Το Φρούριο της Τήνου
Ιανουάριος – Μάρτιος 2004
Τεύχος 158 – Έτος 39

Αγαπητοί Φίλες και Φίλοι,
Έστω κι αν ο πρώτος μήνας του χρόνου είναι ήδη μακριά, ακόμη κι αν ο δεύτερος μήνας θα έχει κι αυτός τελειώσει όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, με το τεύχος ετούτο σημειώνουμε μιαν αρχή. Είναι το πρώτο τεύχος του έτους 2004. Ένα έτος πολυσυζητημένο για μας τους Έλληνες, ένα έτος που, λίγο πολύ, όλοι το περιμέναμε με χαρά αλλά και με κάποια αγωνία, ένα έτος ελπίδας και αισιοδοξίας, ένα έτος που θα σημειωθεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Χώρα μας και που όλοι ελπίζουμε ότι θα στεφθεί από επιτυχία και νίκη.
Πόσες θυσίες δε δεχθήκαμε σιωπηλά και σχεδόν αγόγγυχτα προκειμένου να ετοιμαστούμε γι’ αυτούς τους αγώνες με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε τα μετάλλια που προσδοκούμε με τόση λαχτάρα. Τις θυσίες τις καταβάλλουμε όλοι, ο καθένας στον τομέα του. Και αποδεχόμαστε πρόθυμα περιορισμούς και στερήσεις. Επαληθεύονται και εδώ τα λόγια του αποστόλου Παύλου στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του: «Οι αθλητές που ετοιμάζονται για τον αγώνα, υποβάλλονται σε κάθε είδους αποχή» (Α΄ Κορ. 9,25).
Τώρα που λαβαίνετε το περιοδικό μας, ένας άλλος αγώνας επίσης αρχίζει. Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ένα άλλο ξεκίνημα έχει σημειωθεί. Ήδη από την τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου έχουμε εισέλθει στην περίοδο της Σαρακοστής, περίοδος κι αυτή ενός άλλου αγώνα. Πρόκειται για ένα αγώνα που αφορά και πάλι όλους μας, που δε συνηθίζουμε να τον γράφουμε με το Α κεφαλαίο, αλλά που είναι, από πολλές πλευρές, πολύ πιο δύσκολος από τους άλλους Αγώνες. Πρόκειται για τον αγώνα να δαμάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Έναν αγώνα που δε θα μπορέσουμε να διεκπεραιώσουμε μόνοι μας. Λέει πάλι ο απόστολος Παύλος: «Για να πραγματοποιηθεί αυτό το έργο, μοχθώ και αγωνίζομαι με τη δύναμη του Χριστού, που ενεργεί μέσα μου πανίσχυρη» (Κολ. 1,29).
Έχουμε, λοιπόν, να αγωνιστούμε. Και εάν για τους φυσικούς αγώνες καταβάλουμε τόση προσπάθεια και τους ετοιμάζουμε με τόση φροντίδα, πόσο μάλλον πρέπει να καταβάλλουμε ιδιαίτερη φροντίδα και να ετοιμάσουμε με ιδιαίτερη επιμέλεια τους πνευματικούς αγώνες. Αν τόσους κόπους καταβάλουμε για να αποκτήσουμε μια ανθρώπινη διάκριση, ένα φθαρτό στεφάνι, πόσο μάλλον θα πρέπει να αγωνιστούμε και να προετοιμαστούμε ώστε να αποκτήσουμε το στεφάνι που χορηγεί ο Θεός, σ’ εκείνους που αγωνίζονται «τον καλό αγώνα».
Χρειάζεται να μπούμε σ’ ένα πνεύμα περισυλλογής. Μια περίοδος 40 ημερών μας προσφέρεται για αυτοσυγκέντρωση και προσευχή. Έχουμε όλοι τόση ανάγκη από αυτή την αυτοσυγκέντρωση. Σε μια εποχή που τόσες είναι οι «σειρήνες του κόσμου» που μας καλούν να τις ακολουθήσουμε, που μας προκαλούν να εγκαταλείψουμε την πορεία της επιστροφής προς την «πατρίδα» μας, χρειάζεται να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις.
Στην αρχή του χρόνου ευχηθήκαμε και πάλι ο ένας στον άλλο: «χαρά, ειρήνη, ευτυχία». Δεν πρέπει άραγε, τη χαρά, την ειρήνη, την ευτυχία, να τη βρούμε πρώτα εμείς, μέσα μας, για να μπορούμε όχι μόνο να την ευχόμαστε στους άλλους αλλά και να τους την προσφέρουμε; Και όλα αυτά θα τα βρούμε και θα τα αποκτήσουμε αγωνιζόμενοι μαζί με το Χριστό.
Εφέτος, το ημερολόγιο μάς προσφέρει άλλη μια ευκαιρία να αισθανθούμε τη χαρά της συναδέλφωσης: ο κοινός εορτασμός του Πάσχα. Αυτή η ημερολογιακή σύμπτωση πρέπει να μας βοηθήσει ώστε να καταλάβουμε, πέρα από τις όποιες διαφορές μας και τους όποιους εγωισμούς μας, πόσο ωραία είναι η κοινή μαρτυρία της πίστης μας στην Ανάσταση του Χριστού. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η μόνη αληθινή πηγή χαράς και ελπίδας πάνω στη γη.
Ας μπούμε, λοιπόν, στην ακολουθία του Ιησού. Σε λίγες μέρες θα μελετούμε την πορεία του προς το Γολγοθά. Να μη διστάσουμε να βαδίσουμε πλάι του, φέροντας και το δικό μας σταυρό. Τόσο εύκολα δεχθήκαμε να συμπορευτούμε στην προετοιμασία των Αγώνων μαζί με τους αθλητές μας, οι οποίοι, όπως ελπίζουμε και ευχόμαστε, θα μας χαρίσουν μια επίγεια δόξα.
Θα αρνηθούμε μήπως να βαδίσουμε μαζί με το Χριστό ο οποίος, με το πάθος του αλλά και με την Ανάστασή του, θα μας χαρίσει την αιώνια ευτυχία;
π. Σεβαστιανός Φρέρης

top



Η αγιότητα

Ένας από τους παλαιότερους ύμνους της χριστιανοσύνης, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, και τον οποίο απαγγέλλουμε σχεδόν κάθε μέρα, είναι το Δόξα εν υψίστοις Θεώ. Στον ύμνο αυτό, επαναλαμβάνοντας τη βιβλική παράδοση, διακηρύττουμε:

Συ ει μόνος Άγιος,
Συ ει μόνος Κύριος,
Συ ει μόνος Ύψιστος, Ιησού Χριστέ,
μετά του Παναγίου Πνεύματος,
εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.

