Το Φρούριο της Τήνου
Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2004
Τεύχος 160 – Έτος 39


Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Με τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, ίσως κιόλας από τα τέλη Αυγούστου, οι εξοχές αδειάζουν. Όλοι επιστρέφουν στις πόλεις, εκεί που η δουλειά τούς περιμένει για να κερδίσουν και πάλι τον επιούσιο. Από κοντά, τα παιδιά ακολουθούν τους μεγάλους, αφού κι αυτά πρέπει να πάνε στο σχολείο, να μορφωθούν και να πάρουν τα εφόδια για τη ζωή.
Ακολουθούν και ο παππούς και η γιαγιά -τι κι αν είναι συνταξιούχοι, τι κι αν δεν τους περιμένουν πια στο γραφείο; «Έχω τα παιδιά της κόρης μου ή του γιου μου». Ή ακόμη: «Πηγαίνω τα εγγόνια μου στο σχολείο και τα παίρνω όταν σχολάσουν». Συνήθεια που έχει πια παγιωθεί: με τα παιδιά να ασχολούνται περισσότερο ο παππούς και η γιαγιά παρά ο μπαμπάς και η μαμά.
Μια νέα κατάσταση έχει δημιουργηθεί. Στα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών, τα τρυφερά εκείνα χρόνια, μια νέα σχέση έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σ’ αυτά και τους μεγάλους, ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται στο ξεκίνημα και σ’ εκείνους που λέγονται συνταξιούχοι της ζωής, αλλά που αισθάνονται ότι ακόμη μπορούν να αποδώσουν.
Δύσκολη ήταν από παλιά η τέχνη του παππού και της γιαγιάς. Πέρασε, βέβαια, η εποχή εκείνη κατά την οποία ο παππούς μάθαινε στο μικρό αγόρι τα πρώτα στοιχεία της τέχνης του και η γιαγιά έδειχνε στις εγγονές πώς να κάνουν τις πρώτες βελονιές στα κεντήματα ή πώς να περνούν τους πρώτους πόντους για το πλεκτό τους. Πέρασε, επίσης, η εποχή κατά την οποία η γιαγιά δίδασκε στα μικρά παιδιά τα πρώτα στοιχεία της κατήχησης και τα εισήγαγε στα μυστήρια της πίστης ενώ ο παππούς καμάρωνε όταν, τις Κυριακές, μετά τη θεία Λειτουργία, στην οποία όλοι είχαν συμμετάσχει, συγκέντρωνε στο τραπέζι του όλους τους απογόνους του.
Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ακόμη και τα παιδιά του δημοτικού, πολλές φορές γνωρίζουν πολλά πράγματα που ο παππούς και η γιαγιά αγνοούν - παππούς και γιαγιά, στα εγγόνια τους προστρέχουν για να τους ρυθμίσουν κάποια παράξενα μηχανήματα που είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν ή για να τους εξηγήσουν τη χρήση του κινητού τους.
Ίσως, με όλα αυτά, να έχει γίνει ακόμη πιο δύσκολη η τέχνη του παππού και της γιαγιάς. Παραμένει και σήμερα η απαίτηση του παιδιού και του νέου να δέχεται από τον παππού και από τη γιαγιά τη συμπάθεια και τη στοργή που, μάλιστα, συνεχώς πρέπει να ανανεώνονται. Ο παππούς και η γιαγιά, όμως, έχουν οδηγηθεί στο να δείχνουν λιγότερη σοφία και περισσότερη αγάπη, συνοδευμένες από μια δόση ταπεινοσύνης, απεριόριστη διαθεσιμότητα και μεγάλη ικανότητα να ακούνε χωρίς να κρίνουν. Ίσως σ’ αυτά να κρύβεται το μυστικό που χρειάζεται να ξέρει κανείς σήμερα για να είναι καλός παππούς και καλή γιαγιά. Μια τέχνη που την μαθαίνει κανείς σιγά σιγά, αλλά που είναι και τόσο απαραίτητη στην αναντικατάστατη αυτή σχέση τους με τα εγγόνια, είτε πρόκειται για μικρά παιδιά είτε πρόκειται για έφηβους και νέους.
Όπως και να εξετάσουμε το θέμα, θα παρατηρήσουμε ότι η ζωή έχει αλλάξει, οι απαιτήσεις της ζωής είναι πιο δύσκολες και, μαζί, άλλαξαν επίσης οι σχέσεις ανάμεσα στους μεγάλους και στα παιδιά. Χρειάζεται όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια για να μπορέσουν οι γονείς να εφοδιάσουν τα παιδιά τους με ότι χρειάζονται (γνώσεις, περιουσιακά στοιχεία, κά.), ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν τον αγώνα της ζωής. Σ’ αυτή την προσπάθεια, από κοντά συνεργάζονται και οι παππούδες και οι γιαγιάδες.
Άραγε, μαζί με τις τόσες προσπάθειες που καταβάλλονται από τους μεγάλους, ώστε τα παιδιά και οι νέοι να αποκτήσουν τα υλικά εφόδια για τη ζωή, θα συμπεριληφθεί μήπως και η μέριμνα για να καλλιεργηθεί η πίστη αυτών των παιδιών και αυτών των νέων; Σε μια εποχή κατά την οποία έχει γίνει αντιληπτό ότι χρειάζεται πάλη για να επιβιώσει κανείς στη ζωή, άραγε θα γίνει εξίσου αντιληπτό ότι χρειάζεται προσπάθεια και θέληση για να διατηρηθεί ζωντανή η πίστη του χριστιανού; Παππούς και γιαγιά, που με τόση φροντίδα περιβάλλουν τους απογόνους τους, άραγε θα αποδειχθούν ικανοί κι αυτοί να τους μεταβιβάσουν επίσης την πίστη που οι ίδιοι παρέλαβαν από τους προγόνους τους;
Καλό χειμώνα.
π. Σεβαστιανός Φρέρης

top

Σε τι χρησιμεύει η πίστη;

