Το Φρούριο της Τήνου
Απρίλιος - Ιούνιος 2004
Τεύχος 159 – Έτος 39


Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,

Πάνε πολλά χρόνια, ήμουν νέος ακόμα, όταν άκουσα την παρακάτω ιστορία, από το στόμα της ίδιας της μάνας:
Ένα καλοκαιρινό σούρουπο, σ’ ένα προάστιο της Αθήνας, ο μεγάλος της γιος επέστρεφε στο σπίτι, με το αυτοκίνητο. Είχε δουλέψει όλη τη μέρα και, είναι αλήθεια, ήταν κουρασμένος. Όχι μακριά από το σπίτι, είδε στο δεξιό μέρος του δρόμου, κάποιον πεσμένο δίπλα σ’ ένα μηχανάκι. Στο ημίφως του σούρουπου, δεν μπόρεσε να διακρίνει αν ήταν κτυπημένος ή αν απλώς περίμενε κάτι ή κάποιον. Και τα δυο του πέρασαν από το νου, όμως «τι ήθελε να μπλέξει;». Και ο μεγάλος γιος επέστρεψε αμέριμνος στην οικία του, όπου έτσι ανενόχλητα αφηγούταν το περιστατικό. Δεν είχε καλά καλά τελειώσει όταν κτύπησε το τηλέφωνο: Μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω από το σπίτι, ο μικρότερος αδελφός βρέθηκε κτυπημένος από διερχόμενο όχημα(;), έμεινε αβοήθητος, και τώρα βρισκόταν στο τάδε νοσοκομείο. Ο αβοήθητος πληγωμένος ήταν, εξακριβωμένα πια, εκείνος τον οποίο είχε προσπεράσει ο μεγάλος αδελφός, λίγη ώρα πριν.
Η αληθινή αυτή ιστορία με εντυπωσίασε πολύ και πολλές φορές έτυχε να την διηγηθώ σε στενούς κύκλους. Την θυμήθηκα πάλι τελευταία, διαβάζοντας ένα κείμενο σχετικά με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.
Ένας πληγωμένος, θύμα ληστών, εγκαταλειμμένος. Περνούν ένας ιερέας, ένας λευίτης, δεν τον αγγίζουν για να μην μιανθούν, και προσπερνούν. Περνάει ένας ξένος, και σταματά. Του περιποιείται τις πληγές και τον φέρνει σ’ ένα πανδοχείο. Εκεί, είναι αλήθεια, αυτός ο ξένος, ο Σαμαρείτης, που περιμάζεψε τον πληγωμένο, υπόσχεται στον ξενοδόχο ότι στην επιστροφή του θα εξοφλήσει το λογαριασμό. Όμως θα πρέπει να σημειώσουμε ακόμη κι ένα άλλο στοιχείο: την προθυμία και την εμπιστοσύνη αυτού του ξενοδόχου.
Ασφαλώς δεν είναι οι μορφές του ιερέα και του λευίτη που μας ενθουσιάζουν. Αλλά ίσως και ο Ιησούς, αφηγούμενος την παραβολή, να θέλησε επίτηδες αυτή την αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι ενταγμένοι να «κάνουν το καλό» και στους άλλους. Διότι, ακριβώς, δεν υπάρχουν «ενταγμένοι» για να κάνουν το καλό, αφού το χρέος της αλληλοβοήθειας είναι για όλους και όλες. Η ευσπλαχνική στάση απέναντι στον άλλο δεν ανήκει σε ένα είδος ή σε ένα τρόπο ζωής. Όπου κι αν ζούμε, όπως κι αν ζούμε, όπου κι αν βρισκόμαστε, χρέος μας είναι να συμπαραστεκόμαστε στον όποιο συνάνθρωπό μας.
Με την ιστορία αυτή ο Ιησούς μας δίνει να καταλάβουμε καλά ποιος είναι ο «πλησίον» μας: ο πλησίον είναι κάθε άνθρωπος που πλησιάζει τους άλλους με αγάπη. Η υπηρεσία προς τον άλλο δεν είναι μια ιδιαίτερη κλήση, είναι το χρέος κάθε ανθρώπου που θέλει να λέγεται μαθητής του Χριστού.
Ήδη βρισκόμαστε στην αρχή του καλοκαιριού. Ποιος λίγο, ποιος πολύ, όλοι ετοιμαζόμαστε να βγούμε στο δρόμο. Ίσως όχι στην άκρη του δρόμου μας, αλλά οπωσδήποτε κατά την πορεία μας θα συναντήσουμε ανθρώπους κτυπημένους και πληγωμένος. Πονεμένους και πληγωμένους από διάφορες αιτίες: κοινωνικές, οικογενειακές, ανθρώπινες σχέσεις. Ας μην τους γυρίσουμε την πλάτη. Ας σκύψουμε επάνω τους, όπως ο καλός Σαμαρείτης και ας προσπαθήσουμε να τους προσφέρουμε ότι μπορούμε. Ας τους κατευθύνουμε προς το πλησιέστερο «πανδοχείο» και εφόσον η πρόθεσή μας είναι ειλικρινής όπως κι εκείνου, ο «ξενοδόχος» θα μας κάνει εμπιστοσύνη.
Και να μην ξεχνούμε: όταν εγκαταλείπουμε έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη από τη βοήθειά μας, να είμαστε πάντα βέβαιοι: σ’ όλες τις περιπτώσεις, εγκαταλείπουμε τον μικρότερο αδελφό μας.
Καλές διακοπές σε όλους