Η αγιότητα είναι ένα κατηγόρημα, δηλαδή μια ιδιότητα του Θεού ποτέ κανένας άνθρωπος δε θα μπορέσει να διανύσει την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στο δημιούργημα και το Δημιουργό του. Με τη στενή έννοια του όρου, μόνος ο Θεός είναι Άγιος.
Και όμως, σε όλες τις χριστιανικές Εκκλησίες μιλούμε για τους αγίους, και μάλιστα λέμε ότι όλοι είμαστε καλεσμένοι στην αγιοσύνη, δηλαδή πρέπει να γίνουμε άγιοι. Υπάρχει άραγε κάποια αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο προτάσεις;
Όχι βέβαια, διότι, αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να διασχίσει μόνος την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στο πλάσμα και το δημιουργό, το Θεό, όμως είναι ο ίδιος ο Θεός που καλεί τον άνθρωπο να τον πλησιάσει και του χορηγεί τα μέσα για να το πράξει. Ο απόστολος Παύλος, μερικές φορές, αποκαλεί αγίους όλα τα μέλη των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων (βλ. Ρωμ. 1,7 Εφ. 1,1), ίσως επειδή οι πρώτοι χριστιανοί διατηρούσαν την ενότητα μεταξύ τους με την κοινωνία στο ευχαριστιακό σώμα και αίμα του Χριστού, τα οποία αποκαλούσαν «τα Άγια». Η λέξη δε σήμαινε δηλαδή κάποιο επίπεδο τελειότητας, αλλά το ζωτικό δεσμό, μέσω του Χριστού, με το Θεό που είναι ο τρεις φορές Άγιος.
Ο εξαγιασμός του ανθρώπου, λοιπόν, συνίσταται στο να αφεθεί στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και να του επιτρέψει να μεταμορφώσει σε Ναό του Θεού, εκείνον που έλαβε το σώμα και το αίμα του Χριστού: «Είστε ναός του Θεού και το Πνεύμα του κατοικεί ανάμεσά σας … ο ναός του Θεού είναι άγιος, και ο ναός αυτός είστε εσείς» (βλ. Α΄ Κορ. 3,16-17).

top


Μελέτη του Ευαγγελίου

Η πίστη μιας Χαναναίας
(Μκ 7, 24-30)

Ο Ιησούς άφησε τον τόπο εκείνο κι αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Εκεί μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από την περιοχή αυτή και του φώναζε δυνατά: «Ελέησε με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου πάσχει από δαιμόνιο». Αυτός δεν της απάντησε ούτε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: «Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες». Αυτή όμως ήρθε και τον προσκυνούσε, λέγοντας: «Κύριε, βοήθησέ με». Τότε αυτός της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά». Κι αυτή είπε: «Ναι, Κύριε, αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε ο Ιησούς της απάντησε: «Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις». Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της.

Τα σκυλιά και τα ψίχουλα
Ο Ιησούς βρίσκεται σε ξένη χώρα. Μόλις πέρασε τα σύνορα της χώρας του για να αποτραβηχτεί στην «περιοχή της Τύρου και της Σιδώνος». Μια «Χαναναία» που προέρχεται από αυτές τις περιοχές, τον πλησιάζει. Το κείμενο του ευαγγελίου, με αυτό τον τρόπο, τονίζει το γεγονός ότι πρόκειται για μια ξένη. Είναι μητέρα μιας κόρης, η οποία βρίσκεται κάτω από τη δύναμη του δαίμονα.
Η στάση του Ιησού ξενίζει. Δεν ανταποκρίνεται καθόλου στις φωνές αυτής της γυναίκας! Ασφαλώς, δεν είναι αυτός ο συνηθισμένος του τρόπος. Οι μαθητές παρεμβαίνουν για χάρη της γυναίκας, αλλά αυτό δεν το κάνουν από συμπόνια. Θέλουν απλά να ξαναβρούν την ησυχία τους..
Και πάλι, νέα άρνηση του Ιησού. Δεν έχει σταλεί για τους ξένους. Ο ρόλος του περιορίζεται στο να πορευτεί προς «τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ». Τι, λοιπόν, έρχεται να κάνει αυτή η ξένη; Η γυναίκα πέφτει και τον «προσκυνά», κίνηση που γίνεται μόνο μπροστά στο Θεό. Αποκαλεί επίσης τον Ιησού «Κύριο», τίτλος που οι χριστιανοί χρησιμοποιούν για να δηλώσουν την πίστη τους στο Χριστό, αναστημένο από τους νεκρούς. Η Αγία Γραφή των Εβδομήκοντα χρησιμοποιεί αυτόν τον τίτλο για να αποφύγει, από σεβασμό, να επαναλάβει το όνομα του Θεού. Στο πρόσωπο του Ιησού, η ξένη αναγνωρίζει τον «υιό του Δαβίδ», δηλαδή το Μεσσία ή το Χριστό, το βασιλέα που αρέσει στο Θεό και ο οποίος αναμενόταν για να εγκαινιάσει τους νέους χρόνους.
Τέλος, ο Ιησούς δηλώνει καθαρά στη γυναίκα την άρνησή του να την ακούσει. «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά». Δεν είναι μήπως προσβλητικό να παρομοιάζεις τους ξένους με τα σκυλιά; Η γυναίκα αντιστρέφει το λόγο του Ιησού, συνεχίζοντας όμως να τον αποκαλεί «Κύριο». Δε βάζει σε αμφιβολία το προνόμιο των παιδιών. Δε ζητάει περισσότερο από τα «ψίχουλα». Αρκείται σ’ αυτό το λίγο.
Τότε ο Ιησούς επαινεί τη μεγάλη εμπιστοσύνη αυτής της γυναίκας. Στο εξής, μπορεί να έχει μέρος όχι μόνο στα ψίχουλα, αλλά μπορεί να παρακαθίσει στη γιορτή: η κόρη της έχει σωθεί. Κι αυτή είναι ένα από τα χαμένα πρόβατα. Τι σημασία έχει αν δεν είναι από τα παιδιά του Ισραήλ! Η πίστη είναι το μεγάλο της προνόμιο.

top

Ο χρόνος της μελέτης,
Κάτω από το φως του Πάσχα
Το Πάσχα άλλαξε τα πάντα. Ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς και ζει τώρα κοντά στο Θεό. Είναι ο «Κύριος» όχι μόνο του Ισραήλ αλλά όλου του κόσμου. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει μετά το Πάσχα και θέλει να δώσει στους αναγνώστες του να καταλάβουν ότι οφείλουν να ανοιχτούν στους πάντες. Στο εξής, όλοι οι λαοί είναι οι ευνοούμενοι του Θεού. Το μόνο που μετράει στο εξής είναι η πίστη, η εμπιστοσύνη στον Ιησού, τον Μεσσία του Θεού. Αυτή η ξένη έδειξε την πλήρη εμπιστοσύνη της στον Ιησού, τον Κύριο, τον Μεσσία. Ο Ιησούς, ο αναστημένος, την εισακούει. Και αυτή αποβαίνει ισότιμη με τα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ. Αφηγούμενος τη συνάντηση της Χαναναίας με τον Ιησού, ο Ματθαίος μας κάνει ένα μάθημα κατήχησης.

