με αύξηση σε ανθρωπισμό, κι ακόμα πιο πολύ, όταν θες να λέγεσαι μαθητής Εκείνου που είπε: «από την αγάπη που θα έχετε μεταξύ σας θα γνωρίσουν οι άνθρωποι πως είστε μαθητές μου», τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τη δύναμη που αντιπροσωπεύουν οι κοινότητες εκείνων που πιστεύουν στο Θεό για την ανοικοδόμηση ενός κόσμου ειρηνικού και ειρηνευμένου». Αυτή τη δύναμη καλούμαστε να εκμεταλλευτούμε αυτό το μήνα, και βέβαια αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την προσευχή. Και σ’ αυτή την προσπάθεια, καλούμαστε να συμμετάσχουμε κι εμείς, με τη δική μας προσευχή.

Σκοπός του μηνός Φεβρουαρίου 2005

Για τους πιο φτωχούς ανάμεσα στους αρρώστους, ώστε να τους παρέχεται φροντίδα και ιατρική περίθαλψη αντάξια της ανθρώπινης υπόστασής τους.

Θα πρέπει, πριν απ’ όλα, να σκεφτούμε ότι στα νοσοκομεία, στα κέντρα υγείας, στα γηροκομεία, στα άσυλα και σε όλα τα άλλα ιδρύματα αυτού του είδους, είναι οι χώροι όπου συγκεντρώνονται οι άνθρωποι του πόνου για να τους προσφερθεί φροντίδα ενάντια στην αρρώστια, στη μοναξιά και στην εγκατάλειψη. Αυτά τα ίδια ιδρύματα είναι οι τόποι όπου ο άνθρωπος κάνει ιδιαίτερα την εμπειρία του πόνου και της δοκιμασίας, είναι οι τόποι όπου ο δοκιμαζόμενος θέτει τα μεγάλα ερωτήματα για το νόημα της ύπαρξής του, για τα αίτια και το νόημα του πόνου, θέτει το βασικό ερώτημα γιατί ο θάνατος.
Τι στιγμή, λοιπόν, που ο άρρωστος ή ο ηλικιωμένος θέτει τα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξής του, τη στιγμή που περνάει τη μεγάλη δοκιμασία της ζωής του, εμείς οι άλλοι οφείλουμε να του συμπαρασταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Τότε ο άρρωστος χρειάζεται να αισθανθεί ότι τον θεωρούμε ίσο με όλους τους ανθρώπους, ότι τον εκτιμούμε και τον αγαπούμε. Τότε ο ηλικιωμένος έχει ανάγκη να νοιώσει ότι οι φροντίδες που του προσφέρονται είναι από σεβασμό και αγάπη προς το πρόσωπό του και όχι γι’ αυτά που διαθέτει ή γι’ αυτά που αφήνει πίσω του τώρα που φεύγει. Και όταν όλα αυτά γίνονται αντιληπτά από όλους εμάς, (γιατρούς, θεράποντες γενικά, συγγενείς, φίλους και κάθε συνάνθρωπο), τότε αντιλαμβανόμαστε ότι ο κάθε ασθενής και ο κάθε ηλικιωμένος έχει τα ίδια δικαιώματα για ίση μεταχείριση, διότι μπροστά στο Θεό όλοι είμαστε ίσοι, αφού όλοι είμαστε παιδιά του.
Αλλά για μας τους χριστιανούς υπάρχει ακόμη ένας λόγος παραπάνω να προσφέρουμε περίθαλψη αντάξια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Θα πρέπει να σκεφτούμε ότι τα νοσοκομεία και τα κάθε είδους ιδρύματα όπου δέχονται τους ανθρώπους του πόνου, αποτελούν χώρους όπου μπορούμε να δείξουμε το σεβασμό μας και την αγάπη μας προς τον πάσχοντα Χριστό. Αποτελούν χώρους όπου έμπρακτα μπορούμε να δώσουμε μαρτυρία για το μήνυμα του Ευαγγελίου, για το μήνυμα της ελπίδας που είναι μέσα μας. Δεν είναι μόνο η εντολή της αγάπης που πρέπει να μας καθοδηγεί. Πρέπει να έχουμε μπροστά μας τον ίδιο το Χριστό, ο οποίος πάσχει στο πρόσωπο του όποιου πάσχοντα αδελφού μας. Όταν περιποιούμαστε τον άρρωστο αδελφό μας, περιποιούμαστε το ίδιο το Χριστό: «ήμουν άρρωστος και ήρθατε να με δείτε».
Πρέπει ακόμη να έχουμε μπροστά στα μάτια μας το Χριστό, ο οποίος είναι ο ίδιος ο καλός Σαμαρείτης για κάθε άνθρωπο που αναζητά την ειρήνη και τη σωτηρία. Ο Χριστός είναι ο μόνος που δίνει τη σωστή και ικανοποιητική απάντηση στα ερωτήματα της ύπαρξης και του θανάτου, γιατί είναι ο ίδιος ο πραγματικός σωτήρας του ανθρώπου, αφού είναι ο σωτήρας ολόκληρου του ανθρώπου, τόσο του σώματος όσο και της ψυχής.
Όταν, λοιπόν, προσφέρουμε τη σωστή περιποίηση στον άρρωστο, στον ηλικιωμένο, στον εγκαταλειμμένο, στον όποιο πονεμένο άνθρωπο, δεν επιτελούμε μόνο ένα ανθρωπιστικό καθήκον (κι αυτό πόσο απαραίτητο!). Μαζί με τη φροντίδα του σώματος, προσφέρουμε επίσης στον άρρωστο τη μαρτυρία της πίστης μας, γινόμαστε μιμητές του Χριστού και προσφέρουμε στον άρρωστο την ευκαιρία για τη σωτηρία και του σώματος αλλά και της ψυχής.