π. Σεβαστιανός Φρέρης


Να ζεις αποκλειστικά για τον Θεό


Μόλις πίστεψα ότι υπάρχει ένας Θεός, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, παρά να ζω αποκλειστικά γι’ αυτόν: η μοναχική μου κλήση ξεκίνησε την ίδια στιγμή με την πίστη μου: Ο Θεός είναι τόσο μεγάλος! Υπάρχει μια τέτοια απόσταση ανάμεσα στον Θεό και σε όλα τα άλλα που δεν είναι Εκείνος.
Το Ευαγγέλιο μού έδειξε ότι «η πρώτη εντολή είναι να αγαπώ τον Θεό με όλη την καρδιά μου» και ότι έπρεπε να αγκαλιάζω τα πάντα μέσα σ' αυτή την αγάπη. Ο καθένας ξέρει ότι η αγάπη ως πρώτο αποτέλεσμά της έχει τη μίμηση. Έπρεπε, λοιπόν, να μπω στο μοναχικό εκείνο Τάγμα, όπου θα έβρισκα την τελειότερη μίμηση του Ιησού. Δεν αισθανόμουν ότι ήμουν γεννημένος για να μιμηθώ τη δημόσια ζωή του Ιησού, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο. Έπρεπε, επομένως, να μιμηθώ την κρυμμένη ζωή του ταπεινού και φτωχού εργάτη της Ναζαρέτ. Μου φάνηκε ότι τίποτε δεν παρουσιαζόταν για μένα καλλίτερο από τη μοναχική ζωή στο μοναστήρι των Τραππιστών... Εκεί έζησα εξήμιση χρόνια. Έπειτα, επιθυμώντας να μιμηθώ ακόμη περισσότερο τον Ιησού, με περισσότερη στέρηση και μεγαλύτερη ταπείνωση, πήγα στη Ρώμη και από το γενικό ηγούμενο του τάγματος πήρα την άδεια να πάω μόνος μου στη Ναζαρέτ και να ζήσω εκεί άγνωστος, ως εργάτης, κερδίζοντας με τον ιδρώτα μου τον επιούσιο άρτο μου. Έζησα εκεί περισσότερο από τέσσερα χρόνια, σε ένα πνευματικό αποσυρμό, στη μοναξιά, σε μια ευλογημένη περισυλλογή, απολαμβάνοντας τη φτώχεια εκείνη και την ταπείνωση εκείνη που ο Θεός με έκανε να ποθώ τόσο θερμά, για να τον μιμούμαι.
Μικρός Αδελφός
Κάρολος του Ιησού

Επιστολή στον Ε. Ντε Καστρίς, 14-8-1901
Από το βιβλίο: Ο Θεός είναι Αγάπη
Έκδοση Γραφείου Καλού Τύπου

top

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΗΣ
ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
ΣΤΟ ΕΞΩΜΒΟΥΡΓΟ ΤΗΝΟΥ
18 ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ 11 ΙΟΥΛΙΟΥ


Πέμπτη, 17 Ιουνίου
Παραμονή της Εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού
• Στις 8 μ.μ. Η Θεία Λειτουργία.
• Στις 10.30 μ.μ. Έκθεση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και Αγία Ώρα.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου
Εορτή της Ιεράς Καρδίας του Ιησού (Πρώτη Παρασκευή)
• Στις 9.30 π.μ. Επίσημη ψαλτή Θ. Λειτουργία.
(Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ θα γυρίσει όπως κάθε Α΄ Παρασκευή).
• Στις 7.30 μ.μ. Απογευματινή Θ. Λειτουργία.

Πέμπτη, 8 Ιουλίου
• Στις 8.30 μ.μ. Η Θεία Λειτουργία.
• Στις 10.30 μ.μ. Έκθεση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και Αγία Ώρα.

Παρασκευή, 9 Ιουλίου
• Στις 9.30 π.μ. & 8.30 μ.μ. Η Θεία Λειτουργία.
• Στις 10.30 μ.μ. Έκθεση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και Αγία Ώρα.

Σάββατο, 10 Ιουλίου
• Στις 9 π.μ. & 8.30 μ.μ. Η Θεία Λειτουργία.
• Στις 10.30 μ.μ. Έκθεση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και Αγία Ώρα.

Κυριακή, 11 Ιουλίου
Ημέρα της Πανελλήνιας Πανήγυρης
προς τιμή της Ιεράς Καρδίας του Ιησού
• Στις 7 π.μ. & 8.30 π.μ. Η Θεία Λειτουργία.
(Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ θα γυρίσει όπως κάθε Α΄ Παρασκευή.
Αναχώρηση από τη Χώρα Τήνου στις 9.30 π.μ.)
• Στις 10.30 π.μ. Η Αρχιερατική Πανηγυρική Θεία Λειτουργία
και η επιμνημόσυνη Δέηση στο Μνημείο των Πεσόντων.
* Λίγο πριν και κατά τις Ακολουθίες θα υπάρχει διαθέσιμος εξομολόγος.
ΚΑΠΟΙΕΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


* Την Παρασκευή, 18 Ιουνίου (ημέρα της εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού) και την Κυριακή, 11 Ιουλίου (ημέρα της Πανήγυρης) Λεωφορεία του ΚΤΕΛ Τήνου θα κινηθούν για τη διευκόλυνση των πιστών, όπως κινούνται κάθε πρώτη Παρασκευή του μήνα.

* Για Διανυκτέρευση και για φαγητό στους χώρους του Προσκυνητηρίου, επικοινωνήσετε με κάποιον από τους κατά τόπους αντιπροσώπους, ή απευθείας με τους αρμόδιους:

* Τήνος:π. Σεβαστιανός Φρέρης (Λουτρά) 22830 51492
(Εξώμβουργο) 22830 41364
* Αθήνα: κ. Δημήτρης Βακόνδιος, τηλ. 2102779249
ή 6973090393.
* Σύρος: κ. Γεωργία Πρίντεζη, τηλ. 2281042274
κ. Μαγδαληνή Πρίντεζη, τηλ. 22810 82020.