Η ζωή των χριστιανικών κοινοτήτων
Οι πρώτοι παραλήπτες του ευαγγελίου του Ματθαίου είναι οι μαθητές του Ιησού που προέρχονται από τον ιουδαϊσμό. Πολλοί από αυτούς δυσκολεύονται να δεχτούν ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού προτείνεται τώρα και στους άλλους, στα ξένα έθνη στα οποία ο Θεός του Ισραήλ δεν είχε τίποτα υποσχεθεί. Άραγε, ο Θεός με τη διαθήκη του δεν είχε δεσμευτεί με ένα συγκεκριμένο λαό; Ο ευαγγελιστής τους προσκαλεί να προχωρήσουν ακόμη πιο πέρα στη σκέψη τους. Οι ξένοι που εμπιστεύονται στο Χριστό μπορούν να εισέλθουν στη χριστιανική κοινότητα. Ζητούν να επωφεληθούν λίγο από τους άπειρους θησαυρούς που ο Θεός χάρισε στο λαό του. Κι αυτό που θα λάβουν δεν προσβάλει σε τίποτα το προνόμιο του να ανήκει κανείς στο λαό του Θεού. Το πραγματικό προνόμιο συνίσταται στο να εναποθέτεις την εμπιστοσύνη σου στο Χριστό.

Η Παλαιά Διαθήκη
Μήπως ο Θεός δεν είχε συνάψει διαθήκη με ολόκληρη την ανθρωπότητα στον καιρό του Νώε; Μήπως δεν είχε υποσχεθεί στον Αβραάμ ό,τι «χάρη σ’ αυτόν θα είχαν ευλογηθεί όλα τα έθνη της γης»; Ήδη με το λαό του Μωυσή, ο Θεός είχε υπόψη του όλους τους λαούς. Ο Ιησούς είναι ο Υιός του Δαβίδ, ο βασιλιάς που είχε αναγγελθεί από τους προφήτες.

Ο Ιησούς της Ναζαρέτ
Ο Ιησούς της Ναζαρέτ είχε σκεφτεί στην αρχή ότι η αποστολή του περιοριζόταν «στα χαμένα πρόβατα του Ισραήλ». Με τα έργα θεραπείας, έδωσε σημεία γι’ αυτήν την απελευθέρωση που ο Θεός επιθυμεί για το λαό του. Αλλά ο Ιησούς βρέθηκε αντιμέτωπος με ξένους και δεν μπορούσε να τους διώξει, εκείνος που δεχόταν τους αμαρτωλούς, τους αρρώστους, τους περιθωριακούς. Η ενόραση, η προσευχή, η προσέγγισή του με τον Πατέρα και το Πνεύμα, του έδωσαν να εννοήσει ότι η αποστολή του ξεπερνούσε τα όρια του δικού του λαού.

top


Ο Χριστιανός και η εποχή του


Το παρακάτω κείμενο είναι τμήμα από ένα άρθρο που γράφτηκε το 1939 από το Γερμανό ιησουΐτη π. Alfred Delp. Αφού φυλακίστηκε και βασανίστηκε για ένα και περισσότερο χρόνο, άδικα κατηγορημένος για προδοσία, στις 2 Φεβρουαρίου 1945 εκτελέστηκε από το ναζιστικό καθεστώς της χώρας του, στο οποίο αντιτάχθηκε με τη χριστιανική του πίστη.

Ο χριστιανός σήμερα οφείλει να διαθέτει όλο τον πλούτο της πίστης του. Οφείλει, σε κάθε στιγμή, να συνειδητοποιεί ότι κάθε αυθεντική πραγματικότητα του ανήκει, ότι ο Πατέρας τού την έχει εμπιστευτεί και τον έχει καταστήσει υπεύθυνο. Σε μια εποχή κατά την οποία υπάρχει μια αυξημένη προσκόλληση στην πραγματικότητα και μια μεγαλύτερη αγάπη για ζωή, οι χριστιανοί οφείλουν, και αυτοί, να έχουν μια πνευματική ζωτικότητα ακόμη μεγαλύτερη. Εάν τα γήινα πράγματα μπορούν να προκαλέσουν ένα τέτοιο ενθουσιασμό, γιατί οι πνευματικές δυνάμεις που μας έχουν δοθεί και που είναι πιο δυνατές από τη γήινες, δε θα μπορούσαν να εμπνεύσουν γενναιόδωρες αποφάσεις; Οι άνθρωποι που μας βλέπουν να ζούμε θα πρέπει να αισθάνονται ότι μπορεί να συμβεί να υποφέρουμε, ότι η αδικία μπορεί να μας κτυπήσει, αλλά επίσης και ότι έχουμε συνείδηση πως δεν είμαστε ούτε άχρηστοι μέσα στον κόσμο ούτε ξεπερασμένοι. Είμαστε οι άνθρωποι που αποδίδουμε δικαιοσύνη σ’ ολόκληρη την πραγματικότητα, που διατηρούμε ζωντανές μέσα στον κόσμο τις δυνάμεις που τον σώζουν και, γι’ αυτό το λόγο, είμαστε απαραίτητοι, ακόμη και σ’ αυτούς που μας καταδιώκουν. Είμαστε, μέσα στο χρόνο, φορείς των υποσχέσεων και της χάρης του Θεού. Έτσι, λοιπόν, αυτό που μετράει για μας, δεν είναι τόσο να ζήσουμε κάποια χρόνια περισσότερο, αλλά να είμαστε αυτό που είμαστε, όποιο κι αν είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτό. Οι πειρασμοί της κούρασης, της φυγής ή της συνθηκολόγησης, που μερικές φορές μας καταβάλλουν, μπορούν να μας οδηγήσουν ώστε να προδώσουμε την αληθινή μας κλήση, κάνοντάς μας να λησμονήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με το Θεό, με τον κόσμο του και με τη χάρη του.
Από αυτή τη συνειδητοποίηση του πνευματικού μας πλούτου, πρέπει να γεννηθεί η θέληση για δέσμευση και για υπηρεσία που δε θα είναι ούτε κατώτερη ούτε άνιση. Μπορούμε ασφαλώς να εκτιμούμε τα γήινα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από άλλους, όμως δεν τα υποτιμούμε γι’ αυτό, και η στάση μας απέναντί τους πρέπει να εκδηλώνει με σαφήνεια ότι αισθανόμαστε απέναντί τους μια ανώτερη αποστολή. Υπάρχει ένας χριστιανικός τρόπος για να δώσεις αξία στον κόσμο: αυτός ο άλλος τρόπος βασίζεται στο ότι έχουμε δημιουργηθεί κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού, στο ότι πάνω σε όλα έχει απλωθεί η ευλογία Του και στο ότι κάθε πρόοδος, κάθε καινούρια πραγματοποίηση αποκαλύπτει την παρουσία της ανταύγειας της θείας δόξας.
Εκείνο που σήμερα θα πρέπει να μας οδηγεί και να μας κάνει να ανακαλύπτουμε την αρμονία που υπάρχει ανάμεσα στη ζωή μας και στον κόσμο που ο Θεός δημιούργησε, είναι η βεβαιότητα ότι ανήκουμε στο Χριστό, ότι είμαστε παιδιά του Θεού Πατέρα, εξαγορασμένοι από τον Υιό, μέλη του νέου Λαού, της Εκκλησίας. Η χριστιανική μας ζωή πρέπει να ανανεώνεται συνεχώς από αυτές τις θεμελιώδεις αλήθειες της πίστης μας. Αυτός, εξάλλου, είναι ο στόχος της ανανεωτικής διάθεσης που διαφαίνεται σήμερα μέσα στην Εκκλησία: ανανέωση της μελέτης της Αγίας Γραφής, ανανέωση της θείας Λατρείας, νέα προσέγγιση του μυστηρίου της Ευχαριστίας, κλπ. Όμως ακόμη θα πρέπει να μην αναζητούμε, σ’ αυτή την επιστροφή στης πηγές, μια πνευματική επανάπαυση, αλλά να αναζητούμε δύναμη και εμψύχωση για μια θετική πράξη. Αν, πράγματι, πιστεύουμε στην ιεραποστολική κλήση του χριστιανισμού, τότε θα πρέπει επίσης να πούμε ότι αληθινοί χριστιανοί είναι μόνο εκείνοι που δίνουν μαρτυρία της πίστης τους, που ακτινοβολούν τη ζωή που είναι μέσα τους.
Ο χριστιανός που παίρνει στα σοβαρά την κλήση του μέσα στην ιστορία θα είναι προστατευμένος επίσης από έναν άλλο πειρασμό που παραλύει, και ο οποίος ακριβώς συνίσταται στο δέσιμο με την ιστορία. Πράγματι, όταν θεωρήσει κανείς ότι η ουσία της ιστορίας είναι να επαναλαμβάνει το παρελθόν αποδίδοντάς το με νέες εικόνες, θα παραμένει πάντοτε στραμμένος προς τα πίσω για να αναζητήσει στο παρελθόν τις οδηγίες που χρειάζεται. Όμως, ακόμη και το πιο ένδοξο παρελθόν δεν προσφέρει καμιά βοήθεια, όταν ζωντανές δυνάμεις δεν έρχονται να ενωθούν στο βάρος της κληρονομημένης από μια μακρά ιστορία δόξας. Η παράδοση έχει αξία ως πραγματικότητα του σήμερα, όχι ως ανάμνηση.
Οι σκέψεις αυτές πάνω στη σχέση του χριστιανού με την εποχή του μας οδήγησε συγχρόνως να μελετήσουμε πάνω στο βαθύ νόημα της κλήσης μας και να δεσμευτούμε να παραμείνουμε πιστοί σ’ αυτήν. Δεν υπάρχει αληθινή ζωή παρά εκεί όπου πραγματοποιείται σύμφωνα με την αλήθεια. Το παρόν του κόσμου μας είναι εμπιστευμένο στους χριστιανούς, και ανήκει στην πιστότητά τους.