Η πίστη είναι μια ελεύθερη απάντηση στο Θεό που μας τη ζητάει. Δε χρησιμεύει σε τίποτε άλλο από το να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα του Θεού. Στο ερώτημα «σε τι χρησιμεύει η πίστη;» δεν έχουμε άμεση απάντηση από την Αγία Γραφή. Έμμεσα, όμως, η Καινή Διαθήκη απαντά: η πίστη μάς επιτρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Η λέξη ευαγγέλιο περιέχει, πράγματι, την έννοια της χαράς. Και οι πρώτες λέξεις που ο ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει σχετικά με τη γέννηση του Χριστού είναι: «Σας φέρνω χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει από χαρά μεγάλη όλο τον κόσμο» (Λκ. 2,10). Ο απόστολος Παύλος, σαν συμπέρασμα σ’ αυτό, προσκαλεί τους χριστιανούς να είναι πάντοτε χαρούμενοι (Α΄ Θεσ. 5,16).
Για να πούμε τα πράγματα καθαρά, η «χαρά» του Ευαγγελίου δε γίνεται πάντα σωστά κατανοητή. Για να την κατανοήσουμε καλύτερα, πρέπει να θυμηθούμε ότι και τα διατάγματα του Αυτοκράτορα, κατά την εποχή του Χριστού, ονομάζονταν κι αυτά ευαγγέλια: ο Αυτοκράτορας, επειδή ήταν το κέντρο και ο αρχηγός της οικουμένης, είχε ένα λόγο ο οποίος, υποτίθετο, έδινε ένα νόημα στη ζωή, στον κόσμο.
Η χαρά του Ευαγγελίου συνίσταται στην ανακάλυψη ότι το κέντρο και ο αρχηγός του κόσμου, ο Θεός, έχει ένα λόγο αγάπης για τον καθένα και την καθεμιά και για όλους τους ανθρώπους. Ένας λόγος που δεν είναι λόγος άνεσης, αφού πρόκειται για κάλεσμα να ακολουθήσουμε το Χριστό, να προσφέρουμε τη ζωή μας γι’ αυτούς που αγαπούμε. Αλλά ένας Λόγος ευτυχίας στο μέτρο που η φύση του ανθρώπου – κατ’ εικόνα Θεού - δε βρίσκει την αληθινή ευτυχία παρά στην αγάπη.
Η χαρά του Ευαγγελίου είναι επίσης η υποδοχή σε μια «κοινότητα», την Εκκλησία, όπου όλοι εκείνοι που άκουσαν το Λόγο της αγάπης δέχονται, μέσα στην κοινωνία του Σώματος του Χριστού, να αλληλοβοηθούνται και να εγκαταλείπουν έτσι την απομόνωσή τους.

Αγιότατη Φτώχεια

Με την ευκαιρία της Έκθεσης 14 Ανάγλυφων που έγινε στους χώρους του Προσκυνήματος στο Εξώμβουργο από τον Αργύρη Μαραβέλλια, παρουσιάζουμε κάποια κείμενα που τονίζουν αυτό το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της πίστης του μεγάλου αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, από τη ζωή του οποίου ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε τα στιγμιότυπα που απεικονίζει.


Αρχόντισσα φτώχεια

Η φτώχεια, ο χειρότερος εχθρός μας που μας προκαλεί μελαγχολία, ήταν για το Φραγκίσκο χαρά και ελευθερία. Σαν το λουλούδι του αγρού, σαν τα πουλιά του ουρανού, σαν το Χριστό που δεν έχει πού να ακουμπήσει την κεφαλή του, έτσι και ο Φραγκίσκος θέλει να ζει κάτω από το βλέμμα του Πατέρα που φροντίζει και τα λουλούδια να ντύσει και τα πουλιά να ταϊσει.
Θα νιώσει ελεύθερος και αδέσμευτος για να φροντίσει και ο ίδιος για τα παιδιά του Θεού και για τον άνθρωπο. Όπως ο Θεός φροντίζει για τον Φραγκίσκο!
Οι αγέρηδες, το κρύο, τα χιόνια χτυπούν τα λουλούδια, τα πουλιά, τα ζώα, που είναι απροστάτευτα. «Αδελφέ μου, θα δεχτούμε και μεις όλα τα χτυπήματα από τους ανθρώπους και από τη φύση… Έχουμε όμως το Θεό κοντά μας.»

Η «Κυρά Φτώχεια»!… Αποκρουστική μέγαιρα για μας, γοητευτική όμως νύμφη και παραλήρημα χαράς, συγκίνησης, ευτυχίας για το Φραγκίσκο, γιατί νιώθει το χάδι και τη δύναμη του Θεού πάνω του. Όπως το λουλούδι «νιώθει το χάδι και τη δύναμη του ήλιου.»
π. Μάρκος Μακρυωνίτης
«Το μήνυμα του Αγίου Φραγκίσκου»
ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ Απρίλιος 1983

top


Ο μυστικός Αλχημιστής

«Για δυο λόγους τον αγαπώ, αποκρίθηκα. Πρώτα, είναι ποιητής από τους μεγαλύτερους ποιητές της πρώτης Αναγέννησης. Έσκυψε κι άκουσε και στα πιο ταπεινά κι ασήμαντα πλάσματα αυτό το αθάνατο που έχουν μέσα τους: τη μελωδία.
Έπειτα τον αγαπώ γιατί η ψυχή του με την άσκηση και την αγάπη, νίκησε την ύλη. Την πιο φρικτή πραγματικότητα - την πείνα, το κρύο, την αρρώστια, την καταφρόνηση, την αδικία, την ασκήμια, κατόρθωνε να τις μετουσιώνει σε χαρούμενο, χειροπιαστό, πιο αληθινό από την αλήθεια όνειρο…
Έτσι με το θάμα αυτό της μυστικής αλχημείας, υπόταξε την πραγματικότητα, λευτέρωσε τον άνθρωπο από την ανάγκη, έκαμε μέσα του, όλη την ύλη του κόσμου πνεύμα. Ο Άγιος Φραγκίσκος είναι για μένα ο μεγάλος στρατηγός που οδηγάει τις ψυχές στην απόλυτη νίκη.»
Νίκος Καζαντζάκης
Εισαγωγή της μετάφρασης
του έργου « Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης»
J. Joergensen