* Τηλέφωνα για Πληροφορίες σχετικά με τα πλοία:
* Πειραιάς: 210 4114785 * Ραφήνα: 22940 28888.
* Σύρος : 22810 82680 * Τήνος : 22830 22348.

* Άλλα χρήσιμα τηλέφωνα:
* ΚΤΕΛ Τήνου τηλ. 22830 22440.
* ΤΑΞΙ Τήνου τηλ. 22830 22470.


Οι χώροι του Προσκυνητηρίου (δωμάτια και κοιτώνες) παραμένουν πάντοτε στη διάθεση των προσκυνητών που θα ήθελαν να διανυκτερεύσουν στο Εξώμβουργο ή να ζήσουν εκεί κάποιες μέρες περισυλλογής. Πάντοτε με προηγούμενη συνεννόηση.
Αρμόδιος: π. Σεβαστιανός Φρέρης, τηλ. 6978194922

top


Οι προσφορές σας κατά το έτος 2004-2005 θα δια-τεθούν για τον ευπρεπισμό των δωματίων ώστε να μπορούμε να φιλοξενούμε με αξιοπρέπεια τους προσκυνητές. Σας ευχαριστώ.

Μίλησε, Κύριε,
ο δούλος σου ακούει

Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, μας λέει ότι υπάρχει ένας θησαυρός για τον οποίο, ο άνθρωπος που τον βρίσκει, πηγαίνει και πουλάει όλα τα υπάρχοντά του για να αποκτήσει το χωράφι μέσα στο οποίο βρίσκεται κρυμμένος αυτός ο θησαυρός. Για μας τους μαθητές του, είναι γνωστό ποιος είναι αυτός ο θησαυρός: είναι ο Λόγος του Θεού, κρυμμένος μέσα στα κείμενα των Ευαγγελίων και γενικότερα στην Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.
Όλοι μας, χωρίς να είμαστε υποχρεωτικά ειδικοί της Αγίας Γραφής, γνωρίζουμε ήδη κάποια κείμενα, επειδή τα έχουμε ακούσει κατά τις τελετές στην εκκλησία. Πράγματι, δε νοείται μια πράξη λατρείας χωρίς να υπάρχει και η ανάγνωση του Λόγου, μέσω του οποίου ο ίδιος ο Θεός μάς μιλάει. Όμως, πρέπει να το ομολογήσουμε, πολλές φορές, όταν αναγγέλλεται από τον αναγνώστη ή από τον ιερέα ο Λόγος του Θεού, κάποια κόπωση, κάποια αφηρημάδα, στρέφει την προσοχή μας αλλού. Και βγαίνοντας από το ναό, συχνά ο σπόρος του Λόγου που έπεσε μέσα μας πνίγεται «από τη μέριμνα για τα εγκόσμια και την αγάπη του πλούτου» (Μτ. 13,22), και δεν καρποφορεί. Πρέπει να το αναγνωρίσουμε, πολύ λίγο επωφελούμαστε από τη δημόσια και επίσημη ανάγνωση του θείου Λόγου κατά τις λατρευτικές μας πράξεις.
Για να καρποφορήσει ο Λόγος, για να διαμορφώσει το πνεύμα μας και την καρδιά μας, είναι απαραίτητο να τον δεχθούμε μέσα μας, να τον αφήσουμε να ποτίσει το είναι μας με την προσωπική ανάγνωση και με την προσωπική προσευχή: ανάγνωση που θα είναι μια πνευματική μελέτη πάνω στο Λόγο του Θεού.
Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που νομίζουν πως ο Λόγος του Θεού είναι για να διαβάζεται μόνο από τους «παπάδες» και τους θεολόγους. Τι κρίμα! Η λανθασμένη αυτή εντύπωση διατηρήθηκε μέχρι τα τελευταία χρόνια. Ίσως σ’ αυτό να συνέβαλε και μια οπωσδήποτε λανθασμένη αντίληψη που υπήρχε στην ελληνική νοοτροπία και στο ελληνικό Σύνταγμα, που απαγόρευε την έκδοση της Αγίας Γραφής σε γλώσσα κατανοητή από το ευρύ κοινό. Σήμερα όμως, ευτυχώς, η αντίληψη αυτή έχει παρέλθει και ολόκληρη η Αγία Γραφή κυκλοφορεί σε γλώσσα απόλυτα κατανοητή ακόμη και από τον απλό πιστό.
Τώρα, λοιπόν, που ξεπεράστηκαν πολλά εμπόδια, τώρα που ο Λόγος του Θεού μπορεί να έρθει στα χέρια μας, ας τον αφήσουμε να αγγίξει τις καρδιές μας, να μας μεταμορφώσει με την αποκάλυψη της Αγάπης του. Μέσα σ’ ένα κόσμο που πνίγεται στο σκεπτικισμό και στη σχετικότητα, εμείς οι χριστιανοί πρέπει να αφήσουμε το Λόγο του Θεού να εισχωρήσει μέσα μας.

Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής δε γίνεται για μια απλή ενημέρωση, για να μάθουμε πράγματα. Μέσα από την ανάγνωση της Αγίας Γραφής είναι ο ίδιος ο Θεός που μας μιλάει. Όμως για να ακούσουμε τη φωνή του Θεού πρέπει να τεθούμε σε κατάσταση προσευχής, σε κατάσταση διαθεσιμότητας: «Μίλησε, Κύριε, ο δούλος σου σε ακούει!»
Καλό είναι να έχουμε διαβάσει, αν όχι όλη τη Βίβλο, τουλάχιστο κάποια από τα βιβλία της ολόκληρα ή μεγάλα κομμάτια, σαν θρησκευτική επιμόρφωση. Όμως για να ακούσουμε το Θεό να μας μιλάει δε χρειάζεται να διαβάσουμε ένα μακρύ κείμενο. Μετά την ανάγνωση ενός μικρού κειμένου μπορούμε να σταματήσουμε και να σκεφτούμε. Να σκεφτούμε και να προσπαθήσουμε να εννοήσουμε αυτό που διαβάσαμε. Να προσπαθήσουμε να το εμβαθύνουμε μέσα στην προσευχή. Στην προσπάθεια αυτή μπορούμε να βοηθηθούμε από άλλα βοηθητικά βιβλία, που και αυτά γίνονται όλο και περισσότερα
Ίσως να μην καταλάβουμε με την πρώτη ανάγνωση το νόημα αυτού που διαβάσαμε. Ας μείνουμε καταδεκτικοί απέναντί του. Ας θυμηθούμε τους δυο μαθητές που βάδιζαν προς την Εμμαούς: όσα δεν μπόρεσαν να εννοήσουν κατά την πορεία τους με τον Ιησού, όταν εκείνος τους εξηγούσε τις Γραφές, τα εννόησαν την ώρα του τεμαχισμού του Άρτου: «Η καρδιά μας δεν έκαιγε μέσα μας καθώς μας μιλούσε στο δρόμο και μας ερμήνευε τις Γραφές;» (Λκ. 24,32).
Το Λόγο του Θεού τον καταλαβαίνουμε όχι επειδή εμείς είμαστε έξυπνοι ή εξαιτίας μιας δικής μας ιδιαίτερης τεχνικής. Το Λόγο του Θεού τον εννοούμε όταν αφήνουμε το Θεό να μας μιλήσει, όταν τον δεχόμαστε με εμπιστοσύνη και προσπαθούμε να τον εμβαθύνουμε και να τον εφαρμόσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Γι’ αυτό και η ανάγνωση της Αγίας Γραφής καλό είναι να τελειώνει με κάποιες στιγμές περίσκεψης γύρω από την προσωπική μας ζωή. Να αναζητήσουμε με ειλικρίνεια και γενναιοδωρία, τι μπορεί και πρέπει να σημαίνει, αυτό που διαβάσαμε, στη δική μας καθημερινή ζωή.
Σ.Φ.

top


Πνευματικές Ασκήσεις

Πνευματικές Ασκήσεις, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου, του οποίου συγγραφέας είναι ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα (1491-1556), ο ιδρυτής του Τάγματος των Ιησουϊτών. Οι Ασκήσεις αυτές δε γράφτηκαν για να διαβάζονται. Όπως λέμε «κάνω ασκήσεις γυμναστικής», έτσι λέμε επίσης: «κάνω πνευματικές Ασκήσεις». Για να «κάνουμε», λοιπόν, τις Πνευματικές Ασκήσεις χρειάζεται να έχουμε χρόνο μπροστά μας, χρειαζόμαστε ακόμα ένα χώρο κατάλληλο και κάποιον να μας βοηθήσει σ’ αυτό το έργο.
Οι πνευματικές Ασκήσεις, πράγματι, προϋποθέτουν μια χρονική περίοδο κάποιων ημερών, που αφιερώνονται αποκλειστικά στη σκέψη, στην αυτοσυγκέντρωση και στην προσευχή. Εκείνος που αποφασίζει να κάνει τις πνευματικές Ασκήσεις χρειάζεται επίσης να εγκαταλείψει τις συνήθεις ενασχολήσεις του, να βγει από το χώρο και τον κύκλο της καθημερινής του ζωής για να εισέλθει και να τοποθετηθεί μπροστά στο Θεό, να τοποθετηθεί ενώπιος ενωπίω με τον Πλάστη και Δημιουργό του. Τέλος, ο ασκούμενος χρειάζεται έναν έμπειρο συνοδό, τον πνευματικό πατέρα, ο οποίος θα έχει ως ρόλο να βοηθήσει τον ασκούμενο να ανακαλύψει το θέλημα του Θεού γι’ αυτόν τον ίδιο.
Οι πνευματικές Ασκήσεις παρουσιάζονται, λοιπόν, ως ένας καιρός που είναι συγχρόνως κόψιμο από το παρελθόν, θεώρηση της πνευματικής μας ζωής, και αναζήτηση, κάτω από το βλέμμα του Θεού, για κάτι καινούριο.
Η μορφή αυτή των Πνευματικών Ασκήσεων καταγράφτηκε, ως προσωπική εμπειρία, από τον ίδιο τον άγιο Ιγνάτιο Λογιόλα, όταν ο ίδιος αναζητούσε το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει για να υπηρετήσει το Μεγάλο Βασιλιά, στην υπηρεσία του οποίου ήθελε να καταταχθεί. Η Άσκηση διαρκεί τριάντα μέρες διαιρημένη σε τέσσερις εβδομάδες (τέσσερις χρονικές περίοδοι, άνισες μεταξύ τους, εξάλλου). Εξελίσσεται μεσ’ τη σιωπή και την περισυλλογή, σ’ ένα τόπο αποτραβηγμένο. Ο στόχος είναι να δώσει, μέσω της μελέτης των Ευαγγελίων, μια νέα ώθηση στην πνευματική ζωή του ασκούμενου. Αφού πρώτα μελετήσει τις κυριότερες στιγμές της ζωής του Χριστού, θα προχωρήσει, με τη βοήθεια του πνευματικού πατέρα, στο να διακρίνει πιο είναι το θέλημα του Θεού, ώστε με βάση αυτό στο εξής να βαδίσει στη σωστή κατεύθυνση μέσα στη ζωή του. Η διάκριση δεν είναι μια απλή ψυχολογική απόφαση εννοεί, κυρίως, ότι είναι μια πνευματική ακρόαση του Θεού. Ο ασκούμενος που ακολουθεί το δρόμο του Ιγνατίου οδηγείται είτε να επικυρώσει μια κατεύθυνση ζωής που ήδη ακολουθούσε, ενδεχομένως με κάποιες βελτιώσεις, αλλά για την οποία αμφέβαλε ως προς την ορθότητά της, είτε να τον οδηγήσει σε αλλαγή πορείας, σε μια νέα κατεύθυνση που θα είναι περισσότερο σύμφωνη με το θέλημα του Θεού.
Οι Πνευματικές Ασκήσεις του αγίου Ιγνατίου, στη διάρκεια των χρόνων, δέχτηκαν πολλές προσαρμογές ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται σε διάφορες καταστάσεις. Συχνά είναι δύσκολο να ακολουθήσει κανείς αυτές τις ασκήσεις έναν ολόκληρο μήνα, μέσα σε μια απομόνωση απαιτητική. Για το λόγο αυτό, ο χρόνος έχει μειωθεί: σε τρεις, σε πέντε, σε οκτώ μέρες. Άλλες φορές γίνεται ομαδικά. Το συντρόφευμα του πνευματικού γίνεται τότε κυρίως με μικρές διαλέξεις προς όλους μαζί., εμπνευσμένες από τις κύριες γραμμές των Πνευματικών Ασκήσεων του αγίου Ιγνατίου. Και ο κάθε ασκούμενος χωριστά μπορεί να ακούσει τη συμβουλή και τη γνώμη του πνευματικού.
Οι κυριότεροι τύποι των Ασκήσεων που βιώνονται σήμερα, είναι με αυτό το αναθεωρημένο σύστημα. Σ’ ένα χώρο κατάλληλο, σ’ ένα σπίτι προετοιμασμένο γι’ αυτό το σκοπό και με την κατάλληλη υποδομή, ένας ιεροκήρυκας/πνευματικός παρουσιάζει, συνήθως με ένα γενικό κεντρικό θέμα, κάποιες όψεις της χριστιανικής ζωής, καλώντας τους ασκούμενους να εξετάσουν την προσωπική τους ζωή κάτω από το φως αυτού του κηρύγματος. Η προσωπική τους συνάντηση με τον πνευματικό (ιεροκήρυκα) θα τους βοηθήσει να δουν σαφέστερα αυτό που μπορεί να συμβαίνει στο εσωτερικό τους και στην πνευματική τους ζωή γενικότερα.
Σ.Φ.