top

Δρόμος του Σταυρού

Όταν, στις αρχές του 4ου μ. Χ. αιώνα, ο Μέγας Κωνσταντίνος εξέδωσε το Διάταγμα με το οποίο άφηνε ελεύθερη τη χριστιανική λατρεία (313), πολλοί χριστιανοί συνέρεαν κάθε χρόνο στους Αγίους Τόπους, εκεί όπου έζησε ο Χριστός, ιδιαίτερα κατά την Εβδομάδα κατά την οποία γιορτάζονταν τα Πάθη του Κυρίου, και ξανάκαναν το Δρόμο που Εκείνος έκανε σηκώνοντας το Σταυρό του. Ακολουθούσαν βήμα προς βήμα όλα τα σημεία στα οποία ο Ιησούς είχε ζήσει τις τελευταίες μέρες και ώρες πριν από το θάνατό του. Βίωναν, κατά κάποιο τρόπο, τα γεγονότα εκείνα, ταυτίζονταν με τον Ιησού Χριστό, και έτσι τον δοξολογούσαν και τον ευχαριστούσαν.
Κατά το 13ο και 14ο αιώνα, οι Άγιοι Τόποι έπεσαν στην κατοχή των Οθωμανών. Εκτός από το ό,τι η προσέλευση των χριστιανών γινόταν όλο και πιο δύσκολη, ακόμη και γι’ αυτούς που έφθαναν εκεί, η παραμονή τους και οι μετακινήσεις τους ήταν ελεγχόμενες, και ο καθένας δεν μπορούσε να πάει όπου και όπως ήθελε. Τότε, λοιπόν, οι μοναχοί Φραγκισκανοί, που με ιδιαίτερη άδεια είχαν αναλάβει τη φύλαξη των Αγίων Τόπων και αυτοί καθοδηγούσαν και συνόδευαν τους προσκυνητές κατά την προσκυνηματική πορεία τους, οργάνωσαν και την περιοδεία στο Δρόμο του πόνου (Via dolorosa), ακολουθώντας το Χριστό από το πραιτόριο του Πιλάτου μέχρι το Γολγοθά.
Εκείνη την εποχή, όμως, ενώ πολλαπλασιάζονταν οι πιστοί που ήθελαν να βαδίσουν στο δρόμο του μαρτυρίου του Χριστού, όλο και δυσκολότερη γινόταν η πρόσβαση στους Αγίους Τόπους. Έτσι γεννήθηκε η σκέψη να μεταφερθεί η μελέτη του Πάθους μέσα στα πλαίσια της καθημερινής ζωής, στο τόπο όπου ο καθένας ζει, και να μπορούν όλοι, ακόμη και φτωχοί που δε θα μπορούσαν ποτέ να επιχειρήσουν αυτό το ταξίδι, να μελετήσουν το Πάθος του Κυρίου και να έχουν το ίδιο πνευματικό όφελος.
Για να πραγματοποιήσουν αυτή την πορεία, στην αρχή χρησιμοποιούσαν διάφορα αντικείμενα, που θα μπορούσαν να θυμίσουν στον προσκυνητή την πορεία του Ιησού προς το Γολγοθά: εικόνες, αγάλματα, σταυρούς, κ.ά. Και αυτό γινόταν είτε μέσα στο ναό είτε, το πιο συχνά, έξω από το ναό. Οι «στάσεις» αυτού του Δρόμου του Σταυρού δεν ήταν καθορισμένες στην κάθε περίπτωση, παρουσιάζονταν ελεύθερα διάφορες σκηνές, που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, και που βοηθούσαν τους πιστούς να εμβαθύνουν το Μυστήριο και να προσευχηθούν. Μόλις στο 18ο αιώνα οι στάσεις του Δρόμου του Σταυρού ορίστηκαν στις 14, έτσι όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, από τους πάπες Κλήμεντα XII και Βενέδικτο XIV.
Στον 20ο αιώνα παρουσιάστηκε μια τάση να μην τελειώνει ο Δρόμος του Σταυρού με τη ενταφιασμού του Ιησού, αλλά μια δέκατη πέμπτη στάση να ανοίγει τον ορίζοντα προς την ελπίδα της Ανάστασης.
Σ.Φ.