top


Σκοπός του μηνός Μαρτίου 2005

Οι κυβερνήσεις να επεξεργάζονται τις πολιτικές και τα προγράμματα τους, με ιδιαίτερη ευαισθησία για τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους και τους καταπιεσμένους.

Ο καθένας από μας, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, έχει το δικό του χάρισμα, το οποίο οφείλει, όχι μόνο να το ασκεί με ζήλο, αλλά και να το αναπτύσσει προς όφελος των συνανθρώπων του. Αλλά και η κοσμική εξουσία είναι ηθελημένη από το Θεό, σύμφωνα με την τάξη που θέλησε ο Δημιουργός, και αυτή πρέπει να αποβλέπει στην υπηρεσία των πολιτών.
Είναι, λοιπόν, βασικό καθήκον των ανθρώπων που κλήθηκαν να κυβερνήσουν, να είναι ευαίσθητοι ώστε να αντιλαμβάνονται τις ανάγκες των πολιτών και να προωθούν με τη διακυβέρνησή τους την ίση αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, χωρίς εξαιρέσεις και προτιμήσεις.
Πάντα, όμως, πρέπει να υπενθυμίζεται ότι και οι φτωχοί, οι περιθωριακοί, οι καταπιεσμένοι, όλοι έχουν δικαίωμα να χαίρουν, ως άνθρωποι, της ίδιας αξιοπρέπειας. Και αυτοί έχουν δικαίωμα να ζήσουν μια όμορφη ζωή. Και η όποια εξουσία έχει υποχρέωση να τους προστατέψει και να τους εξασφαλίσει αυτό το δικαίωμα, να τους υποστηρίξει και να τους εξασφαλίσει τα μέσα που χρειάζονται για μια ανθρώπινη κόσμια ζωή.
Ποιοι είναι αυτοί οι φτωχοί;
Είναι οι άστεγοι, είναι αυτοί που δεν έχουν να ντυθούν, που δεν έχουν να φάνε. Είναι επίσης οι άκληροι ηλικιωμένοι, οι άνεργοι, οι τοξικομανείς, είναι οι νέοι με το αβέβαιο μέλλον. Πολύ συχνά, οι φτωχοί, οι περιθωριακοί, οι καταπιεσμένοι βρίσκονται απομονωμένοι από τις κοινωνίες μας, χωρίς φωνή για να μιλήσουν και να ακουστούν, χωρίς καμιά δυνατότητα να πουν τις ανάγκες τους, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Αρκούνται σε ελάχιστα πράγματα, ζουν με μερικές δεκάρες, κάθονται ήσυχα στη γωνιά τους, χωρίς να φωνάζουν, χωρίς να επαναστατούν.
Για να τους ακούσει κανείς πρέπει πρώτα να τους πλησιάσει πολύ, πρέπει να τους δείξει εμπιστοσύνη, να τους δείξει σεβασμό. Χρειάζεται να τους πείσουμε ότι τους θεωρούμε πράγματι ισότιμους μ’ εμάς. Γιατί πράγματι είναι. Πρέπει να καταλάβουν ότι στρεφόμαστε προς αυτούς όχι από οίκτο και λύπηση, αλλά ότι στρεφόμαστε προς αυτούς επειδή τους αγαπούμε και από υποχρέωση. Και οι κυβερνήσεις οφείλουν να πράξουν το ίδιο. Οφείλουν να εντάξουν στα προγράμματά τους όλους αυτούς που είναι πραγματικά φτωχοί και να τους δώσουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούν και να ακολουθήσουν τη πορεία της ευρύτερης κοινωνίας. Κι αυτό πρέπει να γίνει όχι μόνο στα πλαίσια μιας χώρας αλλά πρέπει να γίνει και στα πλαίσια μιας ευρύτερης περιοχής καθώς και στα πλαίσια της ευρύτερης παγκοσμιοποίησης.