Στην Ελλάδα, δυο χώροι προσφέρονται, όπου μπορούν να γίνουν αυτές οι Πνευματικές Ασκήσεις:
- Στην Οινόη Αττικής (παλαιά εθνική οδός Ελευσίνα-Θήβα), υπεύθυνος π. Γαβριήλ Μαραγκός, τηλ. 210 8835 911.
- Στο Προσκυνητήριο Ιεράς Καρδίας του Ιησού, Εξώμβουργο Τήνου, υπεύθυνος π. Σεβαστιανός Φρέρης, τηλ. 697 8194 229.


Προσεύχομαι με τους Ψαλμούς


Ψαλμός 140

1 Κύριε, σου φώναξα, τρέξε κοντά μου !
Άκουσε τη φωνή μου όταν σε καλώ !
2 Ας είναι η προσευχή μου μπρος σου σαν θυμίαμα,
και τα υψωμένα χέρια μου σαν την αποσπερινή θυσία.

3 Βάλε μου, Κύριε, φρουρά στο στόμα μου,
φράχτη στη θύρα των χειλιών μου.
4 Την καρδιά μου συγκράτησε
από την κλίση της στο κακό,
και μην αφήσεις να επιδίδεται στις πράξεις ασεβείας.

Κάνε με ανόρεχτο για τέτοια φαγητά λαχταριστά.
5 ας μ' επιπλήξει ο δίκαιος, κι ο όσιος ας μ' ελέγξει.
Το λάδι των αμαρτωλών ας μην αγγίξει το κεφάλι μου!
Όταν εκείνοι πράττουν το κακό,
εγώ δεν παύω να προσεύχομαι.

6 Όταν ριχτούν απ' την κορφή των βράχων κάτω
εκείνοι που τους δίκαιους καταδίκασαν,
αυτοί που ευχαριστιόταν να με ακούν να λέω:
7 "καθώς σπάει μια μυλόπετρα στη γη,
θα σκορπιστούν τα κόκαλά τους στο στόμα του άδη!"

8 Αλλά σ' εσένα, Κύριε, Θεέ μου, στρέφω τα μάτια μου,
σ' εσένα ελπίζω, μη μου αφαιρέσεις τη ζωή!
9 Απ' την παγίδα φύλαξέ με που μου έστησαν,
κι απ' τη θηλιά ανθρώπων που διαπράττουν ανομίες.

10 [Στα ίδια τους τα δίχτυα ας πέσουν οι ασεβείς ομαδικά,
την ώρα που εγώ θα διαφεύγω].