Γιατί τραγουδώ τον Άγιο Φραγκίσκο

Η ζωή του αγίου Φραγκίσκου είναι εκείνη ενός ανθρώπου που γίνεται Άγιος, κι αυτός είναι ένας αληθινός Άγιος: παραδειγματικός και ξεχωριστός, απόλυτα χριστιανός στην επιλογή του να ζήσει ολοκληρωτικά το Ευαγγέλιο, ωστόσο δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος.
Ο Φραγκίσκος είναι ένας άνθρωπος ( και συνεπώς ένας Άγιος ) που επιλέγει τη χαρά της ζωής, τη συνιστά στους μαθητές του, αγαπά τη φτώχεια που «ποτέ δεν ξεχωρίζεται από την ευφροσύνη».
Από τον Άγιο Φραγκίσκο με γοητεύει: η φωτεινή ύπαρξή του, η ζωϊκή του ενέργεια, που τον κάνουν να είναι τόσο μακριά από τα θλιμμένα και εξαϋλωμένα πρόσωπα της παραδοσιακής μοναστικής πνευματικότητας. Γι αυτό νιώθω τη μορφή του, εύθραυστη και εξαιρετικά γεμάτη δύναμη, πολύ περισσότερο τώρα ζωντανή μέσα στο πλέγμα των παθών και των σύγχρονων προβλημάτων: η φτώχεια, η αρρώστια, η περιθωριοποίηση, η οικολογία, η στάση μας απέναντι στον «άλλον», ο πόλεμος.
Ο Φραγκίσκος της Ασίζης είναι τώρα, περισσότερο από ποτέ, Άγιος, αλλά και μεγάλος ποιητής.
Angelo Branduardi
“ L’ infinitamente piccolo”
Cd Minos EMI
Ανάγνωση του Ευαγγελίου

top


Μαζί με το Χριστό


Το αίτημα των γιων του Ζεβεδαίου

35 Πλησιάζουν τότε τον Ιησού ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, οι γιοι του Ζεβεδαίου, και του λένε: «Διδάσκαλε, θέλουμε να μας κάνεις τη χάρη που θα σου ζητήσουμε». 36 «Τι θέλετε να κάνω για σας;» τους ρώτησε. 37 Κι εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία σου, βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου κι ο άλλος στα αριστερά σου». 38 Ο Ιησούς τότε τους είπε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαφτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ;» 39 Αυτοί του είπαν: «Μπορούμε». Κι ο Ιησούς τους είπε: «Το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ θα το πιείτε, και με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ, θα βαφτιστείτε - 40 το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ' αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί».
41 Όταν τ' άκουσαν αυτά οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, άρχισαν ν' αγανακτούν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. 42 Τους κάλεσε τότε ο Ιησούς και τους λέει: «Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. 43 Σ' εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας -44 και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. 45 Γιατί κι ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».
(Μκ 10,35-45)


Οι γιοί του Ζεβεδαίου δεν κρύβουν την επιδίωξή τους: «Ιησού, κάνε να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου και ο άλλος στα αριστερά σου, όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία σου».
Ο Κύριος δεν οργίζεται με το αίτημά τους, όπως το κάνουν οι άλλοι μαθητές. Προσπαθεί όμως να προσανατολίσει σωστά την επιθυμία των μαθητών, προσκαλώντας τους σε μια ανανεωμένη κατανόηση της ίδιας τους της επιθυμίας.
Η επιθυμία τους αυτή, κατά βάθος, σημαίνει ότι θέλουν να μείνουν μαζί με τον Ιησού. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης έχουν αντιληφθεί ότι η ολοκλήρωση της ζωής τους περνά από τον Ιησού και για το λόγο αυτό θέλουν να γίνουν οι πιο στενοί συνεργάτες του. Αλλά οι δυο Απόστολοι κάνουν λάθος ως προς την ποιότητα του προσώπου του Ιησού. Θέλουν να μοιραστούν τη ζωή ενός ισχυρού ανθρώπου, ενός ανθρώπου δυνατού, που κατέχει την εξουσία. Αντ’ αυτού, ο Ιησούς τους προσφέρει να μοιραστούν τη ζωή ενός υπηρέτη, ενός δούλου: «Δεν ήλθα για να με υπηρετήσουν αλλά για να υπηρετήσω».
Το να βιώσει κανείς τη ζωή του Χριστού προϋποθέτει, λοιπόν, ότι ασπάζεται την επιθυμία να υπηρετεί χωρίς ανάπαυση. Δύσκολη απαίτηση, που ξεπερνά τις δυνάμεις μας για να μπορέσουμε να απαντήσουμε. Πράγματι, ο δρόμος ενός δούλου δε γνωρίζει τέλος - είναι για όλα και για πάντα. Όμως, είναι διαβατός, επειδή ο μαθητής βαδίζει πάνω σ’ αυτόν ακολουθώντας τον Ιησού, ο οποίος του ανοίγει τον δρόμο.
Αυτός ο δρόμος είναι επίσης πλούσιος από μια υπόσχεση που ξεπερνά κάθε προσδοκία των υιών του Ζεβεδαίου. Όποιος βαδίσει αυτό το δρόμο θα καθίσει όχι μόνο στα δεξιά ή στα αριστερά του Κυρίου, αλλά μαζί του: «Στο νικητή θα δώσω να καθίσει μαζί μου, στο θρόνο μου» (Αποκ. 3,21). Ο Κύριος προσφέρει στον πιστό του δούλο να μοιραστεί μαζί του τη βασιλεία του, να κοινωνήσει στη δική του δόξα. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης δεν περίμεναν τόσα.
Σ.Φ.

top

Πνευματική Καθοδήγηση

Όποιος επιθυμεί να ζήσει ως χριστιανός, αναζητά να διακρίνει ποιο είναι το κάλεσμα που ο Θεός του απευθύνει μέσα από τα γεγονότα της ζωής του. Κάνει τις επιλογές του λαμβάνοντας υπόψη του δυο στοιχεία:
- την ανάλυση που κάνει, όσο το δυνατό πιο σωστή, της κατάστασης που βιώνει,
- το φως με το οποίο η συγκεκριμένη κατάσταση φωτίζεται από το Ευαγγέλιο.