Σ.Φ.

top



Νέα του Προσκυνητηρίου

• Πολλοί ήταν και εφέτος το καλοκαίρι εκείνοι που μας επισκέφτηκαν στο Εξώμβουργο γενικά αλλά και στο Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας ιδιαίτερα. Το αξιοθέατο του βενετσιάνικου Κάστρου, η ομορφιά του τοπίου, ο καθαρός αέρας, όλα αυτά οδηγούν τον αμέριμνο τουρίστα αλλά και τον ενημερωμένο επισκέπτη του νησιού να φθάσει μέχρι την κορυφή. Με το αυτοκίνητο, με το μηχανάκι, αλλά και με τα πόδια ανηφορίζουν προς τη μικρή όαση που φαίνεται στην πλαγιά του λόφου, λίγο πριν την κορυφή.
• Εκείνοι που δεν ξέρουν, ξαφνιάζονται όταν, πάνω σ’ αυτό τον ξερό βράχο συναντούν τη μεγάλη Καρδιά! Την Καρδιά του Χριστού που τους καλωσορίζει και τους υποδέχεται στο προαύλιο, που όμως τους περιμένει και μέσα στο ναό για να τους πει αυτό το γλυκό: «έλθετε προς με πάντες…».
• Φέτος, το κάλεσμα αυτό του Χριστού έγινε ακόμη πιο αισθητό χάρη στην παρουσία της κ. Ντομένικας, η οποία, με το χαμόγελό της που έλαμπε από μακριά, το καλωσόρισμα που πρόσφερε πλησιάζοντας τον όποιο επισκέπτη, αλλά και η περιποίηση που του πρόσφερε, έκανε τον οποιονδήποτε να γαληνεύει και να ηρεμεί και να παρατείνει την παρουσία του εκεί ψηλά. Η κ. Ντομένικα εξασφάλισε σχεδόν συνεχή παρουσία στο Εξώμβουργο από τα τέλη Μαΐόυ μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου. Από τη στήλη αυτή, ας δεχθεί τις ευχαριστίες όχι μόνο του Διευθυντή του Προσκυνητηρίου αλλά επίσης όλων των επισκεπτών που εξυπηρέτησε εθελοντικά.
• Εκτός από τους περαστικούς, είχαμε και τους φιλοξενούμενους για λίγες ή για πολλές μέρες. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ήρθαν οι φίλοι μας από τη Γαλλία. Στο σύνολό τους κάποιες δεκάδες, αποτελούσαν μικρές ομάδες, οι οποίες με βάση την Τήνο επισκέφθηκαν διάφορα άλλα νησιά. Βέβαια είχαμε και άλλους που ήρθαν για λίγες μέρες, να ηρεμήσουν και να προσευχηθούν.
• Πρέπει να επανέλθω στην έκθεση-προσφορά του Αργύρη Μαραβέλλια: μεγάλη η επιτυχία της. Δεκατέσσερα ταμπλό ανάγλυφα, σκαλισμένα πάνω σε μάρμαρο, όλα εμπνευσμένα από την πνευματικότητα του αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και ιδιαίτερα από τον «Ύμνο στον αδελφό Ήλιο». Οι επισκέπτες μπόρεσαν να θαυμάσουν τόσο το περιεχόμενο της έμπνευσης όσο και την τέχνη στην εκτέλεση. Πιο έκπληκτοι όμως έμειναν όταν πληροφορούνταν ότι ο καλλιτέχνης πρόσφερε και τα 14 κομμάτια για να πουληθούν και τα έσοδα να δοθούν για «το τραπέζι του φτωχού». Ένα παράδειγμα προς μίμηση.