top


Ο πάπας Ιωάννης Β΄, παρουσιάζοντας τον ψαλμό αυτό κατά τη δημόσια ακρόαση στις 15 Οκτωβρίου 2003, έλεγε στους πιστούς που τον άκουγαν: «Οι ψαλμοί είναι σαν ένας Άγιος Τόπος», που αποτελείται από ψαλμούς και ύμνους «εμπνευσμένους από το Θεό», Τόπος Άγιος στον οποίο μπορεί να περιοδεύσει κανείς σαν σε προσκύνημα.
Οι πρώτοι στίχοι του ψαλμού αυτού, τον έκαναν πολύ αγαπητό στους χριστιανούς ήδη από τους πρώτους αιώνες. Τον χρησιμοποιούσαν ιδιαίτερα κατά το άναμμα του καντηλιού, τις πρώτες βραδινές ώρες, και κατά τη βραδινή προσευχή, υψώνοντας τα χέρια προς τον Θεό και Κύριο.
Μετά την κραυγή των πρώτων στίχων, ο ικέτης παρουσιάζεται μπροστά στον Κύριο: η προσευχή, σαν θυμίαμα τα υψωμένα χέρια, σαν την αποσπερινή θυσία. Έτσι ολοκληρωμένη η πρώτη στροφή, μπορούμε να δούμε σ’ αυτήν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ολόκληρου του ψαλμού. Και η ιδέα που εκφράζεται αντικατοπτρίζει τη θεολογική σκέψη του ψαλμωδού που ενώνει τη λατρεία με τη ζωή, την προσευχή με την ύπαρξη. Η λατρεία παίρνει μια ιδιαίτερη χροιά η προσευχή που με καθαρή και ειλικρινή καρδιά, γίνεται θυσία που προσφέρεται στο Θεό. Ολόκληρος ο άνθρωπος που προσεύχεται γίνεται μια πράξη προσφοράς και θυσίας. Είναι αυτό που, με τη σειρά του θα ζητήσει και ο απόστολος Παύλος από τους χριστιανούς της Ρώμης: «Προσφέρετε όλον τον εαυτό σας θυσία ζωντανή, άγια, ευπρόσδεκτη στο Θεό» (Ρωμ. 12,1)
Ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, τα υψωμένα χέρια γίνονται γέφυρα για να μπορέσει να γίνει αυτή η επικοινωνία, όπως ακριβώς και ο καπνός του θυμιάματος που ανέρχεται, από το θύμα, ως οσμή ευωδιάς, κατά την εσπερινή θυσία.
Ολόκληρος ο ψαλμός είναι μια προσευχή, μια μελέτη. Ο άνθρωπος ικετεύει το Θεό να φυλάξει τα χείλη του, να βάλει «φρουρά», να προστατέψει τα αισθήματα της καρδιάς του και να σταματήσει την «κλίση του στο κακό», να τον φυλάξει από «πράξεις ασέβειας». Πράγματι, τα λόγια και οι πράξεις είναι η έκφραση της επιλογής μας για το καλό ή το κακό. Η πράξη του κακού μπορεί να εμφανίζεται «λαχταριστή», όμως με την προσευχή ο πιστός μπορεί να μείνει «ανόρεχτος» στο να γευτεί τέτοιου είδους «φαγητά», και έτοιμος να ακολουθήσει τις νουθεσίες του δίκαιου. Απεύχεται να αναμειχθεί με τους κακούς, «εκείνους που τους δίκαιους καταδίκασαν».
Ο ψαλμός ολοκληρώνεται με ένα τελευταίο κάλεσμα που γίνεται σε κλίμα πλήρους εμπιστοσύνης: «σ' εσένα, Κύριε, Θεέ μου, στρέφω τα μάτια μου, σ' εσένα ελπίζω». Ένα άσμα πίστης, ευγνωμοσύνης και χαράς, με τη βεβαιότητα ότι ο πιστός δε θα πέσει στην «παγίδα» που του έστησαν εκείνοι που «διαπράττουν ανομίες», αλλά θα ζήσει, αφού ο Κύριος, στον οποίο ελπίζει, δε θα του «αφαιρέσει τη ζωή».
Σ.Φ.

top


Σκοπός του μηνός Ιουλίου 2004

Γι’ αυτούς που χαίρονται κάποια περίοδο διακοπών, ώστε αυτός ο χρόνος της ανάπαυσης να είναι επίσης μια βοήθεια για να βρουν την εσωτερική γαλήνη στο Θεό και να μπορέσουν να ανοιχτούν με αγάπη προς τους άλλους.

Πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού, ο άνθρωπος έχει ως πρώτο καθήκον να υπηρετεί και να υμνεί το Θεό. Οφείλει επίσης να εργάζεται για να μπορεί να ζήσει ο ίδιος και να βοηθήσει να ζήσουν κι άλλοι. Θα αναγνωρίσουμε όμως ότι από αυτές τις δυο κατευθύνσεις που θα έπρεπε να είναι μετριασμένες μεταξύ τους, τις περισσότερες φορές η επιδίωξη του πλούτου και των επίγειων αγαθών κάνουν τον άνθρωπο να υποδουλώνεται στην εργασία, αφαιρώντας του κάθε δυνατότητα να μπορεί να στρέψει το βλέμμα του προς ανώτερες αξίες .
Οι διακοπές που, στην εποχή μας, όλο και περισσότερο προσφέρονται σε όλους τους εργαζόμενους, θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε ο άνθρωπος να μπορεί όχι μόνο να ανακτήσει τη φυσική του κατάσταση, αλλά και να βρει τον ελεύθερο χρόνο για να ικανοποιήσει τις πνευματικές του ανάγκες και να εμβαθύνει την οικογενειακή και κοινωνική ζωή.
Ο ελεύθερος χρόνος που μας προσφέρεται με τις διακοπές μπορεί να είναι μια ευκαιρία πνευματικής ανασυγκρότησης. Όπως το σώμα έχει ανάγκη να ξαναπάρει δυνάμεις για μια επόμενη περίοδο εργασίας, το ίδιο και το πνεύμα χρειάζεται να ανασυγκροτηθεί και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα πάνω σε σωστές και αναθεωρημένες βάσεις. Είναι η ευκαιρία για να διαβάσουμε κάποιο βιβλίο, μπορούμε να επισκεφτούμε κάποιον πνευματικό άνθρωπο ώστε, με ηρεμία και ψυχική γαλήνη, να επανεξετάσουμε την κατάσταση της ψυχής μας. Μπορούμε ακόμη να αποσυρθούμε για λίγες μέρες σε κάποιο μοναστήρι ή σε κάποιο από εκείνα τα κέντρα που μας επιτρέπουν να ξαναβρούμε την εσωτερική γαλήνη και το Θεό.
Και ο τουρισμός, που όλο και περισσότερο γίνεται προσιτός σε όλους, μπορεί να μας βοηθήσει σ’ αυτή την πνευματική ανασυγκρότηση. Χρησιμεύει ιδιαίτερα για να μας οδηγήσει στη φύση, να μπορέσουμε να θαυμάσουμε το έργο του Δημιουργού και να τον δοξολογήσουμε γι’ αυτό.
Ακόμη ο τουρισμός μάς οδηγεί προς τους άλλους: μας επιτρέπει να συναντήσουμε ανθρώπους, να γνωρίσουμε άλλους λαούς, να γνωρίσουμε την ιστορία τους, τα προβλήματά τους. Να αισθανθούμε ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια και ανήκουμε όλοι στη μεγάλη οικογένεια των παιδιών του Θεού.