Όμως, καθώς ο ίδιος βρίσκεται εμπλεκόμενος στη όποια κατάσταση, δεν είναι αυτός που μπορεί καλύτερα να κρίνει όλα τα στοιχεία που ενδιαφέρουν την απόφαση, παραμένει ωστόσο ο μόνος υπεύθυνος για την εκλογή του. Μπορεί τότε να προσφύγει σε κάποιον πνευματικό πατέρα. Ο ρόλος αυτού του τελευταίου είναι, κατά κάποιο τρόπο, να τον οδηγήσει ώστε να «ανοίξει τα χαρτιά», και να τον βοηθήσει να δει τις όψεις εκείνες της υπόθεσης, τις οποίες ο ασκούμενος από μόνος του ίσως δε θα μπορούσε να δει. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «πνευματικό σύμβουλο», επειδή ο ίδιος δεν έχει τίποτα να επιβάλλει, αλλά προσπαθεί πάντοτε να κατευθύνει τους ανθρώπους στη δική τους ελευθερία, στη δική τους υπευθυνότητα, αφού πρώτα προσπαθήσει να τους διαφωτίσει. Ο πνευματικός σύμβουλος πρέπει να είναι άνθρωπος (άνδρας ή γυναίκα) με διάκριση, δηλαδή να έχει την πείρα αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε το «γνώρισμα του Θεού» (όπως λέμε: το γνώρισμα ενός ζωγράφου ή ενός μουσικού).
Η πνευματική καθοδήγηση είναι πράγμα παραδοσιακό στο χριστιανισμό. Τη συναντούμε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Όχι σπάνια, συναντούμε τον πνευματικό σύμβουλο να είναι και ο εξομολόγος, και για το λόγο αυτό, στη συνείδηση των πολλών, ο ένας ταυτίστηκε με τον άλλο. Όμως τα δυο δεν είναι ταυτόσημα. Στην εποχή μας ξαναβρίσκουμε τον ξεχωριστό ρόλο ανάμεσα στις δυο διαφορετικές υπηρεσίες. Στο 16ο αιώνα, ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα τα χρησιμοποίησε και τα δυο ως ιδιαίτερα ωφέλημα για την πνευματική ζωή, ιδιαίτερα μέσα στις Πνευματικές Ασκήσεις.
Η προσφυγή στη συμβουλή ενός «άλλου» μέσα στην πίστη και μέσα στην πνευματική ζωή, μας υπενθυμίζει ότι η πίστη μάς δίδεται από το Θεό μέσω της Εκκλησίας και ότι κάθε χριστιανός αποτελεί ένα δακτυλίδι σε μια μεγάλη αλυσίδα πιστών.

Σκοπός του μηνός Οκτωβρίου 2004

Για τους χριστιανούς, ώστε ενώ μένουν σταθεροί στην πίστη τους, να είναι έτοιμοι για το διάλογο με εκείνους που κρατούν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις.

Στην εποχή μας, ζούμε σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα της επικοινωνίας, την κινητικότητα των ατόμων και την αλληλοεξάρτησή τους. Σ’ αυτά, να προσθέσουμε και την ποικιλία των θρησκειών που συναντούμε, χαρακτηριστικό κι αυτό της εποχής μας που το συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο στη ζωή μας. Η μετανάστευση, τα ταξίδια, η κοινωνική επικοινωνία, ή ακόμη η προσωπική επιλογή, μας συμβαίνει συχνά να συναντήσουμε ή και να ζήσουμε ανάμεσά τους άνθρωποι με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο, εμείς οι χριστιανοί, να καταλάβουμε την αξία των θρησκευτικών παραδόσεων των άλλων και να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τη δική μας μαρτυρία για το δώρο της πίστης μας.
Όμως, για πολλούς ο διάλογος μεταξύ χριστιανών και μη χριστιανών φοβίζει. Πολλοί χριστιανοί διστάζουν, φοβούμενοι μήπως και αυτός ο διάλογος βλάψει τη χριστιανική τους πίστη.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού άνοιξε την Εκκλησία σ’ αυτό το διάλογο, αφού αξιολόγησε θετικά τις διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις. Μίλησε για «φωτεινή ακτίνα αληθείας που φωτίζει κάθε άνθρωπο» και για «θείο πλούτο, τον οποίο ο ίδιος ο Θεός μεσ’ την μεγαλοσύνη του σκόρπισε στα έθνη». Η προσπάθεια αυτή για το διάλογο μεταξύ των διαφόρων θρησκειών συνεχίστηκε μέσα στην Εκκλησία, αναγνωρίζοντάς και εκεί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο ενεργεί με τη χάρη του.
Αναγνωρίζοντας την παρουσία του Αγίου Πνεύματος και στις άλλες θρησκείες και λέγοντας ότι ενεργεί σ’ αυτές με τη θεία του χάρη, δεν εννοούμε ότι όλα σ’ αυτές τις θρησκείες είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Αναγνωρίζοντας σ’ αυτές θετικά στοιχεία δεν παραβλέπουμε τις αντιθέσεις που μπορεί να υπάρχουν με τη χριστιανική αποκάλυψη. Συνεχίζουμε, βέβαια, να πιστεύουμε ότι ορισμένα στοιχεία της χριστιανικής πίστης δεν μπορούν να συμβιβαστούν με κάποιες πρακτικές των άλλων θρησκευτικών παραδόσεων.
Τι σημαίνει, λοιπόν, αυτό; Με το να δεχθούν το διάλογο με πιστούς άλλων θρησκευτικών παραδόσεων, οι χριστιανοί βρίσκονται υποχρεωμένοι να παραθέσουν με σαφήνεια τη χριστιανική τους πίστη. Όμως για να γίνει αυτό σημαίνει ακόμη ότι ο κάθε χριστιανός έχει σκεφθεί και έχει συνειδητοποιήσει την πίστη του και την έχει κάνει βίωμα. Ακόμα, η κάθε κριτική που μπορεί να έρχεται απ’ έξω, εφόσον γίνεται μέσα σ’ ένα ειλικρινή διάλογο, πάντοτε μπορεί να βοηθήσει σε έναν εξαγνισμό.
Ένας διάλογος που πρέπει να είναι ισορροπημένος, όχι με κριτική διάθεση, αλλά ανοικτός και καταδεκτικός. Ιδιαίτερα, να υπάρχει αμοιβαία διάθεση για την αναζήτηση της αλήθειας, ξεκινώντας με ό,τι βαθύτερο υπάρχει στην πίστη του καθενός. Και να μη λησμονούμε ότι η αλήθεια δεν είναι κάτι που κατέχουμε, αλλά είναι κάποιος, ο Ιησούς Χριστός, τον οποίο συνεχώς πρέπει να αφήνουμε να μας κατακτήσει όλο και περισσότερο.