Προσεύχομαι με τους Ψαλμούς
Ψαλμός 49

16 Είπε στον ασεβή ο Θεός:
"Τι ωφελεί τις εντολές μου ν' απαγγέλλεις,
νά' χεις τη διαθήκη μου στο στόμα σου,
17 εσύ που δεν ανέχεσαι να σε διορθώνω
και απορρίπτεις μακριά σου τα λόγια μου;
18 Όταν βλέπεις τον κλέφτη, μαζί του συντροφιάζεσαι
με τους μοιχούς έχεις δοσοληψίες.
19 Για το κακό, το στόμα σου είν' ορθάνοιχτο.
κι η γλώσσα σου υφαίνει την απάτη.
20 Κάθεσαι και κακολογείς το διπλανό σου
κι αναίσχυντα συκοφαντείς της μάνας σου το γιο.
21 Να όσα έκανες εσύ μήπως θα μείνω σιωπηλός;
Νόμισες μήπως όμοιος ότι έγινα μ' εσένα;
Αλλά θα σ' επιπλήξω,
κι όλα θα τ' αραδιάσω στα μάτια σου μπροστά.
22 Ετούτα στοχαστείτε τα εσείς που ξεχνάτε το Θεό.
μήπως και σας αρπάξω και σωτήρας δε βρεθεί.
23 Όποιος προσφέρει θυσία ευχαριστίας,
εκείνος με δοξάζει,
κι όποιος το δρόμο του ευθύ χαράζει
σ' αυτόν θα δείξω τη σωτηρία του Θεού".

top

«Έλθετε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, λάβετε». Να λάβετε τι; Τη Βασιλεία. Για ποιο λόγο; «Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφτήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε» (Μτ. 25,34-36). Τι το πιο συνηθισμένο, τι το πιο γήινο από το να κόψεις το ψωμί γι’ αυτόν που πεινά; Αυτό είναι το κόστος της Βασιλείας των Ουρανών! «Με τον πεινασμένο το ψωμί σας να μοιράζεστε, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι, αν κάποιον βλέπετε γυμνό με ρούχα να τον ντύνετε και τη βοήθεια στο συνάνθρωπό σας να μην την αρνιέστε» (Ησ. 58,7). Αλλά δεν έχεις ψωμί να μοιραστείς, δεν έχεις σπίτι για να φιλοξενήσεις το φτωχό, ούτε ρούχο για να τον σκεπάσεις. Δώσ’ του «ένα ποτήρι κρύο νερό» (Μτ. 10,42), ρίξε ένα μικρό κέρμα στο κουτί για τους φτωχούς (Μκ. 12,42). Η χήρα, με τα δυο λεπτά, ο Πέτρος με τα δίχτυα που άφησε, κέρδισαν το ίδιο με τον Ζακχαίο που άφησε τη μισή περιουσία του. Η Βασιλεία των Ουρανών κοστίζει αυτό που διαθέτεις.
Ιερός Αυγουστίνος
Σκοπός του μηνός Απριλίου 2004

Για να υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στην προετοιμασία των υποψηφίων για την ιεροσύνη, καθώς και στη διαρκή επιμόρφωση εκείνων που έχουν ήδη λάβει την ιερατική χειροτονία.

«Σου υπενθυμίζω να αναζωπυρώνεις το χάρισμα του Θεού, που το έλαβες όταν έθεσα τα χέρια μου στο κεφάλι σου» (Β΄ Τιμ. 1,6).
Τα λόγια αυτά του αποστόλου Παύλου μπορούν να εφαρμοστούν σχετικά με τη συνεχή επιμόρφωση, την οποία όλοι οι ιερείς καλούνται να επιτύχουν για να ανταποκριθούν στη «μεγάλη δωρεά» που έλαβαν με την ιερατική τους χειροτονία. Μπορούμε ακόμη να αναφέρουμε ένα άλλο κείμενο του αποστόλου Παύλου σχετικά με το ίδιο θέμα: «Μην αφήνεις αχρησιμοποίητο το χάρισμα που έχεις και που σου δόθηκε όταν, ύστερα από υπόδειξη των προφητών της εκκλησίας, σε χειροτόνησαν οι πρεσβύτεροι. Αυτά να έχεις στο νου σου, μ’ αυτά να ασχολείσαι, ώστε η πρόοδός σου να είναι φανερή σε όλους. Πρόσεχε τον εαυτό σου και τη διδασκαλία σου. Σ’ αυτά να είσαι ανυποχώρητος. Μ’ αυτό τον τρόπο, και τον εαυτό σου θα σώσεις και αυτούς που σε ακούνε» (Α΄ Τιμ. 4,14-16).
Βέβαια, η «αναζωπύρωση» του θείου δώρου που έλαβε ο μαθητής του Παύλου Τιμόθεος, δεν εξαρτάται μόνο από τη δική του θέληση και προσπάθεια. Ο ίδιος ο Θεός προικίζει το χειροτονημένο μαθητή με τη θεία του χάρη που αντιστοιχεί στο μυστήριο, που ελευθερώνει μέσα του τον πλούτο και την ευθύνη που απαιτούνται. Αυτή η χάρη εξασφαλίζει στον ιερέα όλα εκείνα τα εφόδια που του είναι απαραίτητα κάθε φορά για την εκπλήρωση της διακονίας του. Όμως αν η χάρη του Θεού είναι εκείνη που διατηρεί ζωντανή τη φλόγα του Μυστηρίου, η ανθρώπινη συμμετοχή και η προσωπική θέληση για την αποδοχή αυτής της χάρης είναι εξίσου απαραίτητη.
Πολλοί είναι οι λόγοι που καλούν έναν ιερέα να παραμείνει σε συνεχή επιμόρφωση. Είναι μια απαίτηση της εξέλιξης και της αύξησης του ανθρώπινου πνεύματος: η κάθε ζωή έχει μια διαρκή πορεία προς την ωριμότητα που απαιτεί μια συνεχή μόρφωση. Σήμερα δεν υπάρχει επάγγελμα ή ανθρώπινη απασχόληση που να μη χρειάζεται συνεχή ενημέρωση, αν εκείνος που την ασκεί θέλει να παραμένει πάντοτε αποτελεσματικός. Αν θέλουμε να παραμείνουμε σύγχρονοι με την πορεία της ιστορίας, αυτό είναι ένας λόγος που απαιτεί την συνεχή επιμόρφωση.
Το Μυστήριο της ιεροσύνης μπορεί να θεωρηθεί ως Λόγος του Θεού, και είναι πράγματι. Είναι ο Λόγος του Θεού που καλεί και στέλνει και είναι η πιο δυνατή έκφραση της κλήσης και της αποστολής του ιερέα. Με το Μυστήριο της Χειροτονίας, ο Θεός καλεί τον υποψήφιο ιερέα: είναι το «έλα και ακολούθησέ με» του Ιησού, που επαναλαμβάνεται από τη φωνή της Εκκλησίας διαμέσου του επισκόπου ο οποίος χειροτονεί. Ο ιερέας, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα, απαντά: «έρχομαι και σε ακολουθώ», που είναι η απάντηση σ’ αυτή τη βασική επιλογή του, απάντηση η οποία πρέπει να ανανεώνεται και να επιβεβαιώνεται στη διάρκεια των ετών με πολλές επαναλήψεις της απάντησης, και η καθεμιά από αυτές να ξαναζωντανεύει το πρώτο «ναι» που δόθηκε κατά τη χειροτονία.
Η ψυχή και η μορφή αυτής της συνεχούς επιμόρφωσης πρέπει να είναι η ποιμαντική μέριμνα. Το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο χαρίζει αυτή την ποιμαντική μέριμνα, οδηγεί τον ιερέα με μια όλο και βαθύτερη γνώση του μυστηρίου του Χριστού. Η ίδια αυτή ποιμαντική μέριμνα οδηγεί τον ιερέα, ώστε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τις προσδοκίες, τις ανάγκες, τα προβλήματα και τα αισθήματα εκείνων που είναι οι αποδέκτες της διακονίας του. Κι αυτό μέσα στις συγκεκριμένες προσωπικές, οικογενειακές και κοινωνικές καταστάσεις.
Αυτός είναι λοιπόν ο στόχος της συνεχούς επιμόρφωσης του ιερέα: ένας στόχος ελεύθερος και συνειδητός για να ανταποκριθεί στο δυναμισμό της ποιμαντικής μέριμνας και στο Πνεύμα το Άγιο το οποίο είναι η κύρια πηγή και το σταθερό στήριγμα. Είναι μια εσωτερική απαίτηση για εκείνον που θέλει να ανταποκριθεί στο κάλεσα που αποδέχθηκε. Σε κάθε εποχή ήταν αναγκαία, σήμερα όμως είναι ιδιαίτερα απαραίτητη για το νέο ευαγγελισμό της ανθρωπότητας, που είναι και το κύριο έργο της Εκκλησίας στην εποχή μας.

top


Σκοπός του μηνός Μαΐου 2004

Για να αναγνωριστεί η οικογένεια ως το βασικό κύτταρο της ανθρώπινης κοινωνίας, βασισμένης στο γάμο ενός άνδρα και μιας γυναίκας.