Σκοπός του μηνός Αυγούστου 2004

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μπορέσει να αντλήσει νέα ζωή από τη χριστιανική κληρονομιά, η οποία αποτελεί ουσιαστικό μέρος του πολιτισμού της και της ιστορίας της

Ίσως για πολλούς από τους σημερινούς πολίτες της, η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι μόνο μια πηγή υλικών παροχών και μέσο πλουτισμού. Όμως δε θα πρέπει να ξεχνούμε ότι η σκέψη για μια ενωμένη Ευρώπη ανάβλυσε μέσα από το μεγάλο πόνο που δημιούργησε ο Β΄ παγκόσμιος Πόλεμος τότε που οι άνθρωποι δε σκέπτονταν να πλουτίσουν, αλλά αναζητούσαν να καλύψουν ανάγκες και να επουλώσουν πληγές. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι οι εμπνευστές και οι πρωτεργάτες αυτής της Ένωσης ήταν χριστιανοί πιστοί και βαθύτατα θρησκευόμενοι. Όταν ξεκίνησαν να δημιουργήσουν την ενωμένη Ευρώπη εμπνεύστηκαν από τις χριστιανικές αρχές και από το πνεύμα του Ευαγγελίου.
Οι ευρωπαίοι του εικοστού πρώτου αιώνα θα πρέπει ακόμη να μη λησμονούν ότι ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός που κληρονομήσαμε από τους αρχαίους προγόνους μας, βρήκε πρόσφορο έδαφος μέσα στο Χριστιανισμό, και έτσι μπόρεσε να αναπτυχθεί και να μεγαλουργήσει. Με οδηγό την ελληνορωμαϊκή πολιτιστική κληρονομιά, η Ευρώπη μπόρεσε να πορευτεί κατά τους τελευταίους 20 αιώνες και να αναπτύξει τις τέχνες και τις επιστήμες και να ανακαλύψει τον κόσμο και το σύμπαν. Όμως πάντοτε με γνώμονα τη χριστιανική ηθική και το Ευαγγέλιο του Χριστού μπόρεσε να επανεύρει την ορθή πορεία της κάθε φορά που, για οποιοδήποτε λόγο, παρέκκλινε από την ορθή κατεύθυνση.
Σήμερα, το κλίμα του ευδαιμονισμού και η αναζήτηση του υλικού πλούτου μάς κάνουν να λοξεύουμε και να φεύγουμε από τη σωστή πορεία. Αν σήμερα η Ευρώπη, στο όνομα της εκκοσμίκευσης και της δήθεν απελευθέρωσης, παραμελήσει και εγκαταλείψει τη χριστιανική της κληρονομιά, πώς θα μπορέσει να ξαναβρεί το δρόμο της; Αν το αλάτι μορανθεί, πώς θα ξαναβρεί την αρμύρα του;

top

Σκοπός του μηνός Σεπτεμβρίου 2004

Για τους ηλικιωμένους, ώστε να αναγνωριστούν πλήρως ως ένας πλούτος για την πνευματική και ανθρωπιστική ανάπτυξη της ανθρωπότητας