top

Σκοπός του μηνός Νοεμβρίου 2004

Για τους χριστιανούς, άνδρες και γυναίκες, ώστε, αφού συνειδητοποιήσουν την ιδιαίτερη κλήση τους μέσα στην Εκκλησία, να απαντήσουν γενναιόδωρα στο κάλεσμα του Θεού και να βαδίσουν προς την αγιότητα μέσα στο δικό τους περιβάλλον ζωής.

Όλοι οι χριστιανοί, από οποιαδήποτε θέση κι αν υπηρετούμε μέσα στην Εκκλησία, όλοι είμαστε καλεσμένοι στην αγιότητα, διότι, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος: «το θέλημα του Θεού είναι να γίνετε άγιοι» (1 Θεσ. 4,3).
Έτσι, λοιπόν, κάθε βαφτισμένος είναι καλεσμένος να ζει ακολουθώντας τον Χριστό και να είναι τέλειος, όπως ο ουράνιος Πατέρας είναι τέλειος (βλ. Μτ. 5,48). Και η τελειότητα του Θεού συνίσταται, κυρίως, στην τελειότητα της αγάπης. Όπως «ο Θεός είναι αγάπη» (1 Ιω. 4,8), έτσι και ο άνθρωπος, άνδρας και γυναίκα όπως τον έπλασε, είναι καλεσμένος να βιώσει την αγάπη και την κοινωνία της αγάπης.
Η κλήση του χριστιανού συνίσταται στο να ζει από την αγάπη του Θεού πάνω απ’ όλα, αλλά και την αγάπη του πλησίον, πάντοτε σε κοινωνία μ’ Εκείνον. Και λέμε ότι αυτό είναι η κλήση του χριστιανού αφού η αγάπη είναι μια απάντηση στο κάλεσμα του Θεού.
Αντίθετα με το κάλεσμα που λαβαίνουμε, εμείς οι άνθρωποι καθημερινά αντιλαμβανόμαστε ότι η απάντησή μας είναι συνήθως αρνητική. Πολύ συχνά επιλέγουμε την οδό του μίσους, επιλέγουμε να βαδίσουμε σε άλλο δρόμο από αυτόν που μας υποδεικνύει ο Θεός. Γι’ αυτό πρέπει να στραφούμε προς το Θεό με την προσευχή ώστε, αφού συνειδητοποιήσουμε πως χωρίς το Θεό δεν μπορούμε να κατορθώσουμε τίποτα, να προχωρήσουμε ακολουθώντας και πάλι το δικό του δρόμο.
Βαδίζοντας μέσα στην αγάπη και προς την αγάπη, με γενναιοδωρία και ελευθερία, με τη βοήθεια της χάρης, προχωρούμε, μέσα στην Εκκλησία που μας οδηγεί, αναζητώντας όλο και περισσότερο την αγιότητα, πλησιάζοντάς την όλο και περισσότερο. Γι’ αυτό, οποιαδήποτε κι αν είναι η θέση μας μέσα στην Εκκλησία, όλοι οι πιστοί είμαστε καλεσμένοι στην πληρότητα της χριστιανικής ζωής και στην τελείωση της αγάπης. Είμαστε καλεσμένοι στην αγιοσύνη, επειδή ο Πατέρας μας ο ουράνιος είναι Άγιος.

Σκοπός του μηνός Δεκεμβρίου 2004

Για τα παιδιά, ώστε να αντιμετωπίζονται ως πολύτιμα δώρα του Θεού, που είναι πάντα άξια σεβασμού, κατανόησης και αγάπης.