Η Οικογένεια που βασίζεται στο γάμο ενός άνδρα και μιας γυναίκας, αποτελεί πραγματικά το πρώτο κύτταρο της ανθρώπινης κοινωνίας σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή. Αυτή η βασική βεβαιότητα, που μέχρι τα τελευταία χρόνια εθεωρείτο ως αυτονόητη, σήμερα αμφισβητείται από πολλούς, που προσπαθούν να αλλάξουν το νόημα σε λέξεις όπως γάμος και οικογένεια.
Δεν μπορούμε να ξεχνούμε ότι ο γάμος είναι ηθελημένος από τον ίδιο τον Κύριο, από τη στιγμή κατά την οποία δημιούργησε τον άνθρωπο: «Δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική του την εικόνα, “κατ’ εικόνα Θεού” τον δημιούργησε, τους δημιούργησε άνδρα και γυναίκα. Τους ευλόγησε και τους είπε: “Να αυξάνεστε και να πληθύνεστε” (Γεν. 1,27-28). Ο ίδιος ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνδρα και τη γυναίκα ως αλληλοσυμπληρούμενοους, ώστε με την αμοιβαία τους προσφορά που ο ένας κάνει προς τον άλλο, για ολόκληρη τη ζωή, να πραγματοποιούν εκείνη την κοινωνία προσώπων, που είναι η αρχή της οικογένειας.
Αυτή η πραγματικότητα ισχύει για όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο για τους χριστιανούς. Είναι ο φυσικός νόμος που ο Δημιουργός Θεός χάραξε στην καρδιά του άνδρα και της γυναίκας. Δεν πρόκειται για μια απλή κοινωνική συμφωνία, για κάτι το προσωρινό ή για κάτι το περαστικό. Πρόκειται για τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η αρμονία της ανθρώπινης κοινωνίας.
Από αυτή την κοινωνία των ατόμων, διαρκή και αδιάλυτο, από τη συζυγική ένωση γεννιέται η ζωή: η ζωή γεννιέται μέσα από την αγάπη. Και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον αγάπης, το παιδί που γεννιέται μπορεί να αναπτύξει την προσωπική του αξιοπρέπεια.
Στο πρόσωπο του Χριστού, ο γάμος που ενώνει τον άνδρα και τη γυναίκα, έχει υψωθεί στο βαθμό του μυστηρίου. Γι’ αυτό η Εκκλησία διδάσκει: «Το ιερό μυστήριο του Γάμου συμβολίζει την ένωση του Χριστού και της Εκκλησίας. Δίνει στους συζύγους τη χάρη να αγαπιούνται με την αγάπη με την οποία ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία Του η χάρη του ιερού μυστηρίου τελειοποιεί μ’ αυτόν τον τρόπο την ανθρώπινη αγάπη των συζύγων, στερεώνει την αδιάλυτη ενότητά τους και τους αγιάζει στο δρόμο προς την αιώνια ζωή».
Αν οι σύζυγοι αγαπιούνται αμοιβαία, αν ανανεώνουν και αναβιώνουν συνεχώς και καθημερινά αυτή την αγάπη, αν εξασφαλίζουν την παρουσία του Χριστού ανάμεσά τους ώστε Εκείνος να βασιλεύει μέσα στην οικογένειά τους, τότε το ευαγγελικό μήνυμα τίθεται σε εφαρμογή. Μέσα στις λεπτομέρειες της κάθε μέρας, μέσα από τη στοργική φροντίδα που ο ένας θα έχει για τον άλλο, μέσα από την αποδοχή των παιδιών και την επιμέλεια που θα έχουν για τη σωστή διαπαιδαγώγησή τους, η κάθε οικογένεια και όλες μαζί προσφέρουν ένα ζωντανό παράδειγμα και αποδεικνύονται πραγματικά ως τα θεμελιώδη κύτταρα της ανθρώπινης κοινωνίας. Είναι τα ζωντανά κύτταρα, όπου τα παιδιά μορφώνονται στις αληθινές αξίες της αγάπης, της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της αναζήτησης του κοινού καλού, για να αποβούν μια μέρα οι θεμελιωτές μιας κοινωνίας που ανανεώνεται εκ των έσω.