Συνήθως, όταν μιλούμε για την Τρίτη Ηλικία και για τους Ηλικιωμένους, σκεπτόμαστε κάτι το αρνητικό. Ο νους μας πηγαίνει αμέσως στον άρρωστο, στον απομονωμένο και εγκαταλειμμένο, στον ανήμπορο και στον απογοητευμένο από τη ζωή. Για να μην πω ότι η σκέψη μας πηγαίνει επίσης στο θάνατο.
Κι όμως, ο γέροντας και η γερόντισσα μπορούν να αποτελέσουν πλούτο μέσα στην οικογένεια, μέσα στο χωριό ή τη συνοικία, μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία.
Μέσα στο σύγχρονο κόσμο, όπου ο δυνατός επιβάλλεται με τη δύναμή του: μυϊκή, οικονομική, στρατιωτική, ο ηλικιωμένος άνθρωπος μπορεί να δώσει μαρτυρία για πράγματα που μετρούν αληθινά πέρα από τις όποιες ψευδαισθήσεις. Μπορεί να δίνει μαρτυρία για τις αξίες που βρίσκονται χαραγμένες στην καρδιά του καθένα μας.
Με την πολύτιμη πείρα που φέρουν μέσα τους, πείρα μιας ολόκληρης ζωής, τα άτομα της Τρίτης Ηλικίας μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός αυθεντικού τρόπου ζωής, βοηθώντας τους νεώτερούς τους να βιώσουν τις αληθινές αξίες της ζωής, να βοηθήσουν ώστε οι άνθρωποι να αναζητούν τα «πράγματα που μένουν».
Τα άτομα της Τρίτης Ηλικίας μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός αυθεντικού «πολιτισμού ζωής», δίνοντας τη μαρτυρία στους νεώτερους για την παρουσία του Θεού σε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας, και βοηθώντας τους να αντιληφθούν τη δωρεά που Εκείνος μας δωρίζει σε κάθε περίοδο της ζωής μας.
Στο μέτρο που η βοήθεια που τους έρχεται από τα παιδιά τους ή από κάποιο συνταξιοδοτικό ταμείο τους απαλλάσσει από τη βιοτική μέριμνα, μπορούν να επιδοθούν στην περίσκεψη και στη μελέτη. Μέσα σ’ ένα διάλογο με το Θεό, μπορούν να εμβαθύνουν το νόημα της ζωής, και μοιραστούν με τους νέους και τους νεότερούς τους όλη τη σοφία που περισυνέλεξαν στο διάβα της ζωής τους. Μπορούν ακόμη να τους βοηθήσουν και να τους στηρίξουν στις δυσκολίες που και οι ίδιοι πέρασαν και τις οποίες, χάρη στην πολυετή πείρα τους γνωρίζουν πώς να ξεπεράσουν.
Είναι αλήθεια ότι πολλές οι ηλικιωμένοι βλέπουμε τις φυσικές μας δυνάμεις να εξασθενούν και τότε αισθανόμαστε απαραίτητη την υποστήριξη από τα παιδιά μας, από τα εγγόνια μας και γενικά από τους νεότερους. Είναι τότε απαραίτητο να ξέρουμε να δώσουμε τη μαρτυρία της ταπεινότητας, να ξέρουμε να δεχθούμε τη βοήθειά τους, να ξέρουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας σ’ αυτούς. Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τους προσφέρουμε την πολύτιμη πείρα που συλλέξαμε κατά την πολυετή ζωή που μας χάρισε ο Κύριος.
Και κάτι ακόμη: γέροντες και γερόντισσες είναι χρήσιμοι και στην Εκκλησία και στην πολιτεία. Τους χρειάζεται ολόκληρη η ανθρώπινη κοινωνία γενικά, αφού μεταβιβάζοντας την εμπειρία της ζωής μας στους νεότερους, εμπλουτίζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Σ.Φ.

Νέα του Προσκυνητηρίου

* Δυο φορές, Φεβρουάριο και Μάρτιο, ο π. Μάριος δεν μπόρεσε να μας επισκεφτεί και να ακούσει τις εξομολογήσεις μας, λόγω κακοκαιρίας και απαγορευτικού για τα πλοία. Τον αντικατάστησε ο π. Ρόκκος.
* Στο Εξώμβουργο τιμήσαμε εφέτος την Παναγία της Λούρδης . Ο καιρός είναι λίγο ψυχρός αλλά ευτυχώς η θέρμανση δε μας έλειψε κι έτσι όλα πήγαν πολύ καλά. Κάποια μικρή καθυστέρηση του λεωφορείου μας επέτρεψε να απαγγείλουμε και το Ροδάριο πριν από τη Λειτουργία. Με τον επίσκοπο σεβασμ. π. Νικόλαο συλλειτούργησαν επίσης οι ππ. Ρόκκος, Αντώνιος, Ριχάρδος, Στανίσλαος και Σεβαστιανός. Το μικρό κέρασμα που ακολούθησε μετά, επέτρεψε σε όλους να ανταλλάξουμε κάποιες φιλικές κουβέντες. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε όλες και όλους εκείνους, που βοήθησαν στο συμμάζεμα μετά τη γιορτή.
* Για δεύτερη φορά εφέτος, ο χειμώνας δε μας άφησε να ανεβούμε και να λειτουργήσουμε στο Εξώμβουργο. Την Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου πάλι ξυπνήσαμε με χιόνια, και μάλιστα πιο πολλά αυτή τη φορά. Το είπαμε: Τι κι αν άργησε ο χειμώνας; Δε μας ξέχασε καθόλου. Μας ήρθε, και πολύ άγριος μάλιστα. Καινούριες ζημιές στο δίκτυο του νερού, καινούριες ζημιές στο ηλεκτρικό δίκτυο. Όμως χάρη στην άμεση επέμβαση των τεχνικών, όλα διορθώνονται.
* Μια πολύ όμορφη μέρα στο Εξώμβουργο ήταν και το Σάββατο, 13 Μαρτίου. Μια εικοσιπενταριά έφηβοι της Τήνου, αγόρια και κορίτσια, πέρασαν τη μέρα τους εκεί, σε μια περισυλλογή, προετοιμαζόμενοι για την Ομολογία της Πίστης. Τους έφηβους συντρόφεψαν κατά την αναζήτησή τους, ο π. Στανίσλαος, η αδ. Θηρεσία και η κ. Στέλλα Φωσκόλου.
* Καταπληκτικός ήταν ο καιρός την Κυριακή, 28 Μαρτίου, τότε τότε που τελέσαμε τον παντηνιακό Δρόμο του Σταυρού. Αυτό βοήθησε και στη μεγάλη προσέλευση των πιστών. Η Πορεία ξεκίνησε, όπως κάθε χρόνο, από το ναό του Αγίου Φραγκίσκου, στη Μέση, και ήρθε μέχρι το Προσκύνημα του Εξωμβούργου. Παράλληλα ετελείτο η ίδια ακολουθία μέσα στο ναό της Ιεράς Καρδίας γι’ αυτούς που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη διαδρομή. Κατά την Ακολουθία Μετανοίας που ακολούθησε ο ναός του Εξωμβούργου ήταν υπερπλήρης. Όλα όμως έγιναν με τάξη. Όλοι οι ιερείς εξομολογούσαν, προσφέροντας έτσι σε όλους τους πιστούς τη δυνατότητα να εξομολογηθούν. Η ακολουθία τελείωσε όμορφα και ήρεμα, ενώ ο καλός καιρός έδινε σε όλους την επιθυμία να παρατείνουν τη διαμονή τους εκεί ψήλά…

top

back home