Δε χρειάζεται να ψάξουμε πολύ μέσα στα ευαγγέλια, για να αντιληφθούμε πόσο ο Ιησούς αγαπούσε τα παιδιά. Συχνά τον βλέπουμε να ξαφνιάζει τους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν, ακόμη και μερικούς από τους μαθητές του, εξαιτίας της επαναστατικής συμπεριφοράς του απέναντι στα μικρά παιδιά.
Μια μέρα, που οι μανάδες έφερναν τα παιδιά τους για να τα ευλογήσει, οι απόστολοι νόμισαν ότι δεν έπρεπε να ενοχλήσουν το Δάσκαλο τους. Όμως, το ευαγγέλιο μας λέει ότι, όταν ο Ιησούς είδε αυτή τη συμπεριφορά των αποστόλων, αγανάχτησε: «‘Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σ’ εμένα», τους είπε. «Μην τα εμποδίζετε, γιατί η Βασιλεία του Θεού ανήκει σε ανθρώπους που είναι σαν κι αυτά. Σας διαβεβαιώνω πως όποιος δε δεχτεί τη βασιλεία του Θεού σαν παιδί δε θα μπει σ’ αυτήν’. Και αφού τα πήρε στην αγκαλιά του, τα ευλογούσε βάζοντας τα χέρια του πάνω τους» (Μκ. 10,14-15).
Σε άλλη περίσταση, ο Ιησούς είναι ακόμη πιο σκληρός για όποιον σκανδαλίσει ένα μικρό παιδί: «Όποιος σκανδαλίσει ένα απ’ αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σ’ εμένα, είναι προτιμότερο γι’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να καταποντιστεί στη θάλασσα» (Μτ. 18,6).
Η φροντίδα μας για τα παιδιά πρέπει να είναι πολλαπλή. Στην αρχή είναι η υποδοχή και η αγάπη που γίνεται στο παιδί από τους γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας μέσα στην οποία γεννιέται. Αλλά το παιδί έχει ακόμη ανάγκη από φροντίδα υλική, συναισθηματική, πνευματική - έχει ακόμη ανάγκη από διαπαιδαγώγηση και μόρφωση. Και βέβαια, έχουν κι αυτά τα δικαιώματά τους, τα οποία δεν είναι απλές παραχώρησεις της πολιτείας ή κάποιων ενήλικων. Τα παιδιά έχουν κι αυτά ίσα δικαιώματα με τους μεγάλους - έχουν δικαίωμα να εισαχθούν στη θρησκευτική πίστη των πατέρων τους, να λάβουν ως εφόδια για τη ζωή τη μόρφωση στο σχολείο, να μάθουν μια τέχνη για να μπορέσουν να εργαστούν, να χαρούν την παιδική τους ηλικία και να τους δοθεί η δυνατότητα να εργαστούν όταν φθάσουν στην κατάλληλη ηλικία .
Σ.Φ.