top

Σκοπός του μηνός Ιουνίου 2004

Για να συνειδητοποιήσουν οι πιστοί ότι έχουν την ευθύνη, προσωπική και συλλογική, να δίνουν μαρτυρία για την αγάπη που ο Θεός έχει για κάθε άτομο και για την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Στην αφήγηση της τελευταίας κρίσης που κάνει ο ίδιος ο Ιησούς, όπως μπορούμε να τη διαβάσουμε στο ευαγγέλιο του αγίου Ματθαίου, βρίσκουμε το ατομικό κάλεσμα και το βασικό κίνητρο για κάθε χριστιανό για να επιτελεί πράξεις αγάπης προς όφελος του πλησίον του.
Αυτές οι χειρονομίες αγάπης είναι η επαναλαμβανόμενη μαρτυρία της θείας αγάπης του κάθε ανθρώπου, που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Ιησού. Τόσο πολύ αγάπησε τους ανθρώπους ο Ιησούς, ώστε πήρε πάνω του την αμαρτία τους για να τους εξαγοράσει και να τους ανοίξει τις πόρτες για την οριστική τους συνάντηση με το Θεό. Τόσο αγάπησε τους ανθρώπους ο Χριστός, ώστε πήρε την ανθρώπινη φύση τους, δέχθηκε και δοκίμασε τους πόνους τους, μοιράστηκε μαζί τους τις πιο βασικές ανάγκες, έμεινε κρυμμένος πίσω από τα πρόσωπα τα πιο ταπεινωμένα. Λέει, πράγματι, στους ευλογημένους του Κυρίου: “Σας διαβεβαιώνω, πως αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, τα κάνατε για μένα” (Μτ 25,40).
Στην πρόκληση αυτή, ο καθένας μας έχει να δώσει τη δική του προσωπική απάντηση. Με μεμονωμένες και προσωπικές πράξεις, ο κάθε χριστιανός έχει χρέος να προσπαθεί να ανακουφίζει τον πόνο και την όποια στέρηση του πλησίον του. Όμως πολλές φορές, στη ζωή μας, διαπιστώνουμε ότι η στέρηση και ο πόνος κάνουν να υποφέρουν ολόκληρες κοινωνίες, ολόκληρους λαούς. Και συνειδητοποιούμε τότε πόσο ασήμαντη είναι η δική μας προσφορά σε σχέση με το μέγεθος των αναγκών, και αισθανόμαστε την ανάγκη να οργανωθούμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουμε περισσότερο αποτελεσματικοί. Έτσι είχαν οργανωθεί οι πρώτοι χριστιανοί, όταν έθεταν τα υπάρχοντά τους στη διάθεση των αποστόλων, ώστε να δίνονται «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες τους» (Πραξ. 4,35). Έτσι και επί των ημερών μας βλέπουμε να εμφανίζονται σύνδεσμοι, οργανισμοί, κινήματα, και οργανώνονται ώστε η δράση τους να είναι πιο αποτελεσματική για την ανακούφιση εκείνων που αντιμετωπίζουν την οποιαδήποτε ανάγκη.
«Η φιλανθρωπία αντιπροσωπεύει την πιο εύγλωττη μορφή ευαγγελισμού, επειδή, καθώς ανταποκρίνεται στις υλικές ανάγκες των ανθρώπων, τους αποκαλύπτει την αγάπη του Θεού ως Θεία Πρόνοια, που πάντα φροντίζει για τον καθένα», έλεγε ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ στις 5 Δεκεμβρίου 2001 κλείνοντας το έτος του εθελοντισμού. Και συνέχιζε: «Δεν αρκεί όμως το να ικανοποιήσει κανείς τις υλικές ανάγκες του πλησίον, όπως την πείνα, τη δίψα, τη στέγη, την ιατρική περίθαλψη χρειάζεται επίσης να τον οδηγήσει στην εμπειρία της αγάπης που ο Θεός έχει γι’ αυτόν. Μέσα από τον εθελοντισμό, ο χριστιανός γίνεται μάρτυρας αυτής της θείας αγάπης: γίνεται κήρυκας αυτής της αγάπης και την καθιστά πραγματική και ουσιαστική με τις θαρραλέες και προφητικές παρεμβάσεις του».
Είναι, λοιπόν, απαραίτητο, τόσο τα άτομα όσο και οι κοινότητες, να αναπτύσσονται και να καλλιεργούν με τη συνείδηση ότι έχουν καθήκον να δίνουν τη μαρτυρία της αγάπης του Θεού.
Σ.Φ.

top


Νέα του Προσκυνητηρίου

* Με το ξεκίνημα της νέας περιόδου, ξεκίνησαν και οι εργασίες στο Εξώμβουργο. Αρχίσαμε με την τακτοποίηση της αποθήκης μας. Έπεσε η παλιά οροφή, που διαλυόταν και έσταζε, υψώθηκαν λίγο οι πλαϊνοί τοίχοι, υψώθηκε επίσης η πόρτα που έδινε στο δεύτερο δωμάτιο, έπεσε καινούρια πλάκα, σουβαντίστηκε μέσα έξω και όλα αυτά μαζί έδωσαν ένα χώρο άνετο και ευρύχωρο. Χρησιμοποιώντας και διάφορες σανίδες που υπήρχαν από παλιά, φτιάχτηκαν ράφια γύρω γύρω στους τοίχους και μπορούμε άνετα να τακτοποιήσουμε τα υπάρχοντά μας, και να τα βρίσκουμε αμέσως όταν τα χρειαζόμαστε.
* Τι κι αν άργησε φέτος να μας έρθει ο χειμώνας; Τι κι αν οι τηνιακοί φοβηθήκαμε πως, λόγω ξηρασίας, θα υποχρεωθούμε να ξοδέψουμε φέτος όλο το νερό που μαζέψαμε πέρυσι; Το Δεκέμβριο, ο χειμώνας ήταν στο ραντεβού του, και μάλιστα με άγριες διαθέσεις. Η πρώτη δόση ήταν γύρω στις 12 με 13 του μήνα: μια όμορφη συνεχής ποτιστική βροχή, που διάρκεσε αρκετές μέρες. Και με την αλλαγή της εποχής, 22 με 23 Δεκεμβρίου, ο χειμώνας έδειξε το άγριό του πρόσωπο. Αποκορύφωμα της κακοκαιρίας, στις 24. Τότε έπεσαν και οι κεραυνοί στο Εξώμβουργο.
* Σ’ όλο το νησί, ΔΕΗ και ΟΤΕ έπαθαν μεγάλες ζημιές. Όλο τον Ιανουάριο βλέπαμε τα συνεργεία τους να περιφέρονται και να αποκαθιστούν βλάβες. Στο Εξώμβουργο, η ΔΕΗ χρειάστηκε να αλλάξει όλους τους μετρητές, το μετασχηματιστή και διάφορα άλλα εξαρτήματα. Στο χώρο του Προσκυνήματος ο κεραυνός κατέστρεψε αρκετά εξαρτήματα από τον κεντρικό πίνακα, όλο τον πίνακα της θέρμανσης, την εγκατάσταση του τηλεφώνου και κάποια άλλα σημεία της εσωτερικής ηλεκτρικής εγκατάστασης. Όμως, η έγκαιρη παρέμβαση του Σωτήρη Ξενόπουλου αλλά και η φιλική συμπαράσταση των υπαλλήλων της ΔΕΗ, επέτρεψαν ώστε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε απρόσκοπτα όλες αυτές τις μέρες, από τα Χριστούγεννα έως την Πρωτοχρονιά. Η οριστική αποκατάσταση των ζημιών ήρθε σιγά σιγά.
* Ευτυχώς, το τέλους του Έτους δε σημειώθηκε μόνο από το δυσάρεστο γεγονός του κεραυνού. Είχαμε και τα ευχάριστα. Στις 29 και 30 Δεκεμβρίου, μια ομάδα Νέων από την Τήνο και τη Σύρο, πάνω από τριάντα άτομα, συγκεντρώθηκαν για μια διημερίδα πνευματικής αναζήτησης και προσευχής, με κεντρικό θέμα: «Αναζητώντας λιμάνι στο ταξίδι της ζωής». Τους συντρόφεψε, στο ταξίδι των δυο αυτών ημερών, ο πνευματικός τους Παραστάτης π. Στανίσλαος Στουραΐτης αλλά και μια σύντομη επίσκεψη από τη Σύρο των νεοτέρων π. Νίκου Ρούσσου και π. Ιωσήφ Πρίντεζη σημείωσε την ενότητα των δυο ομάδων. Η επίσκεψη, τέλος, του επισκόπου μας, σεβασμ. π. Νικολάου επισφράγισε τον εκκλησιακό χαρακτήρα αυτής της συνάντησης. Από την πλευρά μας, τους προσφέραμε ζεστασιά και άνετους χώρους, όχι μόνο μέσα στο κτήριο αλλά και μέσα στην καρδιά μας και ακόμη ένα καλύτερο αγκυροβόλι στην Καρδιά του Κυρίου. Νέοι και Νέες έμειναν ενθουσιασμένοι από την όλη διεξαγωγή της διημερίδας. Μαζί τους ευχαριστούμε κι εμείς το Θεό.
* Το απόγευμα της τελευταίας μέρας του χρόνου έγινε κι εφέτος η τρίωρη προσκύνηση στο Εξώμβουργο. Στις 5 η ώρα τελέστηκε ένα απλό συλλείτουργο και αμέσως μετά έγινε η έκθεση του Αγιωτάτου Μυστηρίου μέχρι τις 8 μ.μ. Η προσέλευση πιστών ήταν στο ελάχιστο. Μόλις 7-8 άτομα. Όμως ενωμένοι με όλους εσάς, τους ευλαβείας της Ιεράς Καρδίας, όπου κι αν βρισκόσασταν εκείνη την ώρα, αποδώσαμε μαζί σας μετάνοια και δοξολογία στον Κύριο για το χρόνο που πέρασε και του ζητήσαμε να ευλογήσει τον κόσμο ολόκληρο για τον καινούριο χρόνο που θα άρχιζε σε λίγες ώρες..
* Το Σάββατο, 10 Ιανουαρίου, έγινε η κοπή της πίττας της Οικογένειας του Εξωμβούργου στην Αθήνα, όπως είχε προγραμματιστεί. Άρχισε με ένα λαμπρό Συλλείτουργο από επτά πατέρες. Ικανοποιητική ήταν επίσης η συμμετοχή των πιστών: ο ναός έδειχνε σχεδόν γεμάτος. Στην Αίθουσα, κατά κοινή εκτίμηση, βρεθήκαμε πάνω από 80 άτομα, παρά το γεγονός ότι ο καιρός δεν ήταν πολύ καλός. Στην αρχή, ο π. Σεβαστιανός έδωσε τις διάφορες ειδήσεις από το Εξώμβουργο και γενικά από την Τήνο, χωρίς να ξεχάσει και το τελευταίο χιόνι που σκέπασε σχεδόν όλο το νησί αυτές τις τελευταίες μέρες. Και βέβαια, επωφελήθηκε για να ευχαριστήσει δημόσια κάποιους στενούς συνεργάτες εκεί παρόντες, που χρόνια τώρα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας, ιδιαίτερα τους κ. Γεώργιο Φόνσο και κ. Δημήτριο Βακόνδιο.
* Θεσμός έχει γίνει πια και η κοπή της πίτας στο Εξώμβουργο για τους φίλους που διαμένουν στην Τήνο. Σταθερή ημέρα, η πρώτη Κυριακή του Φεβρουαρίου. Η γιορτή σημείωσε και εφέτος ιδιαίτερη επιτυχία. Ιδιαίτερη Φροντίδα μας: τα παιδιά. Γύρω στα 60-70 άτομα τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση, μεταξύ αυτών και ο υποψήφιος Βουλευτής Κυκλάδων κ. Γεώργιος Πάπιτσης. Ανάμεσά τους, επίσης, μια εικοσαριά παιδιά. Οι ζωηρές φωνές τους έδωσαν το δικό τους τόνο στη γιορτή. Κάποια μικρά δωράκια που τους μοιράστηκαν, συνέβαλαν ώστε να αυξηθεί ο ενθουσιασμός τους. Η ευγενής προσφορά των κυριών Μαίρης Λειβαδάρη, Μαίρης Δελατόλα, Νίτσας Βιδάλη και Κονκέπτας Βιδάλη, που προετοίμασαν και σερβίρισαν την όλη γιορτή, έδωσε ένα οικογενειακό τόνο για μικρούς και μεγάλους