• Καταπληκτική ήταν επίσης η μουσική εκδήλωση που έγινε με αφορμή την Έκθεση των γλυπτών του κ. Μαραβέλλια και την οποία πρόσφεραν οι καλλιτέχνες μουσικοί Μαίρη Ζαμπέλη και Πέτρος Βλάσης, στις 11 Αυγούστου, μέσα στο ναό της Ιεράς Καρδίας. Ένα πλούσιο ποικίλο μουσικό πρόγραμμα για δυο βιολιά. Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια, ο καλιτέχνης Ιωσήφ Λιζάρδης απάγγειλε διάφορα κείμενα που είχαν σχέση με το θέμα της Έκθεσης και το οποίο δεν ήταν άλλο από το «Αγιότατη Φτώχεια». Όλοι οι καλλιτέχνες καταχειροκροτήθηκαν.
• Κατά την Πρώτη Παρασκευή του Σεπτεμβρίου, ο π. Σεβαστιανός Φρέρης γιόρτασε με τους ευλαβείς της Ιεράς Καρδίας, στο Εξώμβουργο, τα 50 χρόνια μοναχικής ζωής. Πράγματι, πριν από 50 χρόνια, στις 4 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον π. Μιχάλη Ρούσσο, ξεκινούσαν με το πλοίο, από τον Πειραιά για τη Μασσαλία. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1954, και οι δυο ξεκινούσαν μαζί το Δοκίμιο στο Τάγμα του Ιησού.
• Η γιορτή δεν είχε κάποια άλλη προηγούμενη προειδοποίηση ή προετοιμασία. Οι πολυπληθείς ευλαβείς της Ιεράς Καρδίας κλήθηκαν, με την ευκαιρία της μοναχικής επετείου, να προσευχηθούν για τον εορταζόμενο αλλά και για να εμπνεύσει ο Θεός νέες κλήσεις. Μετά τη θεία Λειτουργία ακολούθησε ένα απλό κέρασμα, κατά το οποίο, ο π. Σεβαστιανός μπόρεσε να συγχαρεί τους πιστούς για τη σταθερότητά τους στην ευλάβεια προς την Ιερά Καρδία και εκείνοι να του ευχηθούν ό,τι καλύτερο από τον Κύριο. Μια απλή γιορτή, σ’ ένα πολύ φιλικό περιβάλλον.
• Το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Σεπτεμβρίου δεχθήκαμε και φιλοξενήσαμε μια αντιπροσωπία από το 37ο Σύστημα Προσκόπων Κολωνού (Αθήνα). Πέντε νέοι/νέες με τον αρχηγό τους τον «Κένταυρο» έμειναν στους χώρους του Προσκυνητηρίου. Βέβαια, ο καιρός των ημερών εκείνων δεν τους ενθουσίασε, τους μάγεψε όμως η περιποίηση της κ. Ντομένικας.
• Όπως έλεγε και ο αείμνηστο π. Δομίνικος, η Θεία Πρόνοια φροντίζει για όλα. Μια τυχαία συνάντηση στο δρόμο και η καλή θέληση κάποιων ανθρώπων, μας επέτρεψε να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ, που θα παρουσιάζει την πνευματικότητα και το έργο του Προσκυνητηρίου της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Ακόμη βρισκόμαστε στο στήσιμο της σελίδας. Όμως, ήδη από τώρα μπορείτε να μας βρείτε στη διεύθυνση: http://www.catholic.gr/ierikardia/index.html. Ευχαρίστως θα δεχθούμε τη γνώμη σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση jestinos@otenet.gr.

top


Από 1 Αυγούστου 2004 ως 10 Νοεμβρίου 2004 πρόσφεραν για τη στήριξη των δραστηριοτήτων του Πανελληνίου Προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο :

200 Ευρώ πρόσφεραν: Φωσκόλου Μαριέττα (εις μνήμη συζύγου Γεωργίου),
150 Ευρώ πρόσφεραν: Αγκαζίρ Μαρία (εις μνήμη του συζύγου Στεφάνου),
100 Ευρώ πρόσφεραν: Αρμάος Λωρέντζος
50 Ευρώ πρόσφεραν: Ανώνυμος, Πρελορέντζου Βικεντία (εις μνήμη συζύγου Γεωργίου), Ανώνυμος, Βουτσίνος Γιάννης, Πρίντεζη Μαρία, Βαγενά Ανδρέας/Νικολέττα (εις μνήμη Ισιδώρου-Λίζας-Αποστόλου-Φωτεινής)Παλαμάρη Φανή
40 Ευρώ πρόσφεραν: Αμεραλής Μάνθος, Ροσσολάτου Μαρία.
30 Ευρώ πρόσφεραν: Σκλάβου Μαίρη, Καλουμένου Αγνή, Χαρικιοπούλουμ Λουκία / Δουρμούσης Γιώργος, Πρίντεζη Σπεράντζα, Ζαχαριάδου Γεωργία, Φώσκολος Ελευθέριος,
25 Ευρώ πρόσφερε: Αλβέρτη Δομένικα.
20 Ευρώ πρόσφεραν: Λεβαντής, Ρούσσου Θηρεσία του Ιω., Ρούσσου Άννα του Λε., Βιδάλη Αικατερίνη, Βιδάλη Ειρήνη, Ρούσσου Πετρίνα, Δελλατόλα Αγνή, Μαυρόχανας Βαλεντίνος, Ρουγγέρη Κατερίνα, Βακόνδιος Γιάννης, Πρελορέντζου Γιώργος/Αγνή, Χαρικιοπούλου Μαριέττα, Βουτσίνου Καρμελίνα, Γαβιώτης, Φιλιππότη Ανουντσιάτα, Φρέρη Αντώνης/Ελπίδα, Αλβέρτη Φιλιώ, Σκαμπή Ευφροσύνη, Λειβαδάρη Μαίρη, Δελλατόλα Μαρίνα, Γκίζη Σοφία, Καλουμένου Αγνή (εις μνήμη συζ. Νικολάου και υιού Μιχαήλ), Σκλάβος Ιάκωβος, Βαγενά Ανδρέας/Νικολέττα (εις μνήμη Σεβαστιανού / Κατίνας Ρούσσου).
15 Ευρώ πρόσφερε: Φώσκολος Μάριος, Κορινθίου Τασία,
10 Ευρώ πρόσφεραν: Άνδροβικ Ειρήνη (εις μνήμη Αντωνίου Άνδροβικ), Ανώνυμη, Βιδάλη Άννα, Άνδροβικ Βέρα, Πρίντεζη Πίτσα, Βουτσίνου Αγνή, Κρητικού Μαρία, Δελλατότα Ειρήνη, Πρελορέντζου,
5 Ευρώ πρόσφεραν: Σιγάλα Λουίζα, Αδελφές Φραγκισκανές, Δελλατόλα Άννα, Δελλατόλας Ματθαίος, Χαρικιοπούλου Φραγκίσκα, Καραμολέγκος Ευάγγελος, Σκλάβου Μαγδαληνή, Φρέρη Αντωνία (Μπαλή)Τσέκενη Μαρία, Βιδάλη Αννέζα.

top


Το περιοδικό «Το Φρούριο της Τήνου» καθώς και όλο το έργο του Προσκυνητηρίου συντηρούνται από τις προσφορές των ευλαβών και των προσκυνητών του Προσκυνητηρίου της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στο Εξώμβουργο, γι’ αυτό και κάθε προσφορά σας είναι ευπρόσδεκτη. Όμως, αν κάποιος πιστός επιθυμεί να το λαβαίνει το περιοδικό, μπορεί να το ζητήσει, με μόνη υποχρέωση να το διαβάζει.
Αν γνωρίζετε φίλους σας που θα ήθελαν να το λαβαίνουν, μη διστάσετε να μας δώσετε το όνομα και τη διεύθυνσή τους, και θα τους το στείλουμε δωρεάν.
π. Σεβαστιανός Φρέρης τηλ. 6978194922

home back