top


Νέα του Προσκυνητηρίου

* Ασφαλώς, στη διάρκεια του τελευταίου χειμώνα υπήρξαν ωραίες μέρες. Αλλά στο σύνολό του, ο χειμώνας που πέρασε ήταν σκληρός. Πολύ κρύο, πολλές βροχές, πολλά χιόνια, πολύ υγρασία. Ακόμη και κεραυνοί κτύπησαν το Εξώμβουργο, προκαλώντας αρκετές ζημιές στο εσωτερικό των κτιρίων. Ευτυχώς, το σύνολο του ναού της Ιεράς Καρδίας έμεινε άθικτό και απείρακτο. Όμως, όλα αυτά τα φυσικά φαινόμενα μας καθυστέρησαν γενικά στις εργασίες που είχαμε προβλέψει να γίνουν κατά την περίοδο του χειμώνα, δηλαδή τότε που έχουμε λιγότερους επισκέπτες. Σύμφωνα όμως με το ρητό των προγόνων μας: «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Έτσι, η καθυστέρηση των εργασιών του χειμώνα, μας έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσουμε την προετοιμασία μας για το καλοκαίρι πιο γρήγορα, αφού τις δουλειές μας τις πήγαμε συνέχεια.
* Μόλις στα τέλη Απριλίου, ο Ζαχαρίας Γιαννισόπουλος μπόρεσε να ξεκινήσει τις εργασίες για την εγκατάσταση της κεντρικής θέρμανσης στα πέντε δωμάτια. Ο βαρύς χειμώνας δεν του επέτρεπε να εργαστεί στο Εξώμβουργο - αλλά και οι υπόλοιπες δουλειές του, όπως και σε πολλούς άλλους εργολάβους, λόγω του κρύου και των βροχών είχαν πάει πίσω. Τέλος πάντων, τέλος καλά όλα καλά, η εργασία τελείωσε και τα πέντε δωμάτια είναι έτοιμα να δεχθούν φιλοξενούμενους ακόμη και κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
* Η Ιερά Καρδία έδειξε για άλλη μια φορά ότι θέλει όχι μόνο ο χώρος αυτός να της είναι αφιερωμένος αλλά και συνεχώς να προοδεύει, μέσα στη μεγάλη καθυστέρηση που είχαμε πάρει, λόγω των κακών καιρικών συνθηκών του περασμένου χειμώνα, προς τα τέλη Απριλίου επίσης, εμφανίστηκε ως εθελόντρια για το Εξώμβουργο η κ. Ντομένικα. Δυναμική και αεικίνητη καθώς είναι, έδωσε το έναυσμα για τις προετοιμασίες του καλοκαιριού.
* Παρά το γεγονός ότι ο Μάιος δεν μας φίλεψε με το γνωστό μαγιάτικο καιρό, οι εργασίες ασπρισμάτων, καθαριότητας και γενικής προετοιμασίας για τους καλοκαιρινούς μήνες συνεχίστηκαν κανονικά με τη βοήθεια της τακτικής ομάδας και όποιου άλλου εθελοντή.
* Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαΐου οι χώροι υποδοχής του Προσκυνητηρίου είναι ήδη έτοιμοι για να υποδεχθούν τους πολλούς επισκέπτες που ήρθαν να μας επισκεφτούν. Αλλά και πανέτοιμοι ήμασταν την Τρίτη, 1 Ιουνίου, όταν υποδεχτήκαμε στο Προσκύνημα τα καθολικά παιδιά των Δημοτικών Σχολείων των Δήμων Εξωμβούργου και Χώρας μαζί με τους Δασκάλους τους. Ο καιρός μας επεφύλαξε μια θαυμάσια μέρα και όλη η περιποίηση της κ. Ντομένικας την έκανε ακόμη ωραιότερη. Όλα συνέβαλαν ώστε τα παιδιά (αλλά και οι μεγάλοι) να βιώσουν ένα πρωινό προσευχής, με την τέλεση της θείας Λειτουργίας αλλά και με μια σύντομη εισαγωγή για την ευλάβεια προς την Ιερά Καρδία. Ακολούθησε το καθιερωμένο κέρασμα σε παιδιά και Δασκάλους (αυτή τη φορά επαυξημένο), που ολοκλήρωσε την ευχάριστη παραμονή στον ιερό χώρο. Τα παιδιά, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα επέδειξαν μια θαυμάσια συμπεριφορά, η οποία τιμά και τα ίδια αλλά και τους Δασκάλους τους. Και του χρόνου.
* Στις 18 Ιουνίου, ημέρα Παρασκευή, εορτάσαμε με την αρμόζουσα τιμή και μεγαλοπρέπεια την εορτή της Ιεράς Καρδίας σύμφωνα με το εορτολόγιο. Αρκετοί προσκυνητές προσήλθαν από την Τήνο, βέβαια, αλλά και από τη γειτονική Σύρο και την πιο μακρινή Αθήνα. Από βραδύς είχαμε την Αγία Ώρα, κατά την οποία προσήλθε και προσευχήθηκε μαζί μας ο αρχιεπίσκοπος π. Νικόλαος. Κατά την ημέρα της εορτής, τόσο το πρωί όσο και το απόγευμα, η προσέλευση των πιστών ήταν μεγάλη. Ένα μικρό κέρασμα που ακολούθησε τις θείες Λειτουργίες (πρωί και απόγευμα) ενθουσίασε ορισμένους, και είπαμε ότι μπορεί να επαναλαμβάνεται πιο συχνά.
* Ενώ πλησίαζε ο καιρός για το μεγάλο Πανηγύρι του Εξωμβούργου, μικρός πανικός δημιουργήθηκε λόγω κάποιου προβλήματος υγείας του π. Σεβαστιανού… Μια φλεγμονή στο πόδι του, από άγνωστη αιτία, τον καθήλωσε στο κρεβάτι, μέχρι που τον οδήγησε και στο νοσοκομείο της Σύρου. Όλα έδειχναν ότι θα απουσίαζε ακόμη και κατά το πανηγύρι … Όμως άλλη μια φορά επαληθεύτηκε το ρητό: «ουδείς αναντικατάστατος» …
* Η αντικατάσταση του π. Σεβαστιανού έγινε από τον π. Δημήτρη Δαλέζιο, παλαιό γνώστη του Προσκυνητηρίου, και τον π. Μάριο Ψάλτη, ο οποίος ήδη βρισκόταν με προγραμματισμένη καλοκαιρινή παρουσία στο νησί. Αλλά η ομαλή διεξαγωγή ολόκληρου του πανηγυριού οφείλεται σ’ ολόκληρη την υπόλοιπη ομάδα παλαιών και νεοτέρων συνεργατών. Με τις λίγες αυτές γραμμές θέλω να ευχαριστήσω δημόσια για την τεράστια προσφορά τους, όλους αυτούς που έρχονται και εργάζονται στο προσκύνημα, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους τελείως δωρεάν.
* Το μεγάλο Πανηγύρι, στις 11 Ιουλίου, εξελίχθηκε με επισημότητα και λαμπρότητα. Την αρχιερατική θεία Λειτουργία τέλεσε ο επίσκοπός μας π. Νικόλαος. Παρόντες επίσης ήταν όλες οι τοπικές αρχές: ο Νομάρχης Κυκλάδων, ο Έπαρχος Τήνου, ο Δήμαρχος και Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Εξωμβούργου, ο Διοικητής της Αστυνομίας Τήνου, άλλοι επίσημοι και πλήθος κόσμου.
* Η παρουσία και συμμετοχή της Χορωδίας της ενορίας Ευαγγελιστρίας Σύρου στην αρχιερατική θεία Λειτουργία έδωσε ένα διαφορετικό τόνο από τις προηγούμενες χρονιές. Με όλη μας την καρδιά συγχαίρουμε τα Μέλη της Χορωδίας και το μαέστρο Γιάννη Ρηγούτσο για την πολύ καλή επίδοσή τους σίγουρα η χορωδία τους αποτελεί κόσμημα για την καθολική Εκκλησία της Σύρου. Τους ευχαριστούμε επίσης επειδή πρόθυμα και αφιλοκερδώς ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας, ετοίμασαν το ρεπερτόριο που τους ζητήσαμε, ενώ δε δέχθηκαν ως ανταπόδοση ούτε και αυτά τα έξοδα μετάβασής τους στην Τήνο. Ευχαριστούμε και συγχαρητήρια.
* Η ημέρα του Πανηγυριού στολίστηκε επίσης από το άνοιγμα της Έκθεσης Ανάγλυφων του γνωστού τηνιακού καλλιτέχνη Αργύρη Μαραβέλλια. Πρόκειται για 14 αριστουργήματα εμπνευσμένα από τη ζωή του αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και ιδιαίτερα από τον «Ύμνο στον αδελφό Ήλιο». Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο των Πεσόντων, ο σεβασμ. Νικόλαος, οι επίσημοι και όσοι άλλοι χώρεσαν, κατευθύνθηκαν στο μικρό χώρο της Έκθεσης, όπου ο επίσκοπος μαζί με την ευλογία που ανέπεμψε στον Κύριο, εξήρε και την προσφορά του καλλιτέχνη, αφού προσφέρει όλα τα έργα να πωληθούν για το «τραπέζι του φτωχού.
* Θα πρέπει ακόμη να μιλήσουμε για τους θερινούς επισκέπτες, προσκυνητές ή απλούς τουρίστες. Θα πρέπει να παρουσιάσουμε το πολύ ευχάριστο κλίμα υποδοχής που εξασφάλισε η συνεχής παρουσία της κ.Ντομένικας στο χώρο του Προσκυνητηρίου. Έχουμε ακόμη πολλά να πούμε, αλλά ας περιοριστούμε στο λίγο αυτό χώρο και τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε για το επόμενο τεύχος.