top


Από 1 Νοεμβρίου 2003 ως 31/1/2004 πρόσφεραν για τη στήριξη των δραστηριοτήτων του Πανελληνίου Προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο :

500 Ευρώ πρόσφερε: Βιδάλης Μάνθος (μνήμη της Μητέρας του Αγνής).
100 Ευρώ πρόσφεραν : Ενορία Χριστού Σωτήρα.
72 Ευρώ πρόσφερε: Ενορία Μάννα.
60 Ευρώ πρόσφεραν: Τσώνη Ισιδώρα, Λεβαντής Δημήτρης (μνήμη της Μητέρας του Φραγκίσκας), Βιδάλης Σίμος.
50 Ευρώ πρόσφεραν: Πολυδώρου Καλυψώ, Πρίντεζη Μαρία, Βαγενά Ανδρέας/Τέττα (εις μνήμη των γονέων τους), Ξενόπουλος Κώστας, Ρούσσος Πέτρος, Πόντη Φραγκίσκα (εις μνήμη Γονέων της), Βίλλα Πιπίνα (εις μνήμη συζύγου και γονέων).
40 Ευρώ πρόσφεραν: Ρόκκου Σοφία, Ενορία Ευαγγελιστρίας Σύρου.
30 Ευρώ πρόσφεραν: Κοκκαλάκης Ιωάννης, Αδελφοί Χριστιαν. Σχολών.
25 Ευρώ πρόσφερε: Σκαμπή Φρόσω, Δαμιανού Ιωσηφίνα.
20 Ευρώ πρόσφεραν: Φωσκόλου Ειρήνη, Δασκαλάκη Μαρουσώ, Καραβίτης Στέφανος, Αλβέρτη Φιλίτσα, Φωσκόλου Μαρία Γάσπαρη (προσφορές διαφόρων), Σεβασμ. Νικόλαος Πρίντεζης, Χαρικιοπούλου, Ανώνυμος, Βακονδίου Μαρία, Γιαννισόπουλος Πέτρος, Απέργη Μαρία, Μπαζόγλου Γώγα, Παλαιολόγου Ούρσουλα, Ρωμάνου Καίτη, Ζουρίδου Μαρία, Φώσκολος Αντώνιος, Ρόττεμπεργκ Βικτωρία, Δακορώνιας Ιωσήφ.
15 Ευρώ πρόσφερε: Δελλατόλα Μαρία.
10 Ευρώ πρόσφεραν: Καλουμένου Αγνή, Δούναβη Άννα, Βίλλας Γιώργος, Βίλλα Ιωάννα, Ανώνυμος, Φόνσου Ελένη, Ρουγγέρης Μάρκος, Δελλατόλα Μαρία, Δελλατόλα Μαρίνα, Μπίλλας Γεώργιος, Ανώνυμος, Βιδάλη Ιωάννα, Φυρίγου Σοφία, Ρούσσου Καντιώ, Βαμβακάρης Γιώργος, Ρούσσου Αγνή.
6 Ευρώ πρόσφερε: Βαρθαλίτης Αντώνιος.
5 Ευρώ πρόσφεραν: Βιδάλη Λουκία, Λεβαντίνου Ελένη, Ανώνυμος, Φυρίγος Αντώνιος, Κονιδάρης Γεράσιμος, Ξανθάκη Μαρία, Πρίντεζη Μαγδαληνή.
Ευχαριστώ επίσης:

Τον κ. Γεώργιο Φόνσο, ο οποίος εδώ και πολλά χρόνια εκπροσωπεί στην Αθήνα τους εκάστοτε υπευθύνους του Προσκυνήματος και ενεργεί εκ μέρους τους πληρωμές και εισπράξεις.
Τις κυρίες και τους κυρίους που μου συμπαρίστανται στην οργάνωση και στη διεκπεραίωση των Εκδηλώσεων (πνευματικών και εορταστικών) στο Εξώμβουργο.
Την κ. Κονκέπτα Βίδου, η οποία πρόσφερε στο Προσκύνημα 8 κρεβατάκια με τα αντίστοιχα στρώματα.
Σας Ευχαριστώ όλους για τις προσφορές σας.

top

back home