top

Από 1 Φεβρουαρίου 2003 ως 31 Ιουλίου 2004 πρόσφεραν για τη στήριξη των δραστηριοτήτων του Πανελληνίου Προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο :
300 Ευρώ πρόσφεραν: Φιοράντης Γιώργος και Φραγκίσκος.
150 Ευρώ πρόσφεραν: Ενορία Αγίου Παύλου Πειραιώς,
125 Ευρώ πρόσφεραν: Αδελφές του Τιμίου Σταυρού,
100 Ευρώ πρόσφεραν: Καρδαμίτσης Ιωσήφ (εις μνήμη Ευφροσύνης Καρδαμίτση), Ανώνυμη, .
70 Ευρώ πρόσφερε: Ρουγγέρη Γεωργία,.
60 Ευρώ πρόσφεραν: Βαμβακάρης Αντώνιος, Χαλαβαζή Άννα,
50 Ευρώ πρόσφεραν:, Ενορία Φανερωμένης Σύρου, Ξαγοράρη Τερέζα (εις μνήμη γονέων Μαρίνας/Αντωνίου), Ενορία Αγίου Λουκά Ηρακλείου, Τσώνη Ισιδώρα, Φιοράντης Νικόλαος (για το φωτισμού του Σταυρού), Άνδροβικ Λίλιαν, Βαρθαλίτου Μαρία του Ιωάννη, Ανώνυμη, Πούτου Καίτη, Παλαιολόγου Φραγκίσκα,
40 Ευρώ πρόσφεραν: Ιερά Μονή Παμμακαρίστου, Γιαννισοπούλου Διαμάντω,.Δουράτσου Καντιώ, Ανώνυμος, Πρίντεζη Βέρα, Ρηγούτσου Ευαγγελία, Χαλαβαζή Ρένα, Χαρικιοπούλου Τερέζα, Βακόνδιος Δημήτριος,
30 Ευρώ πρόσφεραν:, Ενορία Φοίνικα/Γαλησσά Σύρου, Αδελφές Φραγκισκανές Κύπρος, Φιοράντη Μαρία, Φωσκόλου Μαρία (διάφορες προσφορές), Ρωμάνου Καίτη, .
25 Ευρώ πρόσφερε: Ενορία Κινίου Σύρου, .
20 Ευρώ πρόσφεραν: Δελλατόλα Τερεζούλα, Παλαμάρη Φανή, Ρούσσου Λίνα, Ρούσσου Τασία, Μαραβέλια, Καλουμένου Αγνή (εις μνήμη συζύγου και υιού), Ανώνυμος, Κρητικού Ορσαλία, Ροττεμπεργκ Βικτωρία, Βακόνδιος Παύλος, Ρούσσου Μιμίκα, Ρούσσου Αννέτα, Περρής Ιωάννης, Ανώνυμος, Σπυράκη Λέλα (εις μνήμη συζ. Ευθυμίου),, Κόσσυβα Μαρία, Βιδάλη Ελισάβετ (εις μνήμη αδελφών της Μαρία Ζαλώνη / Σταματική Ρουγγέρη), Ρούσσος Νικόλαος, Καλοξύλου Μαίρη, Ανώνυμη, Βαρθαλίτου Σπεράντζα, Ρούσσος Μάρκος, Μαραγκός Φρειδερίκος, Στεφάνου Σοφία, Βιδάλη Ιωάννα, Ρούσσου Μαρία, Ρουγγέρη Γεωργία, Δαπόλλα Ασούντα, Ζουρίδοου Μαρία, Μονεμβασίτου Φλώρα, Γρυπάρη Κωνστάντζα, Βιδάλη Γεώργιος / Μικαέλα,
15 Ευρώ πρόσφερε:, Παλαμάρη Ζωζεφίνα, Ζαλώνη Ευδοκία, Δούναβη Ευαγγελία, Πρίντεζη Μαγδαληνή, Ενορία Αγίας Θηρεσίας Κυψέλης, Κώστα Σοφία, Πρελορέντζος Αντώνιος, .
10 Ευρώ πρόσφεραν: Καραβίτη Ζαχαρούλα, Ανώνυμος, Βίδος Ιάκωβος, Χαλαβαζή Καρμελίνα, Δαλέζιος Νίκος, Πρίντεζη Γιωργία, Φωσκόλου Ελένη, Πιπέρης Φραγκίσκος, Ανώνυμος, Δουράτσου Καντιώ, Στεφάνου Νίκος, Πρίντεζη Μάρω, Ρούσσος Γιάννης (Γαζής), Πρίντεζη Μαγδαληνή, Φρέρη Μαρία Ν., Φρέρη Φραγκίσκα Δ., Πρίντεζη Γεωργία, Μαραγκός Πέτρος, Χαρικιοπούλου Τερέζα, Αγουρός Γεώργιος, Ανώνυμος, Πρίντεζη Αγνή, Δουράτσος Ιωάννης, Πρίντεζη Μαρία.
5 Ευρώ πρόσφεραν: Αλεξάκης Άρης, Πρίντεζης Αντώνης, Πρλορέντζος Νίκος, Αρμάου Μαριγούλα, Βίλλας Γιώργος, Μαραγκός Νϊκος, Μαραγκού Σπεράντζα, Ξανθάκης Αντώνης, Ξενόπουλος Κώστας, Πρίντεζη Λουΐζα, Ρηγούτσου Μαρία, Ρηγούτσος Πέτρος, Βαμβακάρη Φραγκίσκα, Καπέλλα Τέττα, Βουτσίνου Καρμελίνα, Ρηγούτσου Μαρία,

Να ευχαριστήσω ακόμη:
* Όλους εκείνους που κατά τις μέρες του πανηγυριού πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους και έτσι η Γιορτή διατήρησε τη λαμπρότητά της.
* Το ζεύγος Ιωάννη και Γεωργία Πρίντεζη, οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια όχι μόνο προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους κατά το εορταστικό τετραήμερο, αλλά και φροντίζουν για τη δωρεάν προμήθεια όλων των λαχανικών κατά τις ημέρες του πανηγυριού.
* Τη βιοτεχνία «Πλαστικά Σύρου», η οποία επί σειρά ετών προμηθεύει τελείως δωρεάν κάθε είδους πλαστικές σακούλες καθώς και διάφορα μικρά δώρα.
* Σας Ευχαριστώ όλους για τις προσφορές σας.

top

back home